களவாடிய பொழுதுகள் - நிறைவு

                         

  2017 இல் வந்த படத்தை இப்போதுதான் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. படம் பார்த்து நிறைவாகவும் கனமாகவும் உணர்ந்தேன். காதல் என்பது எப்போது திகட்டாத உணர்வு. இதை வைத்துத்தான் இந்தியத் திரைப்படங்கள் 95 விழுக்காடுகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. அதிலும் 99 விழுக்காடுகள் இளைஞர்களின் காதலை மட்டுமே பேசுகின்றன. காதல் என்பது எல்லா வயதினருக்கும் வருவதுதான் என்றபோதிலும் அதற்கான வாய்ப்புகள் எல்லோர்க்கும் இருப்பதில்லை. நம்முடைய சமூகத்தைப் பொறுத்தமட்டில் திருமணம் தோல்வியடைந்தவர்கள், திருமணம் செய்யாமல் இருப்பவர்கள் போன்றவர்கள் பரிதாபத்துக்குரியவர்களாகத்தான் பார்க்கப்படுகின்றனர். திருமணம் செய்துவிட்டதால் மட்டுமே வேறு வழியில்லாமல் குழந்தைகளுக்காகவும் பிடிக்காத நபருடன் கொடுமையான வாழ்க்கையை வாழவும் சிலர் விதிக்கப்பட்டுள்ளனர். 

   இப்படி சமூகம் தரும் நன்னடத்தைச் சான்றிதழுக்கும், குடும்ப மானம் என்று தாங்கள் நம்பும் ஒன்றுக்காகவும் தமது வாழ்க்கையையே நரகமாக்கிக் கொண்டு வாழும் இணையர்களையும் நாம் நேரடியாகக் கண்டிருப்போம். இப்படி விருப்பப்பட்டவரை மணக்க முடியாமலும், மணந்தவரை விரும்ப முடியாமலும் வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்கள் நிரம்பியதுதான் நம் சமூகம். அதே போல் பருவ வயதுக் காதல் பெரும்பாலும் தோல்வியில் முடிந்திருக்கும். சொல்ல முடியாமலும் சொல்லி ஏற்கப்படாமலும் இருதரப்பு வீட்டாரின் எதிர்ப்பால் பிரிந்ததாகவும் தோல்வியின் காரணங்கள் இருக்கலாம். 

   களவாடிய பொழுதுகள் என்ற இப்படத்திலும் சேரமுடியாத காதலர்கள் தமது திருமணத்தின் பின்னர் சூழ்நிலையால் சந்திக்க நேர்கிறது. அதன் பின்பு அவர்களின் பரிதவிப்பும், மனப்போராட்டமும்தான் படம். நடிகர்களாக இன்பநிலாவும், பிரபுதேவாவும், பூமிகா சாவ்லாவும், பிரகாஷ் ராஜும் மிகச்சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார்கள். இப்படம் காதலிப்பவர்கள், காதலித்து வென்றவர்கள், காதலித்துத் தோற்றவர்கள் காதலென்றால் என்னவென்றே தெரியாதவர்கள் என எல்லாத்தரப்பு மக்களையும் கவரும் வகையில் இருந்தாலும் சில காட்சிகள் துருத்திக் கொண்டும், தேவையில்லாமலும் உறுத்திக்கொண்டும் இழுவையாகவும் இருக்கின்றன. 

கதை:

    வாடகை வாகன ஓட்டுனரான பொற்செழியன், விபத்தில் சிக்கிய ஒருவரை மீட்டு மருத்துவமனையில் சேர்க்கிறார். அவர் மிகப்பெரிய தொழிலதிபரான சௌந்தரராஜன். பொற்செழியன் விபத்தில் காயமடைந்த சௌந்தரராஜனுக்காக தனது பணத்தை மருத்துவமனையில் கொடுக்கிறார். அவர் வீட்டுக்கும் தகவல் கொடுக்கிறார். பின்பு வெளியில் சென்று வரும் பொற்செழியன், மருத்துவமனையில் சௌந்தரராஜனின் மனைவி இருப்பதைப் பார்க்கிறார். அது அவரது கல்லூரிக் காலத்தில் அவரைக் காதலித்த ஜெயந்தி. அதிர்ச்சியடைந்த பொற்செழியன் அங்கிருந்து சொல்லாமல் வெளியேறுகிறார். குணமடைந்த சௌந்தரராஜனும் ஜெயந்தியும் மருத்துவமனையில் சேர்த்து உயிரைக் காப்பாற்றிய நபர் சொல்லாமல் சென்று விட்டதால், அவருக்கு அலைபேசியில் அழைத்து அவரை வரச்சொல்லுமாறு கேட்கின்றனர். பேசாமல் தவிர்த்துச் செல்லும் பொற்செழியன் ஒரு கட்டத்தில் ஜெயந்தியின் அலைபேசி அழைப்பை ஏற்று பேசுகிறார். ஜெயந்தியை மருத்துவமனையில் கண்டதால் பிரச்சனை வேண்டாமென்று தான் சென்று விட்டதாகக் கூறுகிறார். இருவரும் அழுகின்றனர்.

   அவர்களது கல்லூரிக்காலக் காதல் பற்றி கதை செல்கிறது. பணக்காரவீட்டுப் பெண் ஜெயந்தி நடுத்தரக் குடும்ப பொற்செழியன் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் விரும்புகின்றனர். இது ஜெயந்தியின் அப்பாவுக்கு பிடிக்காததால் வேறொரு வழக்கில் சிறையில் இருக்கும் பொற்செழியனை காவல்துறைக்கு பணம் கொடுத்து, பொய்வழக்கில் அவரை சிறையிலேயே இருக்க வைக்கிறார். இதற்கிடையில் தொழில் நட்டமடைந்து நோய்வாய்ப்பட்டு படுக்கையில் கிடக்கும் ஜெயந்தியின் அப்பா, தனது விருப்பத்திற்கேற்றவாறு ஒருவரை மணந்து கொள்ளுமாறு கட்டாயப்படுத்தி திருமணமும் செய்வித்து விடுகிறார். இது நடந்து சில வருடங்கள் கழிந்துத்தான் இப்படி அவர்கள் சந்திப்பு நடக்கிறது. 

   தன் உயிரை காப்பாற்றிய செழியனுக்கு ஏதாவது கைம்மாறு செய்யவேண்டுமென்று துடிக்கும் சௌந்தரராஜன், தனது மனைவியிடம் பணம் கொடுத்து அதை செழியனிடம் கொடுத்து வருமாறு அனுப்புகிறார். அதை செழியனின் வீட்டிற்குச் சென்று கொடுக்க நினைக்கிறார். அவரது வீட்டில் பொற்செழியனின் மனைவியிடம் கொடுக்கும் ஜெயந்தி, அவனது குழந்தைக்கு யாழினி என்ற பெயர் வைத்திருப்பதைக் கேட்டு நெகிழ்கிறாள். காதலிக்கும் காலத்தில் ஜெயந்தி செழியனிடம் தமக்கு பெண்குழந்தைதான் பிடிக்கும் என்றும் பெயர் யாழினி என்று வைக்க வேண்டும் என்று கூறியதை நினைத்துப் பார்க்கிறாள். 

   பொற்செழியனுடன் அவனது வாகனத்தில் பயணிக்கும் ஜெயந்தி தன் உதவியை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு கேட்கிறாள். பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு வேறு ஊரிலாவது நல்லதொரு வாழ்க்கையை வாழுமாறு கெஞ்சுகிறாள். பிடிவாதமாக மறுத்துக் கொண்டே இருக்கிறான் பொற்செழியன். மனைவி வைத்திருக்கும் பணத்தை கொண்டு போய் சௌந்தரராஜனிடம் கொடுத்து விடச் சொல்கிறான். சௌந்தரராஜன் ஒரு மரியாதைக்காகவாவது தன்னை வந்து பார்க்குமாறு சொல்கிறார். அப்படி வந்த பொற்செழியனை அவர் தன்னுடனே இருக்கும்படி வற்புறுத்தி வைத்துக் கொண்டு, தனது நிறுவனத்தில் உயர்ந்த பதவியையும் கொடுக்கிறார். இது வரையில் பொற்செழியனின் ஊதியத்தைக் கொண்டு ஏழ்மையில் வாழ்ந்த பொற்செழியனின் இணையர் ராணி, நல்வாய்ப்பாகக் கருதி இந்த புதிய வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியுடன் கழிக்கிறாள். 

   இடையிடையே ஜெயந்தியை சந்திக்க நேர்வதும், பேச நேர்வதும் இருவருக்கும் மனப்போராட்டத்தை உண்டாக்குகிறது. முடிந்த வரை ஜெயந்தியைத் தவிர்க்கிறான் பொற்செழியன். தன்னைக் காணவருமாறு பொற்செழியனை நச்சரிக்கும் ஜெயந்தி இயலாமையால் அவன் வராவிட்டால் தன்னை உயிருடன் பார்க்க முடியாது என்று மருட்டுகிறாள். வேறு வழியில்லாமல் அவளைக் காண வருகிறான் செழியன். அங்கே தனியறையில் மீண்டும் தன்னிடம் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு எங்காவது போய்விடுமாறும், பணத்தைக் கொண்டு சிறந்த முறையில் வாழவும் வேண்டுகிறாள். அவன் மறுக்கிறான். உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையில் இருவரும் அணைத்துக்கொண்டும் முத்தமிட்டுக் கொள்கிறார்கள். 

    இதற்கிடையில் ஜெயந்தி-பொற்செழியனின் காதல் குறித்து அறியவரும் சௌந்தரராஜன் சற்று குழம்பி, பின்னர் அவர்கள் சூழ்நினையைப் புரிந்து கொண்டு மனைவியை சமாதானம் செய்ய முனைகிறார். ஆனால் குற்ற உணர்ச்சி காரணமாக ஜெயந்தி தற்கொலைக்கு முயன்று, மருத்துவமனையில் சேர்க்கப் படுகிறாள். பொற்செழியன் குடும்பத்துடன் ஊரை விட்டுச் செல்கிறான். சௌந்தரராஜனின் அலைபேசி அழைப்பை புறக்கணித்து, தனது சிம் அட்டையை உடைத்து எறிகிறான். 

என் கருத்து,

     நல்லவேளையாக தாமதமானாலும் இப்படத்தை தவறவிடவில்லை என்று தோன்றுகிறது. இப்படம் முழுக்கவும் உணர்வுகளின் போராட்டமாக இருக்கிறது. பொற்செழியனுக்கு ஏன் அந்த வறட்டு கௌரவம் என்பது புரியவில்லை. ஜெயந்தி விரும்பியவாறு பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு வேறெங்கேனும் சென்றாவது சற்றே மேம்பட்ட வாழ்க்கையை வாழுமாறு கேட்பதைக் கூட ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தான் என்று புரியவில்லை. பொற்செழியனின் வீம்புக்காக அவனது இணையர் ராணியும் அவர்களது மகள் யாழினியும் சேர்ந்து அல்லல்படுகிறார்கள். ராணி தற்காலத்தில் பெரும்பான்மையான ஏழைப் பெண்களின் நிலையை நினைவூட்டுகிறார். ஏழ்மையின் கட்டாயத்திற்காக வாழ்க்கைப்பட்டு, கணவனின் முரட்டுப் பிடிவாதத்தால் கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டே இருக்கிறார். இப்படி ஆண்களின் உணர்ச்சிக் குழப்பத்தில் தன்னுடைய வீட்டில் இருக்கும் பெண்களின் கண்ணீரின் வேதனையை உணர்வதில்லை. இப்படி முரட்டுத்தனமான புனிதத்தைப் பேணவும், வறட்டுக் கௌவரவத்துக்கும், சமூக மதிப்புக்காகவும் இவைகளைக் காப்பாற்ற வாழ்வோரை/இறப்போரை நம்பி எத்தனையோ உள்ளங்கள் நித்தம் அழுது கொண்டுதான் உள்ளன. 

    கதை தங்கர் பச்சான் எழுதியதாம். தனது தமிழுணர்வை முடிந்த வரையில் காட்ட முற்படும் தங்கர் பெரியாரையும் தோழர் ஜீவாவையும் கூட உணர்ச்சியூட்டும் வசனம் பேச வைத்து தமிழனுக்கு விழிப்புணர்வூட்ட முனைகிறார். படம் ஏறக்குறைய 10 வருடங்களுக்கு முந்தையது என்பதால் ஈழப்போரைப் பற்றியும் பெரியார் (சத்யராஜ்) பேசுகிறார். குத்துப்பாடல்களை குறைசொல்லும் தங்கர் தனது படத்தில் வந்த குருவி கொடைஞ்ச கொய்யாப்பழம் என்ற பாடலையும் நேர்மையாக சுட்டியிருக்கிறார். 

   மே நாள், காரல் மார்க்ஸ் என்று பாட்டுப் பாடும் பொற்செழியன் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற முயல்வதாகக் காட்டாமல், திடீரென்று சௌந்தரராஜனின் சேரன் நிறுவனத்தின் Board of directors சந்திப்பில் முதலாளியின் ஊதிய உயர்வை உயர்த்தியும், இலாபத்தையும் பேசுவது பெரிய முரண். 

  நெறியாளுநர் தங்கர பச்சான் வசனங்கள் மூலமாக,

குழந்தைகளுக்கான பெயர்கள் தமிழில் இருக்க வேண்டுமென்பதை மறைமுகமாகச் சொல்கிறார்

வங்கிகளில் படிவங்களில் இந்தியும் ஆங்கிலமும் இருப்பதை எதிர்க்கிறார்

முருகனுக்கு செங்கிருதத்தில் மந்திரம் சொல்வதை விமர்சிக்கிறார். 

சக்திவேல் முருகனார் என்ற தமிழ் பண்பாட்டுப் போர்வாளுக்கு அறிமுகம் கொடுக்கிறார். (இவ்விரண்டு வசனங்களை பேசுகிறவர்கள் கன்னடத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட பிரபுதேவா, பிரகாஷ்ராஜ் என்பது இனிமை)

வேலு சரவணன் என்ற குழந்தைகளுக்கான கலைஞருக்கு பொன்னாடை போர்த்தி மதிப்பு அளிக்கிறார்

     பிரபுதேவாவின் சமீபத்திய படங்கள் எல்லாமே 15 வருடங்களுக்கு முன்னர் வந்த படங்களின் காட்சிகளையே நினைவூட்டுகின்றன. சார்லி சாப்ளின் 2, குலேபகாவலி மற்றும் களவாடிய பொழுதுகள் உட்பட

பிடித்த காட்சிகள்

வங்கியில் இந்தி ஆங்கிலத்திற்கு எதிராக பொற்செழியன் பேசும்/போராடும் காட்சி

"ஆயிரம் மலர்களே" என்ற பழைய சோகப்பாடல் பின்னணியில் ஒலிக்க அதற்குப் பிறகு ஜெயந்தியும் பொற்செழியனும் பேசுவது

பொற்செழியனின் மகள் பெயரை யாழினி அறிந்து கொள்ளும் ஜெயந்தி, தாங்கள் காதலித்த நாட்களில் சொன்னதை நினைவு கூர்வதும், தொலைபேசியில் அதற்கு பொற்செழியனிடம் நல்ல பெயர் என்று சொல்வதும் அழகோ அழகு. 

தனது இணையரின் பழைய காதலை அறிந்து சௌந்தரராஜன் தனது மனைவி ஜெயந்தியைத் தேற்றும் காட்சி அற்புதம்

பிடித்த வசனங்கள்

ஜெயிச்ச காதல் எல்லாம் குழந்த குட்டியோட முடிஞ்சு போயிடுது தோல்வியடைஞ்சு நிறைவேறாத காதல்தான் காவியமாகுது

காதலிப்பவர்கள் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும். தோத்துப்போயிடவே கூடாது. அப்புறம் வாழ்க்கையே நரகமாயிடும்

Download As PDF

2017 இல் வந்த படத்தை இப்போதுதான் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. படம் பார்த்து நிறைவாகவும் கனமாகவும் உணர்ந்தேன். காதல் என்பது எப்போது திகட்டாத உணர்வு. இதை வைத்துத்தான் இந்தியத் திரைப்படங்கள் 95 விழுக்காடுகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. அதிலும் 99 விழுக்காடுகள் இளைஞர்களின் காதலை மட்டுமே பேசுகின்றன. காதல் என்பது எல்லா வயதினருக்கும் வருவதுதான் என்றபோதிலும் அதற்கான வாய்ப்புகள் எல்லோர்க்கும் இருப்பதில்லை. நம்முடைய சமூகத்தைப் பொறுத்தமட்டில் திருமணம் தோல்வியடைந்தவர்கள், திருமணம் செய்யாமல் இருப்பவர்கள் போன்றவர்கள் பரிதாபத்துக்குரியவர்களாகத்தான் பார்க்கப்படுகின்றனர். திருமணம் செய்துவிட்டதால் மட்டுமே வேறு வழியில்லாமல் குழந்தைகளுக்காகவும் பிடிக்காத நபருடன் கொடுமையான வாழ்க்கையை வாழவும் சிலர் விதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.     இப்படி சமூகம் தரும் நன்னடத்தைச் சான்றிதழுக்கும், குடும்ப மானம் என்று தாங்கள் நம்பும் ஒன்றுக்காகவும் தமது வாழ்க்கையையே நரகமாக்கிக் கொண்டு வாழும் இணையர்களையும் நாம் நேரடியாகக் கண்டிருப்போம். இப்படி விருப்பப்பட்டவரை மணக்க முடியாமலும், மணந்தவரை விரும்ப முடியாமலும் வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்கள் நிரம்பியதுதான் நம் சமூகம். அதே போல் பருவ வயதுக் காதல் பெரும்பாலும் தோல்வியில் முடிந்திருக்கும். சொல்ல முடியாமலும் சொல்லி ஏற்கப்படாமலும் இருதரப்பு வீட்டாரின் எதிர்ப்பால் பிரிந்ததாகவும் தோல்வியின் காரணங்கள் இருக்கலாம்.     களவாடிய பொழுதுகள் என்ற இப்படத்திலும் சேரமுடியாத காதலர்கள் தமது திருமணத்தின் பின்னர் சூழ்நிலையால் சந்திக்க நேர்கிறது. அதன் பின்பு அவர்களின் பரிதவிப்பும், மனப்போராட்டமும்தான் படம். நடிகர்களாக இன்பநிலாவும், பிரபுதேவாவும், பூமிகா சாவ்லாவும், பிரகாஷ் ராஜும் மிகச்சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார்கள். இப்படம் காதலிப்பவர்கள், காதலித்து வென்றவர்கள், காதலித்துத் தோற்றவர்கள் காதலென்றால் என்னவென்றே தெரியாதவர்கள் என எல்லாத்தரப்பு மக்களையும் கவரும் வகையில் இருந்தாலும் சில காட்சிகள் துருத்திக் கொண்டும், தேவையில்லாமலும் உறுத்திக்கொண்டும் இழுவையாகவும் இருக்கின்றன.  கதை:     வாடகை வாகன ஓட்டுனரான பொற்செழியன், விபத்தில் சிக்கிய ஒருவரை மீட்டு மருத்துவமனையில் சேர்க்கிறார். அவர் மிகப்பெரிய தொழிலதிபரான சௌந்தரராஜன். பொற்செழியன் விபத்தில் காயமடைந்த சௌந்தரராஜனுக்காக தனது பணத்தை மருத்துவமனையில் கொடுக்கிறார். அவர் வீட்டுக்கும் தகவல் கொடுக்கிறார். பின்பு வெளியில் சென்று வரும் பொற்செழியன், மருத்துவமனையில் சௌந்தரராஜனின் மனைவி இருப்பதைப் பார்க்கிறார். அது அவரது கல்லூரிக் காலத்தில் அவரைக் காதலித்த ஜெயந்தி. அதிர்ச்சியடைந்த பொற்செழியன் அங்கிருந்து சொல்லாமல் வெளியேறுகிறார். குணமடைந்த சௌந்தரராஜனும் ஜெயந்தியும் மருத்துவமனையில் சேர்த்து உயிரைக் காப்பாற்றிய நபர் சொல்லாமல் சென்று விட்டதால், அவருக்கு அலைபேசியில் அழைத்து அவரை வரச்சொல்லுமாறு கேட்கின்றனர். பேசாமல் தவிர்த்துச் செல்லும் பொற்செழியன் ஒரு கட்டத்தில் ஜெயந்தியின் அலைபேசி அழைப்பை ஏற்று பேசுகிறார். ஜெயந்தியை மருத்துவமனையில் கண்டதால் பிரச்சனை வேண்டாமென்று தான் சென்று விட்டதாகக் கூறுகிறார். இருவரும் அழுகின்றனர்.    அவர்களது கல்லூரிக்காலக் காதல் பற்றி கதை செல்கிறது. பணக்காரவீட்டுப் பெண் ஜெயந்தி நடுத்தரக் குடும்ப பொற்செழியன் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் விரும்புகின்றனர். இது ஜெயந்தியின் அப்பாவுக்கு பிடிக்காததால் வேறொரு வழக்கில் சிறையில் இருக்கும் பொற்செழியனை காவல்துறைக்கு பணம் கொடுத்து, பொய்வழக்கில் அவரை சிறையிலேயே இருக்க வைக்கிறார். இதற்கிடையில் தொழில் நட்டமடைந்து நோய்வாய்ப்பட்டு படுக்கையில் கிடக்கும் ஜெயந்தியின் அப்பா, தனது விருப்பத்திற்கேற்றவாறு ஒருவரை மணந்து கொள்ளுமாறு கட்டாயப்படுத்தி திருமணமும் செய்வித்து விடுகிறார். இது நடந்து சில வருடங்கள் கழிந்துத்தான் இப்படி அவர்கள் சந்திப்பு நடக்கிறது.     தன் உயிரை காப்பாற்றிய செழியனுக்கு ஏதாவது கைம்மாறு செய்யவேண்டுமென்று துடிக்கும் சௌந்தரராஜன், தனது மனைவியிடம் பணம் கொடுத்து அதை செழியனிடம் கொடுத்து வருமாறு அனுப்புகிறார். அதை செழியனின் வீட்டிற்குச் சென்று கொடுக்க நினைக்கிறார். அவரது வீட்டில் பொற்செழியனின் மனைவியிடம் கொடுக்கும் ஜெயந்தி, அவனது குழந்தைக்கு யாழினி என்ற பெயர் வைத்திருப்பதைக் கேட்டு நெகிழ்கிறாள். காதலிக்கும் காலத்தில் ஜெயந்தி செழியனிடம் தமக்கு பெண்குழந்தைதான் பிடிக்கும் என்றும் பெயர் யாழினி என்று வைக்க வேண்டும் என்று கூறியதை நினைத்துப் பார்க்கிறாள்.     பொற்செழியனுடன் அவனது வாகனத்தில் பயணிக்கும் ஜெயந்தி தன் உதவியை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு கேட்கிறாள். பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு வேறு ஊரிலாவது நல்லதொரு வாழ்க்கையை வாழுமாறு கெஞ்சுகிறாள். பிடிவாதமாக மறுத்துக் கொண்டே இருக்கிறான் பொற்செழியன். மனைவி வைத்திருக்கும் பணத்தை கொண்டு போய் சௌந்தரராஜனிடம் கொடுத்து விடச் சொல்கிறான். சௌந்தரராஜன் ஒரு மரியாதைக்காகவாவது தன்னை வந்து பார்க்குமாறு சொல்கிறார். அப்படி வந்த பொற்செழியனை அவர் தன்னுடனே இருக்கும்படி வற்புறுத்தி வைத்துக் கொண்டு, தனது நிறுவனத்தில் உயர்ந்த பதவியையும் கொடுக்கிறார். இது வரையில் பொற்செழியனின் ஊதியத்தைக் கொண்டு ஏழ்மையில் வாழ்ந்த பொற்செழியனின் இணையர் ராணி, நல்வாய்ப்பாகக் கருதி இந்த புதிய வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியுடன் கழிக்கிறாள்.     இடையிடையே ஜெயந்தியை சந்திக்க நேர்வதும், பேச நேர்வதும் இருவருக்கும் மனப்போராட்டத்தை உண்டாக்குகிறது. முடிந்த வரை ஜெயந்தியைத் தவிர்க்கிறான் பொற்செழியன். தன்னைக் காணவருமாறு பொற்செழியனை நச்சரிக்கும் ஜெயந்தி இயலாமையால் அவன் வராவிட்டால் தன்னை உயிருடன் பார்க்க முடியாது என்று மருட்டுகிறாள். வேறு வழியில்லாமல் அவளைக் காண வருகிறான் செழியன். அங்கே தனியறையில் மீண்டும் தன்னிடம் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு எங்காவது போய்விடுமாறும், பணத்தைக் கொண்டு சிறந்த முறையில் வாழவும் வேண்டுகிறாள். அவன் மறுக்கிறான். உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையில் இருவரும் அணைத்துக்கொண்டும் முத்தமிட்டுக் கொள்கிறார்கள்.      இதற்கிடையில் ஜெயந்தி-பொற்செழியனின் காதல் குறித்து அறியவரும் சௌந்தரராஜன் சற்று குழம்பி, பின்னர் அவர்கள் சூழ்நினையைப் புரிந்து கொண்டு மனைவியை சமாதானம் செய்ய முனைகிறார். ஆனால் குற்ற உணர்ச்சி காரணமாக ஜெயந்தி தற்கொலைக்கு முயன்று, மருத்துவமனையில் சேர்க்கப் படுகிறாள். பொற்செழியன் குடும்பத்துடன் ஊரை விட்டுச் செல்கிறான். சௌந்தரராஜனின் அலைபேசி அழைப்பை புறக்கணித்து, தனது சிம் அட்டையை உடைத்து எறிகிறான்.  என் கருத்து,      நல்லவேளையாக தாமதமானாலும் இப்படத்தை தவறவிடவில்லை என்று தோன்றுகிறது. இப்படம் முழுக்கவும் உணர்வுகளின் போராட்டமாக இருக்கிறது. பொற்செழியனுக்கு ஏன் அந்த வறட்டு கௌரவம் என்பது புரியவில்லை. ஜெயந்தி விரும்பியவாறு பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு வேறெங்கேனும் சென்றாவது சற்றே மேம்பட்ட வாழ்க்கையை வாழுமாறு கேட்பதைக் கூட ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தான் என்று புரியவில்லை. பொற்செழியனின் வீம்புக்காக அவனது இணையர் ராணியும் அவர்களது மகள் யாழினியும் சேர்ந்து அல்லல்படுகிறார்கள். ராணி தற்காலத்தில் பெரும்பான்மையான ஏழைப் பெண்களின் நிலையை நினைவூட்டுகிறார். ஏழ்மையின் கட்டாயத்திற்காக வாழ்க்கைப்பட்டு, கணவனின் முரட்டுப் பிடிவாதத்தால் கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டே இருக்கிறார். இப்படி ஆண்களின் உணர்ச்சிக் குழப்பத்தில் தன்னுடைய வீட்டில் இருக்கும் பெண்களின் கண்ணீரின் வேதனையை உணர்வதில்லை. இப்படி முரட்டுத்தனமான புனிதத்தைப் பேணவும், வறட்டுக் கௌவரவத்துக்கும், சமூக மதிப்புக்காகவும் இவைகளைக் காப்பாற்ற வாழ்வோரை/இறப்போரை நம்பி எத்தனையோ உள்ளங்கள் நித்தம் அழுது கொண்டுதான் உள்ளன.      கதை தங்கர் பச்சான் எழுதியதாம். தனது தமிழுணர்வை முடிந்த வரையில் காட்ட முற்படும் தங்கர் பெரியாரையும் தோழர் ஜீவாவையும் கூட உணர்ச்சியூட்டும் வசனம் பேச வைத்து தமிழனுக்கு விழிப்புணர்வூட்ட முனைகிறார். படம் ஏறக்குறைய 10 வருடங்களுக்கு முந்தையது என்பதால் ஈழப்போரைப் பற்றியும் பெரியார் (சத்யராஜ்) பேசுகிறார். குத்துப்பாடல்களை குறைசொல்லும் தங்கர் தனது படத்தில் வந்த குருவி கொடைஞ்ச கொய்யாப்பழம் என்ற பாடலையும் நேர்மையாக சுட்டியிருக்கிறார்.     மே நாள், காரல் மார்க்ஸ் என்று பாட்டுப் பாடும் பொற்செழியன் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற முயல்வதாகக் காட்டாமல், திடீரென்று சௌந்தரராஜனின் சேரன் நிறுவனத்தின் Board of directors சந்திப்பில் முதலாளியின் ஊதிய உயர்வை உயர்த்தியும், இலாபத்தையும் பேசுவது பெரிய முரண்.    நெறியாளுநர் தங்கர பச்சான் வசனங்கள் மூலமாக, குழந்தைகளுக்கான பெயர்கள் தமிழில் இருக்க வேண்டுமென்பதை மறைமுகமாகச் சொல்கிறார் வங்கிகளில் படிவங்களில் இந்தியும் ஆங்கிலமும் இருப்பதை எதிர்க்கிறார் முருகனுக்கு செங்கிருதத்தில் மந்திரம் சொல்வதை விமர்சிக்கிறார்.  சக்திவேல் முருகனார் என்ற தமிழ் பண்பாட்டுப் போர்வாளுக்கு அறிமுகம் கொடுக்கிறார். (இவ்விரண்டு வசனங்களை பேசுகிறவர்கள் கன்னடத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட பிரபுதேவா, பிரகாஷ்ராஜ் என்பது இனிமை) வேலு சரவணன் என்ற குழந்தைகளுக்கான கலைஞருக்கு பொன்னாடை போர்த்தி மதிப்பு அளிக்கிறார்      பிரபுதேவாவின் சமீபத்திய படங்கள் எல்லாமே 15 வருடங்களுக்கு முன்னர் வந்த படங்களின் காட்சிகளையே நினைவூட்டுகின்றன. சார்லி சாப்ளின் 2, குலேபகாவலி மற்றும் களவாடிய பொழுதுகள் உட்பட பிடித்த காட்சிகள் வங்கியில் இந்தி ஆங்கிலத்திற்கு எதிராக பொற்செழியன் பேசும்/போராடும் காட்சி "ஆயிரம் மலர்களே" என்ற பழைய சோகப்பாடல் பின்னணியில் ஒலிக்க அதற்குப் பிறகு ஜெயந்தியும் பொற்செழியனும் பேசுவது பொற்செழியனின் மகள் பெயரை யாழினி அறிந்து கொள்ளும் ஜெயந்தி, தாங்கள் காதலித்த நாட்களில் சொன்னதை நினைவு கூர்வதும், தொலைபேசியில் அதற்கு பொற்செழியனிடம் நல்ல பெயர் என்று சொல்வதும் அழகோ அழகு.  தனது இணையரின் பழைய காதலை அறிந்து சௌந்தரராஜன் தனது மனைவி ஜெயந்தியைத் தேற்றும் காட்சி அற்புதம் பிடித்த வசனங்கள் ஜெயிச்ச காதல் எல்லாம் குழந்த குட்டியோட முடிஞ்சு போயிடுது தோல்வியடைஞ்சு நிறைவேறாத காதல்தான் காவியமாகுது காதலிப்பவர்கள் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும். தோத்துப்போயிடவே கூடாது. அப்புறம் வாழ்க்கையே நரகமாயிடும்

மீண்டும் ஒரு கடைசிக் கவிதை

கடைசியாக ஒரு முறை அழுது விட வேண்டும் 

கடைசியாக ஒரு முறை உன்னுடன் என் காதலுடன் பேசிட வேண்டும் 

பின்பு இயல்பான வாழ்க்கையில் கரைந்து போய்விட வேண்டும்

கடைசியாக ஒரு முறை நம்முடைய காதல் பற்றிக்

கவிதையில் எழுதி விட வேண்டும்

என்னுடைய கடைசி ஆயுதமாக கவிதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்

அதில் உன் நினைவினை நிரந்தரமாகப் புதைத்து விடத் துணிந்தேன்

அக்கவிதை முடிவது போலவே நீயும் உன் நினைவுகளும்

என்னிடமிருந்து அகல வேண்டும் என்று வேண்டியும் கொண்டேன்

ஒரே ஒரு கவிதையில் நீ என்னில் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும் 

வேதனைகளை எல்லாம் சொற்களில் வடித்து இறக்கி வைத்து 

விடலாம் என்றெண்ணி எழுத முயன்று கொண்டிருந்தேன்

அந்தக் கவிதையோ முடியாமல் நீண்டு கொண்டே சென்றது

நான் இதுவரை எழுதிய கவிதைகளில் அழகானதாகவும் இருந்தது 

அந்த உணர்வுகளைக் கொடுத்த உனது நினைவுகள் மீண்டும்

எய்ந்தவனையே பதம் பார்க்கும் அம்பாக என் மீதே பாய்கின்றன

அக்கவிதையின் வாயிலாக நான் என்னுடைய காதல்

புது பரிமாணம் கிடைக்கப் பெற்றதாக உணர்கிறேன் 

இதோ இன்னொரு சாக்குக் கிடைத்து விட்டது 

உன்னை நினைத்துக் கொண்டிருக்க

இத்தகைய உணர்வினைக் கொடுத்தவள் இவள் என்றே 

உன் மீது மீண்டும் காதல் கணக்கில்லாமல் ஏறுகிறது

என்னையும் கவிஞனாக்கி விட்டாளிவள் என்று ஏற்றத் தோன்றுகிறது

அட இவள் இல்லாமல் போனால்தான் என்ன ?

இவள் தந்த காதல் இல்லை இவளை நினைத்ததால் வந்த காதல்

அது கொடுத்த பேரின்பத் திளைப்புகள்தான் போதாதா வாழ்நாள் முழுதும்

எதிர்காலத்தில் உன் கணவன் உன்னைக் கண்டுகொள்ளாத பொழுதில்

ஒரு காலத்தில் என்னை ஒருவன் எப்படியெல்லாம் காதலித்தான்

தெரியுமா என்று வெறுப்பேற்றக் கூட நானும் என் காதலும் பயன்படலாம் 

உன் மீதான இந்தக் காதல் இருக்கிறதே இல்லை இல்லை

உன் மீதான போதை இருக்கிறதே 

ஏன் இப்படி கொஞ்சம் கூட வெட்கமில்லாமல் இருக்கிறது ?

ஏன் கொஞ்சம் கூடக் குறையவே மாட்டேன் என்கிறது ?

ஏன் என்னை நிம்மதியாய் இருக்க விடாமல் செய்கிறது ?

ஏன் கற்பனையின் உச்சத்தில் என்னை ஏந்திச் செல்கிறது ?

இந்தக் காதல் ஏன் எனது மற்றக் காதல்களைப் போலக் காலத்தால்

காணாமல் போக முடியவில்லை ?

ஏன் என்னுடைய மற்ற மையல்களைப் போல உன் மேல் கொண்ட மையல்

மட்டும் மறைந்து போகவில்லை ? 

மற்றவை எனது உடலுணர்ச்சியின் விளைவாய வந்திருக்கக் கூடும்

உன் மீதான மையலோ என் உயிரிலிந்தே வந்திருக்க வேண்டும்

அப்படி என்னதான் உன்னிடம் கண்டு விட்டேன் நான் 

என்னால் விண்டு விடவே முடியவில்லையே !

தயவு செய்து என்னை விட்டு விடக் கூடாதா

நான் பிழைத்துப் போகிறேன்

இல்லாத கடவுளிடம் வேண்டுவதைப் போல உனக்குத் தெரியாத

உன்னிடமே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன் நான்

Download As PDF

கடைசியாக ஒரு முறை அழுது விட வேண்டும்  கடைசியாக ஒரு முறை உன்னுடன் என் காதலுடன் பேசிட வேண்டும்  பின்பு இயல்பான வாழ்க்கையில் கரைந்து போய்விட வேண்டும் கடைசியாக ஒரு முறை நம்முடைய காதல் பற்றிக் கவிதையில் எழுதி விட வேண்டும் என்னுடைய கடைசி ஆயுதமாக கவிதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் அதில் உன் நினைவினை நிரந்தரமாகப் புதைத்து விடத் துணிந்தேன் அக்கவிதை முடிவது போலவே நீயும் உன் நினைவுகளும் என்னிடமிருந்து அகல வேண்டும் என்று வேண்டியும் கொண்டேன் ஒரே ஒரு கவிதையில் நீ என்னில் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும்  வேதனைகளை எல்லாம் சொற்களில் வடித்து இறக்கி வைத்து  விடலாம் என்றெண்ணி எழுத முயன்று கொண்டிருந்தேன் அந்தக் கவிதையோ முடியாமல் நீண்டு கொண்டே சென்றது நான் இதுவரை எழுதிய கவிதைகளில் அழகானதாகவும் இருந்தது  அந்த உணர்வுகளைக் கொடுத்த உனது நினைவுகள் மீண்டும் எய்ந்தவனையே பதம் பார்க்கும் அம்பாக என் மீதே பாய்கின்றன அக்கவிதையின் வாயிலாக நான் என்னுடைய காதல் புது பரிமாணம் கிடைக்கப் பெற்றதாக உணர்கிறேன்  இதோ இன்னொரு சாக்குக் கிடைத்து விட்டது  உன்னை நினைத்துக் கொண்டிருக்க இத்தகைய உணர்வினைக் கொடுத்தவள் இவள் என்றே  உன் மீது மீண்டும் காதல் கணக்கில்லாமல் ஏறுகிறது என்னையும் கவிஞனாக்கி விட்டாளிவள் என்று ஏற்றத் தோன்றுகிறது அட இவள் இல்லாமல் போனால்தான் என்ன ? இவள் தந்த காதல் இல்லை இவளை நினைத்ததால் வந்த காதல் அது கொடுத்த பேரின்பத் திளைப்புகள்தான் போதாதா வாழ்நாள் முழுதும் எதிர்காலத்தில் உன் கணவன் உன்னைக் கண்டுகொள்ளாத பொழுதில் ஒரு காலத்தில் என்னை ஒருவன் எப்படியெல்லாம் காதலித்தான் தெரியுமா என்று வெறுப்பேற்றக் கூட நானும் என் காதலும் பயன்படலாம்  உன் மீதான இந்தக் காதல் இருக்கிறதே இல்லை இல்லை உன் மீதான போதை இருக்கிறதே  ஏன் இப்படி கொஞ்சம் கூட வெட்கமில்லாமல் இருக்கிறது ? ஏன் கொஞ்சம் கூடக் குறையவே மாட்டேன் என்கிறது ? ஏன் என்னை நிம்மதியாய் இருக்க விடாமல் செய்கிறது ? ஏன் கற்பனையின் உச்சத்தில் என்னை ஏந்திச் செல்கிறது ? இந்தக் காதல் ஏன் எனது மற்றக் காதல்களைப் போலக் காலத்தால் காணாமல் போக முடியவில்லை ? ஏன் என்னுடைய மற்ற மையல்களைப் போல உன் மேல் கொண்ட மையல் மட்டும் மறைந்து போகவில்லை ?  மற்றவை எனது உடலுணர்ச்சியின் விளைவாய வந்திருக்கக் கூடும் உன் மீதான மையலோ என் உயிரிலிந்தே வந்திருக்க வேண்டும் அப்படி என்னதான் உன்னிடம் கண்டு விட்டேன் நான்  என்னால் விண்டு விடவே முடியவில்லையே ! தயவு செய்து என்னை விட்டு விடக் கூடாதா நான் பிழைத்துப் போகிறேன் இல்லாத கடவுளிடம் வேண்டுவதைப் போல உனக்குத் தெரியாத உன்னிடமே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன் நான்

கௌசல்யா - தமிழ்நாட்டின் மகள்

சமீபத்தில் திருப்பூர் நீதி மன்றம் உடுமலை சங்கர் ஆணவக்கொலை வழக்கில் தொடர்புடைய 6 பேருக்கும் தூக்கு தண்டனை விதித்தது. நம் ஜனநாயகத்தின் மீது வைத்துள்ள மிகச்சிறிய நம்பிக்கையின் ஒளிக்கீற்றாக இதைப் பார்க்க வேண்டும். இன்னும் எத்தனையோ வழக்குகளுக்கு தீர்ப்பு வராத நிலையிலும் இந்தத் தீர்ப்பை ஒரு சிறந்த முன்னோடியாகப் பார்க்க வேண்டும். எத்தனையோ ஆணவக் கொலைகள் நாளிதழ்களிலும் வருகின்றன. இந்த வாட்சப் காலத்தில் ஒரு கூட்டமே கூடி ஒருவரயோ அல்லது இருவரையுமோ அடித்துக் கொல்வதைக் கூட சுற்றி நின்று ஜாதிவெறி பிடித்த மனநோயாளிகள் கூட்டம் படம்பிடித்துக் கொண்டு இருக்கும் காட்சிகளைக் கூட காண்கிறோம். அப்படி இருக்கும் நிலையில் இந்தியாவிலே ஜாதிய எதிர்ப்பு சிந்தாந்தம் வலுவாக இருக்கும் (ஜாதிவெறியும் வலுவாகத்தான் இருக்கிறது) தமிழ்நாட்டில் வழங்கப்பட்டுள்ள ஆணவக் கொலைக்கு தூக்கு தண்டனை என்பதையும் நாம் பார்க்கிறோம். இந்தியாவில் இது வரை இப்படி ஒரு தீர்ப்பு ஆணவக் கொலைக்கு எதிராக வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்று தெரியவில்லை. தமிழகம் அதில் முதல் படியை எடுத்து வைத்திருக்கிறது.

இதற்கு மூலகாரணமாக இருந்தது கண்காணிப்புக் கருவியில் பதிவாகி வெளியான சங்கரும் கௌசல்யாவும் வெட்டப்படும் காணொலிக் காட்சிகள் மட்டுமல்ல, மறுபிறவி எடுத்து அதற்காகப் போராடிய கௌசல்யா என்ற அற்புதமான பெண்ணின் துணையும் கூட. தனது கண்ணெதிரே கணவனைப் பறிகொடுத்து, தானும் வெட்டுக்களை வாங்கி, உயிர் காப்பாற்றப்பட்டு, பின்னர் தற்கொலைக்கு முயன்று தன்னைத் தேற்றிக் கொண்டு பெரியாரிய, தன்னார்வக் குழுக்களின் உதவியால் புது மனிதியாக மாறி தன் கணவனை கூலிப்படை வைத்துக் கொலை செய்த, தனது தந்தைக்கே தூக்கு தண்டனை பெற்றுக் கொடுக்கும் மனித நேயப் போராளியாக மிளிர்கிறார், ஆளுமையாக வரலாறு படைத்திருக்கிறார் கௌசல்யா. அவரின் செயல்களை நினைக்கையில் அவர் மேல் நமக்கு பேரன்பும், பாசமும், பெருமிதமும் பெருகி வருகிறது. 

இந்தத் தூக்கு தண்டனை அறிவிப்புக்கு எதிராக மேல் முறையீடு செய்வதற்குக் கூட வழியில்லாமல் இருக்கிறது கௌசல்யாவின் குடும்பம். இப்படி ஒரு குடும்பத்தை நாசமாக்கியிருக்கிறது ஜாதி வெறி. இதற்கெல்லாம் கொஞ்சமும் கவலையில்லாமல் கூச்சப்படாமல் கௌசல்யாவை அசிங்கப்படுத்து வேலையை ஜாதி வெறி இழிபிறவிகள் செய்து வருகின்றனர். ஒரு பிற்படுத்தப்பட்ட ஜாதியிலிருக்கும் குடும்பப் பெண் ஒரு பட்டியலினத்தைச் சேர்ந்த ஜாதி ஆணைத் திருமணம் செய்வது உயிருக்கே உத்தரவாதமில்லாத செயலாக இன்றும் இருக்கிறது. இப்படி ஒரு குடும்பம் ஜாதிவெறியில் ஆணவக் கொலை செய்து தூக்கு தண்டனை வாங்கியிருக்கிறது, இதற்காக கொஞ்சமும் கவலையோ துயரமோ இல்லாமல் கௌசல்யாவை இழிவு செய்து மீம்களையும் கருத்துக்களையும் ஃபேஸ்புக்கிலும் வாட்சப்பிலும் பரப்பி வருகின்றனர். 

இது மாதிரியான மன நோயாளிகள்தான் கௌசல்யாவின் தந்தை சின்னச்சாமி மாதிரியான ஆட்களை தற்கொலைக்கோ அல்லது சொந்த மகளையே ஆள் வைத்து வெட்டுவதற்கோ தூண்டி விடுகிறவர்கள். இந்தமாதிரியான ஆட்களின் ஏச்சுக்கும் பேச்சுக்கும் பயந்துதான் ஜாதியை, தான் கௌரவம், குடும்ப மானம் என்றெல்லாம் கருதி அடிப்படை மனிதநேயத்தைத் தொலைத்து ஜாதிவெறி மனநோயை சரி என்று நம்பி கொலை செய்யத் துணிகிறார்கள். ஜாதிய சமூகத்தில் ஜாதிக்கு பயப்படும் மனிதர்கள், தான் சமூகம் என்றும் ஊர் உலகம் என்று நம்பும் இது மாதிரியான ஆட்கள்தான் ஜாதி வெறியை வாழவைக்கும் இழிபிறவிகள். இவர்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களாக இருக்கலாம், பக்கத்து ஊர்க்காரர்களாக இருக்கலாம், அங்காளி பங்காளிகளாக இருக்கலாம். இவர்கள்தான் அடுத்தவர்களை தூண்டிவிடுவது, சீர் செனத்தி கொடுப்பதை பெருமை பேசுவது, பொண்ணு வயசுக்கு வந்துட்டாளா இல்லையா என்று கேட்பது முதல், பையன் என்ன சம்பளம் வாங்கறான், பையனுக்கு இன்னும் கல்யாணமில்லையா, கல்யாணமாய் இத்தனை நாளாயும் குழந்தை இல்லையா, அந்தக் கோயிலுக்குப் போகணும், இந்த டாக்டரைப் பாக்கணும், நான் சொல்றா ஜோசியகாரரைப் பாருங்க என்றெல்லாம் ஆலோசனை சொல்வது,  அடுத்தவன் குடும்பத்தைப் பற்றி கிசுகிசு பேசுவது, இது போன்று பெண்ணின் தனிப்பட்ட படங்களை சமூகத்தில் தனது கழிவுக் கருத்துக்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வது, போலித்தனமாக உச் கொட்டுவது இப்படிப் பல வகைப்படுவர். 

இது மாதிரியான ஊருக்கு 4 பேர்களாக இருக்கும் ஜாதிவெறி மனநோயாளிகள் இல்லாமல் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் ? சின்னச்சாமி போன்றவர்கள் ஊர் என்ன சொல்லுமோ ?, நம்ம சனம் என்ன சொல்லுமோ ? சொந்தக்காரவுக என்ன சொல்லுவாகளோ என்றெல்லாம் மன அழுத்தம் கொள்ளாமல், சிறிது காலத்தில் கௌசல்யாவின் முடிவை அங்கீகரித்திருக்கக் கூடும். இப்போது கொலைகார சின்னச்சாமி மட்டும் தூக்கு மேடையில், சின்னச்சாமியின் ஜாதிவெறியைக் கூட்டிய ஜாதிக்காரர்கள் எல்லாம் கௌசல்யாவைத் திட்டிக் கொண்டும் சின்னச்சாமியின் ஈகத்தை மெச்சிக் கொண்டும் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்கள் தங்கள் ஜாதி சனத்துடன். 

இப்படியெல்லாம் திரியும் ஒரு பெண், தனது பெத்த தகப்பனுக்கே தூக்கு தண்டனை வாங்கித் தந்து விட்டாள் என்று பொருமுகின்றனர். அனைவரும் சங்கர் வெட்டப்பட்ட அதிர்ச்சியில் இருக்கும்போதே, மேல் ஜாதிப் பெண்களைத் தொடுகின்றவனுக்கு அப்படித்தான் வேண்டும் என்ற எண்ணமுடையவர்கள் அதிகமாக இருந்தனர். இப்போது கௌசல்யாவின் அப்பாவுக்கு தூக்கு உறுதியானவுடன் கௌசல்யாவை ஏசுவதற்கு வசதியாகப் போய்விட்டது. ஆனால் உண்மையென்ன ? சின்னச்சாமி தூக்குமேடைக்குச் செல்லக் காரணமே இது மாதிரி அவர் சார்ந்த சொந்தங்களும், சமூகமும்தான். இந்த எடுபட்ட ஜாதிய சமூகம்தான் அவரை அனைத்து வகையான உறவுகளையும் இப்படித்தான் இருக்க முடியும் என்று கட்டாயப்படுத்துகிறது. தனது மகள் அதை மீறியதால் சமூகத்தில் தனக்கு மரியாதை போய்விடும் என்று எண்ண வைக்கிறது. எனவே ஒரு தனி மனிதன் ஜாதியால், ஜாதிவெறியால், ஜாதிப்பாசத்தால் நிகழ்த்தும் வன்முறைக்கு ஜாதிதான் பொறுப்பேற்க வேண்டும். ஆனால் ஜாதி இங்கே புனிதமாகி கௌசல்யாவை ஏசுகிறது. 

நம் முன்னோர்களெல்லாம் பொறியியல் படிக்கவில்லை என்பதற்காக கௌசல்யாவின் தந்தை சின்னச்சாமி கௌசல்யாவை பொறியியல் படிக்க வைக்காமல் இருக்கவில்லை. நாம்தான் படிக்காத தற்குறியாக இருந்து விட்டோம் தம் பிள்ளைகளாவது படிக்கட்டும் என்று படிக்க வைக்கிறார்கள். ஆனால் படித்து விட்டு, பட்டம் வாங்கி விட்டு வேலைக்கும் போய் விட்டு இருந்தாலும் நம்மைப் போலவே ஜாதியச் சாக்கடையில்தான் வாழவேண்டும் என்று நினைக்கும் பெற்றோர்களின் மனநோய் விந்தையிலும் விந்தையல்லவா ?. நம் மகனோ மகளோ நம்மைப் போல் படிக்காத தற்குறியாக இருக்கக் கூடாது, ஆனால் நம்மைப் போல் ஜாதிவெறியனாகவே இருக்க வேண்டும். இப்படியெல்லாம் புரிந்து கொள்ளவோ ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத நம்பிக்கைகளால் நிறைந்ததுதான் ஜாதி. அதன் அடிப்படை தந்நலமும், போலிப் பெருமையும், மனிதநேயம் இல்லாமையும்தான். 

தேவர் ஜாதியினர்தான் தனது ஜாதிக்காரனுக்கு தூக்குதண்டனை வாங்கித்தந்ததால் கௌசல்யாவைத் திட்டுகின்றனர் என்று பார்த்தால், கொங்கு வேளாளக் கவுண்டர்கள், வன்னியர்கள், மாதிரி இன்ன பிற ஆண்ட பரம்பரைப் போலிப் பெருமையில் மூழ்கி இருக்கும் மனநோயாளிகளும் சேர்ந்து கௌசல்யாவை அசிங்கப்படுத்துவதாக நினைத்துக் கொண்டு தன்னுடைய கீழ்மையைக் காட்டி வருகின்றனர். 

கௌசல்யா தனது நண்பர்களுடன் சுற்றுலா சென்ற புகைப்படங்கள் இருக்கின்றன. அதை தூக்குதண்டனை வெளியான அன்று "சங்கர் இறந்ததிலிருந்து நான் நிம்மதியின்றி இருந்தேன். இத்தீர்ப்பு எனக்கு நிம்மதி அளித்தது என்று கௌசல்யா கூறியிருந்தார். இந்த செய்தியின் கீழே கௌசல்யா நிம்மதியின்றித் தவித்தபோது க்ளிக்கியது" என்று கீழ்க்காணும் படங்களைப் பகிர்ந்திருந்தார்கள். அதை எல்லா ஜாதியிலிருக்கும் நாடகக் காதல் என்ற கதையை நம்புகிற, தலித்கள் மேல் ஜாதிப் பெண்களை மணந்து கொண்டு பெண் வீட்டாரிடம் பணம் பறிக்கின்றனர் என்று நம்பும் ஜாதிவெறியர்கள் தத்தமது ஃபேஸ்புக்கில், வாட்சப் குழுமங்களில் பகிர்ந்து தனது இழிவைப் பதிவு செய்து கொண்டனர். இங்கே இருக்கும் புகைப்படங்களைப் பாருங்கள். அவர் முகத்தில் சிரிப்பையும் தாண்டி ஒரு சோகம் தெரிந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. 

                                                      

                                                 

                                                  

அதாவது கௌசல்யா இப்போது ஜீன்ஸ் அணிகிறார். கூந்தலை வெட்டி விட்டார். அதாவது கெட்டுப்போய்விட்டாராம்.  ஆண்களுடன் ஊர் மேய்கிறார். அதற்கும் மேல் அவர் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாராம். இப்படி ஒரு பிம்பத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள். அதாவது இன்னும் முக்கால்வாசி ஆண்களுக்கு பெண்கள் ஆண் நண்பர்களுடன் பழகுவது, கைகோர்ப்பது, சேர்ந்து புகைப்படம் எடுப்பது, நெருங்கி நின்று தற்படம் (Selfie) எடுப்பது இதிலெல்லாம் ஒவ்வாமை ஏற்படுகிறது. இந்தக் கொடுமையையெல்லாம் எங்கே போய் சொல்லி அழ ?.

பின்னே என்ன ஒரு கணவனை இழந்த பெண் எப்படி இருக்க வேண்டுமாம் ? மொட்டை அடித்து, வெள்ளைச் சேலை உடுத்தி, முக்காடு போட்டு மூலையில் அமர்ந்து கொண்டு மூக்கைச் சிந்திக் கொண்டு இருக்க வேண்டுமோ ? பெண்களை அடக்கி வைக்க நினைக்கும் உங்கள் புத்தி அப்படித்தானே போகும்.

அவர் பொறியியல் பயின்றவர், செத்துப் பிழைத்த பின்னர் பெரியாரியம் பயின்றவர். அவர் அப்படித்தான் இருப்பார். அப்படி மகிழ்ச்சியாக இருந்ததால்தான், துணிவாக இருந்ததால்தான், சராசரிப் பெண்களின் அடையாளமான நீண்ட கூந்தலைத் துறந்து, ஜீன்ஸ் அணிந்து மனிதநேயராக சிந்திக்கத் தொடங்கியதால்தான் இப்படி அவர்களுக்கு தண்டனை வாங்கித்தந்து இன்று அதை நியாயப்படுத்தி பேசவும் முடிகிறது. அவர் அப்படித்தான் உடையணிவார், நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றுவார், சிரித்துக் கொண்டே புகைப்பத்திற்குக் காட்சி தருவார். மேடைகளில் பேசுவார், நடனம் ஆடுவார் இதற்கு மேல் அவர் திருமணமும் கூட செய்து கொள்வார். அதற்கு இப்போது என்ன ? அதனால் உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை என்று சொல்ல முடியுமா ? என்ன நடந்தாலும் ஜாதிவெறியால மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர்கள் திருந்த முடியாது. உங்களிடம் நல்ல பெயர் எடுக்க தன் வாழ்க்கையை ஏன் அவர் வீணாக்க வேண்டும். முடிந்தால் மனிதர்களாக மாற முயற்சி செய்யுங்கள். யார் யாரை காதலிக்க வேண்டும் யார் யாரை காதலிக்கக் கூடாது என்று சொல்வதெல்லாம் ஒரு பண்பாடாம் அதுதான் மதமாம் கலாச்சாரமாம். இதையெல்லாம் இவர்கள் கட்டிக் கொண்டு அழ இருப்பவர்கள் சாக வேண்டுமாம். 

இந்த மாதிரி அயோக்கியர்கள் தம் திருமண உறவுகளில் எப்படி நடந்து கொள்வார்கள் ? ஏங்க பொண்ணு ஏழையா இருந்தா பரவால்லை, நம்ம சாதியா இருந்தா போதும் என்றா சொல்கிறார்கள். அது தமது பையனுக்கோ/பெண்ணுக்கோ வரன் அமையாமல் பல வருடங்கள் இருந்தால் மட்டுமே இறுதியாக சொல்லும் வாக்கியம். இதுவும் இல்லையென்றால் இருக்கவே இருக்கிறது கேரளா. அங்கே போய் பெண் எடுத்தால் யாரும் ஜாதி கேட்க மாட்டார்கள், கல்யாணப் பொண்ணு கேரளா என்றால் அத்துடன் கேள்விகள் முடிந்து விடும். 

பொண்ணுக்கு எத்தனை பவுன் போட்டாங்க ? பையனுக்கு என்ன சம்பளம் ? எத்தனை ஏக்கரா தேறும்? தாய்மாமன் என்ன செய்தார் ? என்றுதானே எல்லா சாதிசனமும் கேட்கிறது. ஆக இங்கே ஜாதிக்கு மரியாதை இல்லை. பணத்துடன் கூடிய ஜாதிதான் மதிப்புப் பெறுகிறது. பணத்தால்தான் ஜாதியே மதிப்புப் பெறுகிறது. சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஒருவர் தனது குடும்ப்பத்துடன் கந்துவட்டிக் கொடுமை தாளாமல் மாவட்ட ஆட்சிய அலுவலகத்தில் தீக்குளித்தார். குடும்பமே அழிந்தது. அந்த இறந்தவரின் குடும்பமும், கந்து வட்டி கொடுத்தவரும் ஒரே ஜாதி என்று கேள்விப்பட்டேன். இதனால் அந்தக் குறிப்பிட்ட ஜாதியினரின் மானம் போனதாக எந்த ஜாதிவெறியனும் கவலை கொள்ளவில்லை. ஆனால் ஒரு பெண் தான் விரும்பிய வேறு ஜாதிக்காரனுடன் திருமணம் செய்தால் மட்டும் ஜாதி மானம் போய்விடும். அதற்கு அவர்களைக் கொன்று தானும் தூக்கு மேடைக்குச் சென்று செத்தால்தான் ஜாதி கௌரவம் காப்பாற்றப்படும். அடுத்த ஜாதிக்காரன் கரு தன் ஜாதி வயிற்றில் வளர்வது கேவலம் என்றால் அடுத்த ஜாதிக்காரன் விடும் மூச்சைக் கூடத்தான் சுவாசிக்கிறார்கள். வேற சாதிக்காரன் விட்ட காத்தை நான் சுவாசிக்க மாட்டேன் என்று சொல்லி விட்டு மூச்சை நிறுத்திப் பாருங்களேன். 

என் பங்குக்கு நானும் ஏதோ என்னால் முடிந்த மீம்கள்

                  

                  

Download As PDF

சமீபத்தில் திருப்பூர் நீதி மன்றம் உடுமலை சங்கர் ஆணவக்கொலை வழக்கில் தொடர்புடைய 6 பேருக்கும் தூக்கு தண்டனை விதித்தது. நம் ஜனநாயகத்தின் மீது வைத்துள்ள மிகச்சிறிய நம்பிக்கையின் ஒளிக்கீற்றாக இதைப் பார்க்க வேண்டும். இன்னும் எத்தனையோ வழக்குகளுக்கு தீர்ப்பு வராத நிலையிலும் இந்தத் தீர்ப்பை ஒரு சிறந்த முன்னோடியாகப் பார்க்க வேண்டும். எத்தனையோ ஆணவக் கொலைகள் நாளிதழ்களிலும் வருகின்றன. இந்த வாட்சப் காலத்தில் ஒரு கூட்டமே கூடி ஒருவரயோ அல்லது இருவரையுமோ அடித்துக் கொல்வதைக் கூட சுற்றி நின்று ஜாதிவெறி பிடித்த மனநோயாளிகள் கூட்டம் படம்பிடித்துக் கொண்டு இருக்கும் காட்சிகளைக் கூட காண்கிறோம். அப்படி இருக்கும் நிலையில் இந்தியாவிலே ஜாதிய எதிர்ப்பு சிந்தாந்தம் வலுவாக இருக்கும் (ஜாதிவெறியும் வலுவாகத்தான் இருக்கிறது) தமிழ்நாட்டில் வழங்கப்பட்டுள்ள ஆணவக் கொலைக்கு தூக்கு தண்டனை என்பதையும் நாம் பார்க்கிறோம். இந்தியாவில் இது வரை இப்படி ஒரு தீர்ப்பு ஆணவக் கொலைக்கு எதிராக வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்று தெரியவில்லை. தமிழகம் அதில் முதல் படியை எடுத்து வைத்திருக்கிறது. இதற்கு மூலகாரணமாக இருந்தது கண்காணிப்புக் கருவியில் பதிவாகி வெளியான சங்கரும் கௌசல்யாவும் வெட்டப்படும் காணொலிக் காட்சிகள் மட்டுமல்ல, மறுபிறவி எடுத்து அதற்காகப் போராடிய கௌசல்யா என்ற அற்புதமான பெண்ணின் துணையும் கூட. தனது கண்ணெதிரே கணவனைப் பறிகொடுத்து, தானும் வெட்டுக்களை வாங்கி, உயிர் காப்பாற்றப்பட்டு, பின்னர் தற்கொலைக்கு முயன்று தன்னைத் தேற்றிக் கொண்டு பெரியாரிய, தன்னார்வக் குழுக்களின் உதவியால் புது மனிதியாக மாறி தன் கணவனை கூலிப்படை வைத்துக் கொலை செய்த, தனது தந்தைக்கே தூக்கு தண்டனை பெற்றுக் கொடுக்கும் மனித நேயப் போராளியாக மிளிர்கிறார், ஆளுமையாக வரலாறு படைத்திருக்கிறார் கௌசல்யா. அவரின் செயல்களை நினைக்கையில் அவர் மேல் நமக்கு பேரன்பும், பாசமும், பெருமிதமும் பெருகி வருகிறது.  இந்தத் தூக்கு தண்டனை அறிவிப்புக்கு எதிராக மேல் முறையீடு செய்வதற்குக் கூட வழியில்லாமல் இருக்கிறது கௌசல்யாவின் குடும்பம். இப்படி ஒரு குடும்பத்தை நாசமாக்கியிருக்கிறது ஜாதி வெறி. இதற்கெல்லாம் கொஞ்சமும் கவலையில்லாமல் கூச்சப்படாமல் கௌசல்யாவை அசிங்கப்படுத்து வேலையை ஜாதி வெறி இழிபிறவிகள் செய்து வருகின்றனர். ஒரு பிற்படுத்தப்பட்ட ஜாதியிலிருக்கும் குடும்பப் பெண் ஒரு பட்டியலினத்தைச் சேர்ந்த ஜாதி ஆணைத் திருமணம் செய்வது உயிருக்கே உத்தரவாதமில்லாத செயலாக இன்றும் இருக்கிறது. இப்படி ஒரு குடும்பம் ஜாதிவெறியில் ஆணவக் கொலை செய்து தூக்கு தண்டனை வாங்கியிருக்கிறது, இதற்காக கொஞ்சமும் கவலையோ துயரமோ இல்லாமல் கௌசல்யாவை இழிவு செய்து மீம்களையும் கருத்துக்களையும் ஃபேஸ்புக்கிலும் வாட்சப்பிலும் பரப்பி வருகின்றனர்.  இது மாதிரியான மன நோயாளிகள்தான் கௌசல்யாவின் தந்தை சின்னச்சாமி மாதிரியான ஆட்களை தற்கொலைக்கோ அல்லது சொந்த மகளையே ஆள் வைத்து வெட்டுவதற்கோ தூண்டி விடுகிறவர்கள். இந்தமாதிரியான ஆட்களின் ஏச்சுக்கும் பேச்சுக்கும் பயந்துதான் ஜாதியை, தான் கௌரவம், குடும்ப மானம் என்றெல்லாம் கருதி அடிப்படை மனிதநேயத்தைத் தொலைத்து ஜாதிவெறி மனநோயை சரி என்று நம்பி கொலை செய்யத் துணிகிறார்கள். ஜாதிய சமூகத்தில் ஜாதிக்கு பயப்படும் மனிதர்கள், தான் சமூகம் என்றும் ஊர் உலகம் என்று நம்பும் இது மாதிரியான ஆட்கள்தான் ஜாதி வெறியை வாழவைக்கும் இழிபிறவிகள். இவர்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களாக இருக்கலாம், பக்கத்து ஊர்க்காரர்களாக இருக்கலாம், அங்காளி பங்காளிகளாக இருக்கலாம். இவர்கள்தான் அடுத்தவர்களை தூண்டிவிடுவது, சீர் செனத்தி கொடுப்பதை பெருமை பேசுவது, பொண்ணு வயசுக்கு வந்துட்டாளா இல்லையா என்று கேட்பது முதல், பையன் என்ன சம்பளம் வாங்கறான், பையனுக்கு இன்னும் கல்யாணமில்லையா, கல்யாணமாய் இத்தனை நாளாயும் குழந்தை இல்லையா, அந்தக் கோயிலுக்குப் போகணும், இந்த டாக்டரைப் பாக்கணும், நான் சொல்றா ஜோசியகாரரைப் பாருங்க என்றெல்லாம் ஆலோசனை சொல்வது,  அடுத்தவன் குடும்பத்தைப் பற்றி கிசுகிசு பேசுவது, இது போன்று பெண்ணின் தனிப்பட்ட படங்களை சமூகத்தில் தனது கழிவுக் கருத்துக்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வது, போலித்தனமாக உச் கொட்டுவது இப்படிப் பல வகைப்படுவர்.  இது மாதிரியான ஊருக்கு 4 பேர்களாக இருக்கும் ஜாதிவெறி மனநோயாளிகள் இல்லாமல் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் ? சின்னச்சாமி போன்றவர்கள் ஊர் என்ன சொல்லுமோ ?, நம்ம சனம் என்ன சொல்லுமோ ? சொந்தக்காரவுக என்ன சொல்லுவாகளோ என்றெல்லாம் மன அழுத்தம் கொள்ளாமல், சிறிது காலத்தில் கௌசல்யாவின் முடிவை அங்கீகரித்திருக்கக் கூடும். இப்போது கொலைகார சின்னச்சாமி மட்டும் தூக்கு மேடையில், சின்னச்சாமியின் ஜாதிவெறியைக் கூட்டிய ஜாதிக்காரர்கள் எல்லாம் கௌசல்யாவைத் திட்டிக் கொண்டும் சின்னச்சாமியின் ஈகத்தை மெச்சிக் கொண்டும் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்கள் தங்கள் ஜாதி சனத்துடன்.  இப்படியெல்லாம் திரியும் ஒரு பெண், தனது பெத்த தகப்பனுக்கே தூக்கு தண்டனை வாங்கித் தந்து விட்டாள் என்று பொருமுகின்றனர். அனைவரும் சங்கர் வெட்டப்பட்ட அதிர்ச்சியில் இருக்கும்போதே, மேல் ஜாதிப் பெண்களைத் தொடுகின்றவனுக்கு அப்படித்தான் வேண்டும் என்ற எண்ணமுடையவர்கள் அதிகமாக இருந்தனர். இப்போது கௌசல்யாவின் அப்பாவுக்கு தூக்கு உறுதியானவுடன் கௌசல்யாவை ஏசுவதற்கு வசதியாகப் போய்விட்டது. ஆனால் உண்மையென்ன ? சின்னச்சாமி தூக்குமேடைக்குச் செல்லக் காரணமே இது மாதிரி அவர் சார்ந்த சொந்தங்களும், சமூகமும்தான். இந்த எடுபட்ட ஜாதிய சமூகம்தான் அவரை அனைத்து வகையான உறவுகளையும் இப்படித்தான் இருக்க முடியும் என்று கட்டாயப்படுத்துகிறது. தனது மகள் அதை மீறியதால் சமூகத்தில் தனக்கு மரியாதை போய்விடும் என்று எண்ண வைக்கிறது. எனவே ஒரு தனி மனிதன் ஜாதியால், ஜாதிவெறியால், ஜாதிப்பாசத்தால் நிகழ்த்தும் வன்முறைக்கு ஜாதிதான் பொறுப்பேற்க வேண்டும். ஆனால் ஜாதி இங்கே புனிதமாகி கௌசல்யாவை ஏசுகிறது.  நம் முன்னோர்களெல்லாம் பொறியியல் படிக்கவில்லை என்பதற்காக கௌசல்யாவின் தந்தை சின்னச்சாமி கௌசல்யாவை பொறியியல் படிக்க வைக்காமல் இருக்கவில்லை. நாம்தான் படிக்காத தற்குறியாக இருந்து விட்டோம் தம் பிள்ளைகளாவது படிக்கட்டும் என்று படிக்க வைக்கிறார்கள். ஆனால் படித்து விட்டு, பட்டம் வாங்கி விட்டு வேலைக்கும் போய் விட்டு இருந்தாலும் நம்மைப் போலவே ஜாதியச் சாக்கடையில்தான் வாழவேண்டும் என்று நினைக்கும் பெற்றோர்களின் மனநோய் விந்தையிலும் விந்தையல்லவா ?. நம் மகனோ மகளோ நம்மைப் போல் படிக்காத தற்குறியாக இருக்கக் கூடாது, ஆனால் நம்மைப் போல் ஜாதிவெறியனாகவே இருக்க வேண்டும். இப்படியெல்லாம் புரிந்து கொள்ளவோ ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத நம்பிக்கைகளால் நிறைந்ததுதான் ஜாதி. அதன் அடிப்படை தந்நலமும், போலிப் பெருமையும், மனிதநேயம் இல்லாமையும்தான்.  தேவர் ஜாதியினர்தான் தனது ஜாதிக்காரனுக்கு தூக்குதண்டனை வாங்கித்தந்ததால் கௌசல்யாவைத் திட்டுகின்றனர் என்று பார்த்தால், கொங்கு வேளாளக் கவுண்டர்கள், வன்னியர்கள், மாதிரி இன்ன பிற ஆண்ட பரம்பரைப் போலிப் பெருமையில் மூழ்கி இருக்கும் மனநோயாளிகளும் சேர்ந்து கௌசல்யாவை அசிங்கப்படுத்துவதாக நினைத்துக் கொண்டு தன்னுடைய கீழ்மையைக் காட்டி வருகின்றனர்.  கௌசல்யா தனது நண்பர்களுடன் சுற்றுலா சென்ற புகைப்படங்கள் இருக்கின்றன. அதை தூக்குதண்டனை வெளியான அன்று "சங்கர் இறந்ததிலிருந்து நான் நிம்மதியின்றி இருந்தேன். இத்தீர்ப்பு எனக்கு நிம்மதி அளித்தது என்று கௌசல்யா கூறியிருந்தார். இந்த செய்தியின் கீழே கௌசல்யா நிம்மதியின்றித் தவித்தபோது க்ளிக்கியது" என்று கீழ்க்காணும் படங்களைப் பகிர்ந்திருந்தார்கள். அதை எல்லா ஜாதியிலிருக்கும் நாடகக் காதல் என்ற கதையை நம்புகிற, தலித்கள் மேல் ஜாதிப் பெண்களை மணந்து கொண்டு பெண் வீட்டாரிடம் பணம் பறிக்கின்றனர் என்று நம்பும் ஜாதிவெறியர்கள் தத்தமது ஃபேஸ்புக்கில், வாட்சப் குழுமங்களில் பகிர்ந்து தனது இழிவைப் பதிவு செய்து கொண்டனர். இங்கே இருக்கும் புகைப்படங்களைப் பாருங்கள். அவர் முகத்தில் சிரிப்பையும் தாண்டி ஒரு சோகம் தெரிந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது.                                                                                                                                                              அதாவது கௌசல்யா இப்போது ஜீன்ஸ் அணிகிறார். கூந்தலை வெட்டி விட்டார். அதாவது கெட்டுப்போய்விட்டாராம்.  ஆண்களுடன் ஊர் மேய்கிறார். அதற்கும் மேல் அவர் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாராம். இப்படி ஒரு பிம்பத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள். அதாவது இன்னும் முக்கால்வாசி ஆண்களுக்கு பெண்கள் ஆண் நண்பர்களுடன் பழகுவது, கைகோர்ப்பது, சேர்ந்து புகைப்படம் எடுப்பது, நெருங்கி நின்று தற்படம் (Selfie) எடுப்பது இதிலெல்லாம் ஒவ்வாமை ஏற்படுகிறது. இந்தக் கொடுமையையெல்லாம் எங்கே போய் சொல்லி அழ ?. பின்னே என்ன ஒரு கணவனை இழந்த பெண் எப்படி இருக்க வேண்டுமாம் ? மொட்டை அடித்து, வெள்ளைச் சேலை உடுத்தி, முக்காடு போட்டு மூலையில் அமர்ந்து கொண்டு மூக்கைச் சிந்திக் கொண்டு இருக்க வேண்டுமோ ? பெண்களை அடக்கி வைக்க நினைக்கும் உங்கள் புத்தி அப்படித்தானே போகும். அவர் பொறியியல் பயின்றவர், செத்துப் பிழைத்த பின்னர் பெரியாரியம் பயின்றவர். அவர் அப்படித்தான் இருப்பார். அப்படி மகிழ்ச்சியாக இருந்ததால்தான், துணிவாக இருந்ததால்தான், சராசரிப் பெண்களின் அடையாளமான நீண்ட கூந்தலைத் துறந்து, ஜீன்ஸ் அணிந்து மனிதநேயராக சிந்திக்கத் தொடங்கியதால்தான் இப்படி அவர்களுக்கு தண்டனை வாங்கித்தந்து இன்று அதை நியாயப்படுத்தி பேசவும் முடிகிறது. அவர் அப்படித்தான் உடையணிவார், நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றுவார், சிரித்துக் கொண்டே புகைப்பத்திற்குக் காட்சி தருவார். மேடைகளில் பேசுவார், நடனம் ஆடுவார் இதற்கு மேல் அவர் திருமணமும் கூட செய்து கொள்வார். அதற்கு இப்போது என்ன ? அதனால் உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை என்று சொல்ல முடியுமா ? என்ன நடந்தாலும் ஜாதிவெறியால மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர்கள் திருந்த முடியாது. உங்களிடம் நல்ல பெயர் எடுக்க தன் வாழ்க்கையை ஏன் அவர் வீணாக்க வேண்டும். முடிந்தால் மனிதர்களாக மாற முயற்சி செய்யுங்கள். யார் யாரை காதலிக்க வேண்டும் யார் யாரை காதலிக்கக் கூடாது என்று சொல்வதெல்லாம் ஒரு பண்பாடாம் அதுதான் மதமாம் கலாச்சாரமாம். இதையெல்லாம் இவர்கள் கட்டிக் கொண்டு அழ இருப்பவர்கள் சாக வேண்டுமாம்.  இந்த மாதிரி அயோக்கியர்கள் தம் திருமண உறவுகளில் எப்படி நடந்து கொள்வார்கள் ? ஏங்க பொண்ணு ஏழையா இருந்தா பரவால்லை, நம்ம சாதியா இருந்தா போதும் என்றா சொல்கிறார்கள். அது தமது பையனுக்கோ/பெண்ணுக்கோ வரன் அமையாமல் பல வருடங்கள் இருந்தால் மட்டுமே இறுதியாக சொல்லும் வாக்கியம். இதுவும் இல்லையென்றால் இருக்கவே இருக்கிறது கேரளா. அங்கே போய் பெண் எடுத்தால் யாரும் ஜாதி கேட்க மாட்டார்கள், கல்யாணப் பொண்ணு கேரளா என்றால் அத்துடன் கேள்விகள் முடிந்து விடும்.  பொண்ணுக்கு எத்தனை பவுன் போட்டாங்க ? பையனுக்கு என்ன சம்பளம் ? எத்தனை ஏக்கரா தேறும்? தாய்மாமன் என்ன செய்தார் ? என்றுதானே எல்லா சாதிசனமும் கேட்கிறது. ஆக இங்கே ஜாதிக்கு மரியாதை இல்லை. பணத்துடன் கூடிய ஜாதிதான் மதிப்புப் பெறுகிறது. பணத்தால்தான் ஜாதியே மதிப்புப் பெறுகிறது. சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஒருவர் தனது குடும்ப்பத்துடன் கந்துவட்டிக் கொடுமை தாளாமல் மாவட்ட ஆட்சிய அலுவலகத்தில் தீக்குளித்தார். குடும்பமே அழிந்தது. அந்த இறந்தவரின் குடும்பமும், கந்து வட்டி கொடுத்தவரும் ஒரே ஜாதி என்று கேள்விப்பட்டேன். இதனால் அந்தக் குறிப்பிட்ட ஜாதியினரின் மானம் போனதாக எந்த ஜாதிவெறியனும் கவலை கொள்ளவில்லை. ஆனால் ஒரு பெண் தான் விரும்பிய வேறு ஜாதிக்காரனுடன் திருமணம் செய்தால் மட்டும் ஜாதி மானம் போய்விடும். அதற்கு அவர்களைக் கொன்று தானும் தூக்கு மேடைக்குச் சென்று செத்தால்தான் ஜாதி கௌரவம் காப்பாற்றப்படும். அடுத்த ஜாதிக்காரன் கரு தன் ஜாதி வயிற்றில் வளர்வது கேவலம் என்றால் அடுத்த ஜாதிக்காரன் விடும் மூச்சைக் கூடத்தான் சுவாசிக்கிறார்கள். வேற சாதிக்காரன் விட்ட காத்தை நான் சுவாசிக்க மாட்டேன் என்று சொல்லி விட்டு மூச்சை நிறுத்திப் பாருங்களேன்.  என் பங்குக்கு நானும் ஏதோ என்னால் முடிந்த மீம்கள்

அன்பில்லா கணவா

அப்படியென்னதான் உன்னிடம் கேட்டுவிட்டேன்
முகம் கொடுத்தாவது பேசேன் என்றுதானே
அதற்கும் முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொண்டால்
நானெங்கே போவது இல்லை என்னை என்ன செய்வது ?
உனக்கோ எனதன்பின் பதிலாக எரிச்சலேன் வருகிறது
கொஞ்சிப் பேச மாட்டாயாவென கெஞ்சியே கேட்கிறேன்
உன்னிடம் நான் கேட்பது அன்பைத் தவிர வேறென்ன

உன்னைப் போலவே நானும் வேலைக்குச் செல்கிறேன்
உன்னைப் போலவே வெளியில் எனக்கும் தொல்லைகள்
மனத்தின் அழுத்தத்துடன்தான் வீட்டிற்கு வருகிறேன்
உன்னைப் போல் உண்ணும் உணவுக்குக் காத்திருப்பதில்லை
நீ உண்ணும் உணவை உண்டாக்கிக் காத்திருக்கிறேன்
உன்னைக் காணும் ஆசையில் அழுத்தம் ஆனந்தமாகிறது
உன்னைக் கண்டதும் களைப்பு களிப்பாகிறது
ஊனெங்கும் உற்சாகமாகி காதல் களைகட்டுகிறது
உனக்கோ களைப்புதான் பெரிதாகத் தெரிகிறது

உன்னை அனைவரும் நல்லவன் என்கிறார்கள்
நான் கொடுப்பினை செய்தவளென்று உனைக்காட்டி ஊரார் சொல்ல
என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான் குறையில்லை
அதனால்தானென்னவோ எனக்கு உன்மேல்
அன்பு குறைவில்லாம் ஊற்றெடுக்கிறது
குறை எனதன்பிலா உன் புரிதலா உன் மனநிலையா
எதுவாயினும் மிகத்துயரம் என் நிலை
என் மீது சாய்வு கொள்ளுமோ உன் நிலை ?
அள்ளித் தராவிட்டாலும் தாழ்வில்லை
என் ஏக்கத்திற்கு ஏனென்ற கேள்வி கூட இல்லையா ?
இப்படி என் துக்கத்திற்கு அடித்தளமாகிறாயே ?

நீ எல்லோருடனும் அன்பாய் இருக்கிறாயாம்
எனக்கும் பெருமைதான் கசக்கவா செய்யும் கணவனின் நற்பெயர்
ஆனால் என்னிடம் மட்டும் ஏன் அப்படி இல்லை ?
எனக்கு மட்டும் நீ ஏன் அப்படித் தோன்றவில்லை
என்னிடம்தானே எரிந்து விழுகிறாய்
எரிசொற்களை வீசுகிறாய்
கேள்விக்கணைகளைத் தொடுக்கிறாய்
சிறுதவறுகளையும் பொருட்படுத்துகிறாய் குற்றம் காண்கிறாய்
என்னை ஏசுகிறாய் குறை சொல்கிறாய்
எனக்குத்தானே தெரிகிறது நீ எத்தனை நல்லவனென்று ?
உன் கோபக்கொடுக்கை அறிந்தவள் யானே
நான்கு சுவர்களுக்கு நடுவிலும் நான்கு பேருக்கு அருகிலும்
என்னிடம் அன்பாக பேசமாட்டாய் புன்னகை பூக்க மாட்டாய்
இத்தனையும் தெரிந்தும் உன்னை நல்லவனென 
ஊரார் சொல்வது எனக்கு உவப்பாகவே இருக்கிறதே
இதுதான் நான் என்று புரிகிறதா ?
என் அன்பு எத்தகையதென்று தெரிகிறதா
உன்னிலும் சிறந்தவள் நானன்றோ ?

 உனது நீதியும் நேர்மையும் எனக்குத் தேவையில்லை
உனது சாக்குகளும் போக்குகளும் நான் பொருட்படுத்துவதில்லை
உனது கொள்கையும் கோட்பாடும் எனக்குக் குப்பைகள்
உனது மனநிலையும் தோல்வியும் எனக்கு புரளிகள்
உனது இன்பமும் துன்பமும் மட்டுமே நான் காண்பவை
உனது தீண்டல் மட்டுமே
உனது அணைப்பு மட்டுமே
உனது முத்தம் மட்டுமே
உனது ஆசைப்பேச்சு மட்டுமே
என்னைக் கொஞ்சுவது மட்டுமே
அவை அனைத்தும் எனக்கு மட்டுமே
நான் வேண்டுவது இவை மட்டுமே
அன்புக்கு ஏங்குவதே என் பிறவிக்குணம்

அன்பு செய்வதெப்படியென
சமையல் செய்வதெப்படியென
சமர்த்தாக நடந்து கொள்வதெப்படியென
சினந்து பேசாமல் சிரித்து பேசுவதெப்படியென
பொங்கியெழாமல் பொறுமை காப்பதெப்படியென
என்பதெல்லாம் கற்றுக்கொள் என்னிடம்

திருமணமான ஆண்களுக்குக் காதல் சற்றே கடினம்தான்
மனைவியைக் காதலிப்பது என்னவோர் சாதனை பாரேன் கணவா
உனக்கு வேறுவழியில்லையே என்ன செய்ய ?
என்னை நேசிக்கக் கொஞ்சம் முயன்றுதான் பாரேன்
அதில் கிடைக்கும் தெவிட்டாத இன்பம் நான் உத்தரவாதம்
இயலாத காலத்தில் இன்பம் அனுபவிக்காது போனோமே
என்றெண்ணி ஏங்கி வாடும் நிலை உனது முதுமைக்கு
வேண்டாமே என் கணவா புரிந்து கொள்வாய் என் கணவா
அன்றேல் என் வாழ்க்கை போய்விடும் வெறும் கனவா

Download As PDF

அப்படியென்னதான் உன்னிடம் கேட்டுவிட்டேன் முகம் கொடுத்தாவது பேசேன் என்றுதானே அதற்கும் முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொண்டால் நானெங்கே போவது இல்லை என்னை என்ன செய்வது ? உனக்கோ எனதன்பின் பதிலாக எரிச்சலேன் வருகிறது கொஞ்சிப் பேச மாட்டாயாவென கெஞ்சியே கேட்கிறேன் உன்னிடம் நான் கேட்பது அன்பைத் தவிர வேறென்ன உன்னைப் போலவே நானும் வேலைக்குச் செல்கிறேன் உன்னைப் போலவே வெளியில் எனக்கும் தொல்லைகள் மனத்தின் அழுத்தத்துடன்தான் வீட்டிற்கு வருகிறேன் உன்னைப் போல் உண்ணும் உணவுக்குக் காத்திருப்பதில்லை நீ உண்ணும் உணவை உண்டாக்கிக் காத்திருக்கிறேன் உன்னைக் காணும் ஆசையில் அழுத்தம் ஆனந்தமாகிறது உன்னைக் கண்டதும் களைப்பு களிப்பாகிறது ஊனெங்கும் உற்சாகமாகி காதல் களைகட்டுகிறது உனக்கோ களைப்புதான் பெரிதாகத் தெரிகிறது உன்னை அனைவரும் நல்லவன் என்கிறார்கள் நான் கொடுப்பினை செய்தவளென்று உனைக்காட்டி ஊரார் சொல்ல என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான் குறையில்லை அதனால்தானென்னவோ எனக்கு உன்மேல் அன்பு குறைவில்லாம் ஊற்றெடுக்கிறது குறை எனதன்பிலா உன் புரிதலா உன் மனநிலையா எதுவாயினும் மிகத்துயரம் என் நிலை என் மீது சாய்வு கொள்ளுமோ உன் நிலை ? அள்ளித் தராவிட்டாலும் தாழ்வில்லை என் ஏக்கத்திற்கு ஏனென்ற கேள்வி கூட இல்லையா ? இப்படி என் துக்கத்திற்கு அடித்தளமாகிறாயே ? நீ எல்லோருடனும் அன்பாய் இருக்கிறாயாம் எனக்கும் பெருமைதான் கசக்கவா செய்யும் கணவனின் நற்பெயர் ஆனால் என்னிடம் மட்டும் ஏன் அப்படி இல்லை ? எனக்கு மட்டும் நீ ஏன் அப்படித் தோன்றவில்லை என்னிடம்தானே எரிந்து விழுகிறாய் எரிசொற்களை வீசுகிறாய் கேள்விக்கணைகளைத் தொடுக்கிறாய் சிறுதவறுகளையும் பொருட்படுத்துகிறாய் குற்றம் காண்கிறாய் என்னை ஏசுகிறாய் குறை சொல்கிறாய் எனக்குத்தானே தெரிகிறது நீ எத்தனை நல்லவனென்று ? உன் கோபக்கொடுக்கை அறிந்தவள் யானே நான்கு சுவர்களுக்கு நடுவிலும் நான்கு பேருக்கு அருகிலும் என்னிடம் அன்பாக பேசமாட்டாய் புன்னகை பூக்க மாட்டாய் இத்தனையும் தெரிந்தும் உன்னை நல்லவனென  ஊரார் சொல்வது எனக்கு உவப்பாகவே இருக்கிறதே இதுதான் நான் என்று புரிகிறதா ? என் அன்பு எத்தகையதென்று தெரிகிறதா உன்னிலும் சிறந்தவள் நானன்றோ ?  உனது நீதியும் நேர்மையும் எனக்குத் தேவையில்லை உனது சாக்குகளும் போக்குகளும் நான் பொருட்படுத்துவதில்லை உனது கொள்கையும் கோட்பாடும் எனக்குக் குப்பைகள் உனது மனநிலையும் தோல்வியும் எனக்கு புரளிகள் உனது இன்பமும் துன்பமும் மட்டுமே நான் காண்பவை உனது தீண்டல் மட்டுமே உனது அணைப்பு மட்டுமே உனது முத்தம் மட்டுமே உனது ஆசைப்பேச்சு மட்டுமே என்னைக் கொஞ்சுவது மட்டுமே அவை அனைத்தும் எனக்கு மட்டுமே நான் வேண்டுவது இவை மட்டுமே அன்புக்கு ஏங்குவதே என் பிறவிக்குணம் அன்பு செய்வதெப்படியென சமையல் செய்வதெப்படியென சமர்த்தாக நடந்து கொள்வதெப்படியென சினந்து பேசாமல் சிரித்து பேசுவதெப்படியென பொங்கியெழாமல் பொறுமை காப்பதெப்படியென என்பதெல்லாம் கற்றுக்கொள் என்னிடம் திருமணமான ஆண்களுக்குக் காதல் சற்றே கடினம்தான் மனைவியைக் காதலிப்பது என்னவோர் சாதனை பாரேன் கணவா உனக்கு வேறுவழியில்லையே என்ன செய்ய ? என்னை நேசிக்கக் கொஞ்சம் முயன்றுதான் பாரேன் அதில் கிடைக்கும் தெவிட்டாத இன்பம் நான் உத்தரவாதம் இயலாத காலத்தில் இன்பம் அனுபவிக்காது போனோமே என்றெண்ணி ஏங்கி வாடும் நிலை உனது முதுமைக்கு வேண்டாமே என் கணவா புரிந்து கொள்வாய் என் கணவா அன்றேல் என் வாழ்க்கை போய்விடும் வெறும் கனவா

மீண்டும் நானாக

உனது ஊர் எனக்கும் உறவாக இருந்தது

எனது உறவு உனக்கு ஊராக இருந்தது

நாம் இயங்கும் இடம் நமக்கான பாலமாய் இருந்தது

இருந்தும் எனக்கில்லை அந்தக் கொடுப்பினை

உனது இயல்பே எனது அன்பானது

உனது புறக்கணிப்பே பதிலானது

நீயோ எனது உலகமாக இருக்கிறாய்

நானோ உனதுலகத்தில் கூட இல்லாதவனாய்

எனது சொற்களில் அன்பை நிறைத்து அனுப்புகிறேன் 

நீயோ உன் பதில்களில் சலிப்பைக் காட்டுகிறாய்

உன்னைக் கண்டு புன்னகைக்கவே காத்திருக்கிறேன்

என்னைக் கண்டதால் வேறுவழியின்றி புன்னகைக்கிறாய்

நீ எனக்கு மற்றவரில் ஒருவரல்ல என்று நிறுவ முனைகிறேன்

நான் உனக்கு மற்றவராகக் கூட இல்லை என்று நிறுவுகிறாய்

எதிர்ப்பட்டால் கூட ஏறெடுத்தும் பார்க்காத நீ

எப்பொழுதும் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும் நான்

எதற்காக நம் சந்திப்பு நிகழ வேண்டும்

உன் அலட்சியம் உன்னையே இலட்சியமான

எனை ஏன் இகழ வேண்டும்

என்ன விந்தை இது ?

என்ன கொடுமை இது ?

ஓர் உயிர் இன்னோர் உயிரை ஓயாது நினைக்க

இன்னோர் உயிர்க்கோ இப்படியோர் உயிர் இருப்பதே

அறியாமல் இருக்க நம்பிக்கையற்ற ஒன்றிற்காக

கிடைக்காத ஒரு வரத்திற்காக 

இல்லாத கடவுளிடம் தவமெதற்கு

விரும்பாத ஒருவரைக் கூட நான் இப்படி விட்டதில்லை

ஆம் இப்படியே செல்லட்டும் என் காலம்

இப்படியெல்லாம் நினைந்திருந்தவன் மாறிவிட்டேன்

உனது நீண்ட கூந்தல் ஈர்ப்பு தரவில்லை

உனது வடிவான உடல் சிலிர்க்க வைக்கவில்லை

கூரிய புருவங்களும் கண்களும் கலக்கம் தரவில்லை

உனது கொலுசொலி இதயத்துடிப்பை அதிகரிக்கவில்லை

உனது உடைகளின் நேர்த்தியில் அதிசயிக்கவில்லை

உன்னுடன் பேசும் தருணத்திற்கு ஏங்கவில்லை

உன்னுடைய பேச்சுக்களை அசைபோட்டு களிக்கவில்லை

உன்னுடைய சிரிப்பின் அழகை நினைத்துப்பார்க்கவில்லை

உன்னை சிரிக்க வைத்தேன் என்று பெருமிதப்படவில்லை

உன்னுடன் பழகிவிட்டேனே என்று பெருமைப்படவில்லை

உன்னை வெல்லவில்லை என வருத்தப்படவில்லை

முன்பு போல் உனது வருகையும் செல்கையும் சலனப்படுத்தவில்லை

நீ யாரோவாக மாறி விட்டாய்

நான் நானாகவே திரும்பி விட்டேன்

உன்னைப் போலவே இயல்பானவனாக மாறிவிட்டேன்

Download As PDF

உனது ஊர் எனக்கும் உறவாக இருந்தது எனது உறவு உனக்கு ஊராக இருந்தது நாம் இயங்கும் இடம் நமக்கான பாலமாய் இருந்தது இருந்தும் எனக்கில்லை அந்தக் கொடுப்பினை உனது இயல்பே எனது அன்பானது உனது புறக்கணிப்பே பதிலானது நீயோ எனது உலகமாக இருக்கிறாய் நானோ உனதுலகத்தில் கூட இல்லாதவனாய் எனது சொற்களில் அன்பை நிறைத்து அனுப்புகிறேன்  நீயோ உன் பதில்களில் சலிப்பைக் காட்டுகிறாய் உன்னைக் கண்டு புன்னகைக்கவே காத்திருக்கிறேன் என்னைக் கண்டதால் வேறுவழியின்றி புன்னகைக்கிறாய் நீ எனக்கு மற்றவரில் ஒருவரல்ல என்று நிறுவ முனைகிறேன் நான் உனக்கு மற்றவராகக் கூட இல்லை என்று நிறுவுகிறாய் எதிர்ப்பட்டால் கூட ஏறெடுத்தும் பார்க்காத நீ எப்பொழுதும் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும் நான் எதற்காக நம் சந்திப்பு நிகழ வேண்டும் உன் அலட்சியம் உன்னையே இலட்சியமான எனை ஏன் இகழ வேண்டும் என்ன விந்தை இது ? என்ன கொடுமை இது ? ஓர் உயிர் இன்னோர் உயிரை ஓயாது நினைக்க இன்னோர் உயிர்க்கோ இப்படியோர் உயிர் இருப்பதே அறியாமல் இருக்க நம்பிக்கையற்ற ஒன்றிற்காக கிடைக்காத ஒரு வரத்திற்காக  இல்லாத கடவுளிடம் தவமெதற்கு விரும்பாத ஒருவரைக் கூட நான் இப்படி விட்டதில்லை ஆம் இப்படியே செல்லட்டும் என் காலம் இப்படியெல்லாம் நினைந்திருந்தவன் மாறிவிட்டேன் உனது நீண்ட கூந்தல் ஈர்ப்பு தரவில்லை உனது வடிவான உடல் சிலிர்க்க வைக்கவில்லை கூரிய புருவங்களும் கண்களும் கலக்கம் தரவில்லை உனது கொலுசொலி இதயத்துடிப்பை அதிகரிக்கவில்லை உனது உடைகளின் நேர்த்தியில் அதிசயிக்கவில்லை உன்னுடன் பேசும் தருணத்திற்கு ஏங்கவில்லை உன்னுடைய பேச்சுக்களை அசைபோட்டு களிக்கவில்லை உன்னுடைய சிரிப்பின் அழகை நினைத்துப்பார்க்கவில்லை உன்னை சிரிக்க வைத்தேன் என்று பெருமிதப்படவில்லை உன்னுடன் பழகிவிட்டேனே என்று பெருமைப்படவில்லை உன்னை வெல்லவில்லை என வருத்தப்படவில்லை முன்பு போல் உனது வருகையும் செல்கையும் சலனப்படுத்தவில்லை நீ யாரோவாக மாறி விட்டாய் நான் நானாகவே திரும்பி விட்டேன் உன்னைப் போலவே இயல்பானவனாக மாறிவிட்டேன்

நானானவள் - ஆம் ! அவள் நான் என்று ஆனவள்

நம் வாழ்க்கையின் ஏதோ ஒரு நாளில்
உன் வாழ்க்கையில் ஒரு நாளில்
என் வாழ்க்கையில் ஒரு நாளில்
அந்த சில நிமிடங்கள் நீயும் நானும் மட்டும்
நமது மொழிகள் மட்டும்
நமது குரல்கள் மட்டும்
நமது செவிகள் மட்டும்
நமது இதயங்கள் மட்டும்
நம்மைப் பற்றியவை மட்டும்
நம்மைச் சேர்ந்தவர்கள் குறித்தவை மட்டும்
நம்முடைய நிகழ்கால நிகழ்வுகள் மட்டும்
நம்முடைய உள்ளங்கள் மட்டும் பேசின
பொன்னான நிமிடங்கள் அவை மட்டும்
நீ எனக்கு மிகவும் உறவாகவிருந்தாய்
நான் உனக்கு மிகவும் வேண்டியவனாயிருந்தேன்
என்னுடைய குரல் உன்னுடைய செவிப்பறையில் மட்டும் மோதித் திரும்பியது
உன்னுடைய குரலோ எனது இதயத்தில் சென்று மஞ்சத்தில் அமர்ந்து கொண்டது
காலம் நம்மைப் பிரித்துவிட்டது எனினும்
பட்டும் படாமல் நீ பதில் பேசியதும்
விட்டு விடாமல் நான் கேட்டுத் தொடர்ந்ததும்
என் சொற்கள் ஒட்டிவிடாமல் நீ தட்டி விட்டதும்
நீ தட்டி விட்டதை நான் சேமித்து வைத்ததும்
அவ்வப்போது அதை தூசுதட்டி நான் அசைபோடுவதும்
வாழ்வு உன் மீதான ஈர்ப்பைக் குறைத்து விட்டாலும்
அந்நினைவுகள் எனக்கு சுவையூட்டும் இன்றும் என்றென்றும்
உன்னில் நான் மறந்தும் போயிருக்கலாம்

உன்னில் நீ மாறியிருந்தாலும் 
என்னில் நீ இன்னும் மாறாமலிருக்கிறாய்
ஏனெனில் நீ, நான் என்று ஆனவள்
ஆம் அவள் நான் என்று ஆகினாள்
அவள் என்னவள்

Download As PDF

நம் வாழ்க்கையின் ஏதோ ஒரு நாளில் உன் வாழ்க்கையில் ஒரு நாளில் என் வாழ்க்கையில் ஒரு நாளில் அந்த சில நிமிடங்கள் நீயும் நானும் மட்டும் நமது மொழிகள் மட்டும் நமது குரல்கள் மட்டும் நமது செவிகள் மட்டும் நமது இதயங்கள் மட்டும் நம்மைப் பற்றியவை மட்டும் நம்மைச் சேர்ந்தவர்கள் குறித்தவை மட்டும் நம்முடைய நிகழ்கால நிகழ்வுகள் மட்டும் நம்முடைய உள்ளங்கள் மட்டும் பேசின பொன்னான நிமிடங்கள் அவை மட்டும் நீ எனக்கு மிகவும் உறவாகவிருந்தாய் நான் உனக்கு மிகவும் வேண்டியவனாயிருந்தேன் என்னுடைய குரல் உன்னுடைய செவிப்பறையில் மட்டும் மோதித் திரும்பியது உன்னுடைய குரலோ எனது இதயத்தில் சென்று மஞ்சத்தில் அமர்ந்து கொண்டது காலம் நம்மைப் பிரித்துவிட்டது எனினும் பட்டும் படாமல் நீ பதில் பேசியதும் விட்டு விடாமல் நான் கேட்டுத் தொடர்ந்ததும் என் சொற்கள் ஒட்டிவிடாமல் நீ தட்டி விட்டதும் நீ தட்டி விட்டதை நான் சேமித்து வைத்ததும் அவ்வப்போது அதை தூசுதட்டி நான் அசைபோடுவதும் வாழ்வு உன் மீதான ஈர்ப்பைக் குறைத்து விட்டாலும் அந்நினைவுகள் எனக்கு சுவையூட்டும் இன்றும் என்றென்றும் உன்னில் நான் மறந்தும் போயிருக்கலாம் உன்னில் நீ மாறியிருந்தாலும்  என்னில் நீ இன்னும் மாறாமலிருக்கிறாய் ஏனெனில் நீ, நான் என்று ஆனவள் ஆம் அவள் நான் என்று ஆகினாள் அவள் என்னவள்

உன் அண்மையில் உன் இன்மை

ஒற்றைச்  சொல்லேனும்  உதிர்த்து  விடாமல்
கடக்கும்  கல்மனம்  உனது
புற்றைப்  போல  வளரும்  பெருந்துயரில்
உழலும்  உள்மனம்  எனது
எனக்கென்று  ஏற்கெனவே  வரிசையில்
நிற்கின்றன  கவலைகள்
அவற்றைத்  தோற்கடித்து  முதலிடம்
பிடிக்கின்றன  உன்  நினைவுகள்
என்  துன்பங்களை  மறக்கடிக்கும்  இன்பமும்  நீ
என்  நிம்மதியைக்  கவரும்  துன்பமும்  நீ
உன்  நினைவுக்கும்  உன்  நினைவுக்கும்
இடையேயான  இடைவெளிகளையெல்லாம்
வந்து  நிரப்புகின்றவை  உன்  நினைவுகளே
என்  அன்பின்  மீதான  உன்  புறக்கணிப்பு
உன்  அலட்சியத்தின்  கொக்கரிப்பு
விடாதே  என்கிறது  என்னுள்ளத்தின்  நச்சரிப்பு
உனதன்பைப்  பெறாமல்  நான்  ஏழையைப்  போல
இரந்து  நிற்கிறேன்  இறைஞ்சிக்  கேட்கிறேன்
உன்னிடம்தான்  எனக்குள்ளேயேதான்
உன்னுடனேயே  பேசிக்  கொண்டிருக்கிறேன்
நீ  என்ன  பதில்  சொல்லக்கூடும்  என்று
அனுமானிக்க  முடியாதவனாய்
கொஞ்சம்  பேசிப்  போனால்தான்  என்ன
குறைந்தா  போய்விடுவாய்  ?
இன்னும்  கொஞ்சம்  சிரித்தால்தான்  என்ன
இறங்கியா  போய்விடுவாய்  ?
என்  நேசத்தைப்  பொருள்  கொள்ளாமல்
என்னை  பொருட்படுத்தாமல்  இயங்கும்
உன்  இருப்பு  எனக்கு  ஏற்படுத்தும்  வெறுப்பு
நீ  எனது  அண்மையில்  இருந்த  போதும்
உனது  இன்மையையே  உணர்கிறேன்
உனது  அண்மையை  இழந்து  தவிக்கிறேன்
உனது  தன்மையை  வெறுக்கிறேன்  அன்பே  !
உன்றன்  மீதான  அன்பே  உன்றன்  மேல்
வெறுப்பையும்  ஆக்குகிறது  அன்பே  !
வேறு  கோணத்தில்  உனைக்  கண்டு  நீ  

ஒரு  அழகி  இல்லை என்று  உறுதிபடுத்திக்  கொள்கிறேன்
நான்  கொண்ட  நேசத்திற்கு  உனதழகு  

ஒரு  காரணமாகாது  என்று  ஆறுதல்பட்டுக்  கொள்கிறேன்
உனை  மறந்து  விட்டு  இயல்பாக  இருக்கலாமென்ற  

உன்னுடனான  போட்டியைத்  தொடங்கினேன்
உனது  கொலுசொலி  நீ  வரும்  முன்னே
நீதான்  வருகிறாய்  என்று  என்னை
நினைவூட்டியே  தோற்கடித்தது  எனக்குள்
தூங்கியது  போல்  நடிக்கும்  உன்னைத்
தட்டி  எழுப்பியது  எள்ளி  நகையாடியது
எனது  தோல்வியைத்  துள்ளிக்  கொண்டாடியது
நீ  எனக்குள்  இருப்பதை  நானோ  நீயோ  நினைத்தால்
மாற்ற  முடியாது  என்று  பறைசாற்றியது
இதயத்துடிப்பின்  இடையிடையே  வந்து
என்னைத்  துடிக்க  வைக்கும்  உன்னையெப்படி
என்  இதயத்திலிருந்து  நீக்குவது
துடித்து  விடாதோ  இதயம்  இல்லை
துடிக்க  மறந்து  விடாதோ  இதயம்
பறிபோகிறது  எனது  தூக்கம்
பறித்தது  உன்மேலானாதென்றன்  ஏக்கம்
நீ  கடந்து  போகும்  அத்தருணமா
எப்போதாவது  நீ  பேசும்  நிமிடங்களா
எனக்குள்ளே  நாம்  பேசுகிறோமே  அந்த
இனிய  நினைவுகளா  இவற்றில்  எது  இனிமை  ?
நீ  எனது  வாழ்க்கைநூலின்  இனிய  பக்கங்கள்
நான்  மட்டுமே  அறிந்த  கதையில்..
உன் பார்வை பட்டால் ஊனெங்கும் உதறல் எடுக்க
உன்னுடன் பேசும் போது எப்பாடு பட்டேனும்
உன்னை சிரித்து விட வைக்கவேண்டும் எத்தனிக்க
இதிலுமே எனக்கு தோல்வியா வாய்க்க வேண்டும் ?
உனைச் சுற்றிப் பலபத்துப்பேர்களிருந்தாலும் உனை 
நோக்கியே  என் ஓர்மை குவிய தனியனாய்  
நான் இருந்தாலும் எனை பொருட்படுத்தாத நீ
இப்படி ஓர் கொடுமையை யாரிடம் சொல்ல
காலம் ஆற்றிடும் இக்காயத்தினை மெல்ல

Download As PDF

ஒற்றைச்  சொல்லேனும்  உதிர்த்து  விடாமல் கடக்கும்  கல்மனம்  உனது புற்றைப்  போல  வளரும்  பெருந்துயரில் உழலும்  உள்மனம்  எனது எனக்கென்று  ஏற்கெனவே  வரிசையில் நிற்கின்றன  கவலைகள் அவற்றைத்  தோற்கடித்து  முதலிடம் பிடிக்கின்றன  உன்  நினைவுகள் என்  துன்பங்களை  மறக்கடிக்கும்  இன்பமும்  நீ என்  நிம்மதியைக்  கவரும்  துன்பமும்  நீ உன்  நினைவுக்கும்  உன்  நினைவுக்கும் இடையேயான  இடைவெளிகளையெல்லாம் வந்து  நிரப்புகின்றவை  உன்  நினைவுகளே என்  அன்பின்  மீதான  உன்  புறக்கணிப்பு உன்  அலட்சியத்தின்  கொக்கரிப்பு விடாதே  என்கிறது  என்னுள்ளத்தின்  நச்சரிப்பு உனதன்பைப்  பெறாமல்  நான்  ஏழையைப்  போல இரந்து  நிற்கிறேன்  இறைஞ்சிக்  கேட்கிறேன் உன்னிடம்தான்  எனக்குள்ளேயேதான் உன்னுடனேயே  பேசிக்  கொண்டிருக்கிறேன் நீ  என்ன  பதில்  சொல்லக்கூடும்  என்று அனுமானிக்க  முடியாதவனாய் கொஞ்சம்  பேசிப்  போனால்தான்  என்ன குறைந்தா  போய்விடுவாய்  ? இன்னும்  கொஞ்சம்  சிரித்தால்தான்  என்ன இறங்கியா  போய்விடுவாய்  ? என்  நேசத்தைப்  பொருள்  கொள்ளாமல் என்னை  பொருட்படுத்தாமல்  இயங்கும் உன்  இருப்பு  எனக்கு  ஏற்படுத்தும்  வெறுப்பு நீ  எனது  அண்மையில்  இருந்த  போதும் உனது  இன்மையையே  உணர்கிறேன் உனது  அண்மையை  இழந்து  தவிக்கிறேன் உனது  தன்மையை  வெறுக்கிறேன்  அன்பே  ! உன்றன்  மீதான  அன்பே  உன்றன்  மேல் வெறுப்பையும்  ஆக்குகிறது  அன்பே  ! வேறு  கோணத்தில்  உனைக்  கண்டு  நீ   ஒரு  அழகி  இல்லை என்று  உறுதிபடுத்திக்  கொள்கிறேன் நான்  கொண்ட  நேசத்திற்கு  உனதழகு   ஒரு  காரணமாகாது  என்று  ஆறுதல்பட்டுக்  கொள்கிறேன் உனை  மறந்து  விட்டு  இயல்பாக  இருக்கலாமென்ற   உன்னுடனான  போட்டியைத்  தொடங்கினேன் உனது  கொலுசொலி  நீ  வரும்  முன்னே நீதான்  வருகிறாய்  என்று  என்னை நினைவூட்டியே  தோற்கடித்தது  எனக்குள் தூங்கியது  போல்  நடிக்கும்  உன்னைத் தட்டி  எழுப்பியது  எள்ளி  நகையாடியது எனது  தோல்வியைத்  துள்ளிக்  கொண்டாடியது நீ  எனக்குள்  இருப்பதை  நானோ  நீயோ  நினைத்தால் மாற்ற  முடியாது  என்று  பறைசாற்றியது இதயத்துடிப்பின்  இடையிடையே  வந்து என்னைத்  துடிக்க  வைக்கும்  உன்னையெப்படி என்  இதயத்திலிருந்து  நீக்குவது துடித்து  விடாதோ  இதயம்  இல்லை துடிக்க  மறந்து  விடாதோ  இதயம் பறிபோகிறது  எனது  தூக்கம் பறித்தது  உன்மேலானாதென்றன்  ஏக்கம் நீ  கடந்து  போகும்  அத்தருணமா எப்போதாவது  நீ  பேசும்  நிமிடங்களா எனக்குள்ளே  நாம்  பேசுகிறோமே  அந்த இனிய  நினைவுகளா  இவற்றில்  எது  இனிமை  ? நீ  எனது  வாழ்க்கைநூலின்  இனிய  பக்கங்கள் நான்  மட்டுமே  அறிந்த  கதையில்.. உன் பார்வை பட்டால் ஊனெங்கும் உதறல் எடுக்க உன்னுடன் பேசும் போது எப்பாடு பட்டேனும் உன்னை சிரித்து விட வைக்கவேண்டும் எத்தனிக்க இதிலுமே எனக்கு தோல்வியா வாய்க்க வேண்டும் ? உனைச் சுற்றிப் பலபத்துப்பேர்களிருந்தாலும் உனை  நோக்கியே  என் ஓர்மை குவிய தனியனாய்   நான் இருந்தாலும் எனை பொருட்படுத்தாத நீ இப்படி ஓர் கொடுமையை யாரிடம் சொல்ல காலம் ஆற்றிடும் இக்காயத்தினை மெல்ல

நினைவோடையில் நிலையான தடம் பதித்தவளுக்கு

நேற்றைக்கு என் கண்ணில் பட்டுவிட்ட உன்

பழைய புகைப்படம் என் மீண்டும் அசைத்து விட்டது

இன்று போலவே அன்றும் நான் இயல்பாக இருப்பதாகவே நம்பினேன் அன்று என் நடிப்பை பொய்யென்றுணர்த்த நீயிருந்தாய் 

இன்று என் கண்ணீர் இருக்கிறது

உன்னைக் கடக்கும் சில விநாடிகளில் வழிப்போக்கனாய் சென்றிடவே முயன்றேன் 

உனக்காகவே வழியை மாற்றிவிட்ட வாடிக்கையாளனானேன்

ஒருவர் காணாத போது மற்றவரை இருவரும் பார்த்துக் கொண்டோம் 

பார்வைகள் மோதி நீ என்னிடமும் நான் உன்னிடமும் பிடிபட்டோம் வலிந்து புன்னகைத்தோம் 

தோள்குலுக்கி மழுப்பினோம் வெட்கினோம் மகிழ்ந்தும் கொண்டோம்

நீ அழகாக இல்லாமலிருந்தது எனக்குப் பிடித்திருந்தது

அப்போதுதானே நானுனக்குப் பொருந்துவேனென்றோர் மனக்கணக்கு

பின்பு நீ மட்டுமே அழகென்று நினைக்கத் தொடங்கியதில் ஆச்சரியமில்லை புதுமையுமில்லை

நாளும் பேசவேண்டியதை ஒத்திகை பார்ப்பதும்

ஒரு முறையாவது உன்னை சிரிக்க வைப்பதும் இலட்சியமானது

நீ பேசியதை தனிமையில் பலமுறை பேசிப்பார்ப்பது கடமையானது

காற்றின் புண்ணியத்தால் எனது வெள்ளை முடிகளைக் கண்டுபிடித்து விட்டாய் !  பிடிக்க வில்லை என்றாய்

தாடியும் வெளுத்ததைக் காணாததை எண்ணி சிறு நிம்மதியடைந்தேன்

உன் முதல் காதல் தோல்வியை என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டபோது

உன்னிடம் அதிகம் நெருங்கி விட்டதாய் உணர்ந்தேன்

உன்னால் நேசிக்கப்பட்டவன் மேல் பொறாமை கொண்டேன்

உன் கண்ணீருக்குக் காரணமென ஆற்றாமை கொண்டேன்

அவன் விலகியதாலேயே நீ எனக்குக் கிடைத்தாய் என அமைதியானேன்

மனம் வானில் கோட்டை கட்டிக் கொண்டிருக்க

எதார்த்தமோ மாறாக 

எல்லாக் காதலும் பிரியக் காரணமான அதே காரணத்தை எதிர் கொள்ளத் தலைப்பட்டோம்

சொல்ல முடியாத நிலையில் நானிருந்ததை நீயும்

ஏற்க முடியாத நிலையில் நீயிருந்ததை நானும்

உணர்ந்தேயிருந்தோம்

உனக்குமெனக்குமிடையில் நினைவுகளின் துணையுடன் இடைவெளிகளிட்டு நிரப்பினோம்

இன்றும் நம்மை அது இணைத்தும் வைத்திருக்கிறது

சிறு இடைவெளியுடன்

எழுதும்போதும் நினைக்கும்போதும் ஊற்றெடுக்கும் கண்ணீர் உன் நினைவுகளை கழுவிச் செல்லாது என்று நம்பிக்கையுடன்

கண்ணீரின் வெப்பத்தை ரசிக்கிறேன்

அது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது

Download As PDF

நேற்றைக்கு என் கண்ணில் பட்டுவிட்ட உன் பழைய புகைப்படம் என் மீண்டும் அசைத்து விட்டது இன்று போலவே அன்றும் நான் இயல்பாக இருப்பதாகவே நம்பினேன் அன்று என் நடிப்பை பொய்யென்றுணர்த்த நீயிருந்தாய்  இன்று என் கண்ணீர் இருக்கிறது உன்னைக் கடக்கும் சில விநாடிகளில் வழிப்போக்கனாய் சென்றிடவே முயன்றேன்  உனக்காகவே வழியை மாற்றிவிட்ட வாடிக்கையாளனானேன் ஒருவர் காணாத போது மற்றவரை இருவரும் பார்த்துக் கொண்டோம்  பார்வைகள் மோதி நீ என்னிடமும் நான் உன்னிடமும் பிடிபட்டோம் வலிந்து புன்னகைத்தோம்  தோள்குலுக்கி மழுப்பினோம் வெட்கினோம் மகிழ்ந்தும் கொண்டோம் நீ அழகாக இல்லாமலிருந்தது எனக்குப் பிடித்திருந்தது அப்போதுதானே நானுனக்குப் பொருந்துவேனென்றோர் மனக்கணக்கு பின்பு நீ மட்டுமே அழகென்று நினைக்கத் தொடங்கியதில் ஆச்சரியமில்லை புதுமையுமில்லை நாளும் பேசவேண்டியதை ஒத்திகை பார்ப்பதும் ஒரு முறையாவது உன்னை சிரிக்க வைப்பதும் இலட்சியமானது நீ பேசியதை தனிமையில் பலமுறை பேசிப்பார்ப்பது கடமையானது காற்றின் புண்ணியத்தால் எனது வெள்ளை முடிகளைக் கண்டுபிடித்து விட்டாய் !  பிடிக்க வில்லை என்றாய் தாடியும் வெளுத்ததைக் காணாததை எண்ணி சிறு நிம்மதியடைந்தேன் உன் முதல் காதல் தோல்வியை என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டபோது உன்னிடம் அதிகம் நெருங்கி விட்டதாய் உணர்ந்தேன் உன்னால் நேசிக்கப்பட்டவன் மேல் பொறாமை கொண்டேன் உன் கண்ணீருக்குக் காரணமென ஆற்றாமை கொண்டேன் அவன் விலகியதாலேயே நீ எனக்குக் கிடைத்தாய் என அமைதியானேன் மனம் வானில் கோட்டை கட்டிக் கொண்டிருக்க எதார்த்தமோ மாறாக  எல்லாக் காதலும் பிரியக் காரணமான அதே காரணத்தை எதிர் கொள்ளத் தலைப்பட்டோம் சொல்ல முடியாத நிலையில் நானிருந்ததை நீயும் ஏற்க முடியாத நிலையில் நீயிருந்ததை நானும் உணர்ந்தேயிருந்தோம் உனக்குமெனக்குமிடையில் நினைவுகளின் துணையுடன் இடைவெளிகளிட்டு நிரப்பினோம் இன்றும் நம்மை அது இணைத்தும் வைத்திருக்கிறது சிறு இடைவெளியுடன் எழுதும்போதும் நினைக்கும்போதும் ஊற்றெடுக்கும் கண்ணீர் உன் நினைவுகளை கழுவிச் செல்லாது என்று நம்பிக்கையுடன் கண்ணீரின் வெப்பத்தை ரசிக்கிறேன் அது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது

நீ என் நிறைவேறாத கனவு

உன் புகைப்படத்தைக் காண்கின்ற போதெல்லாம் 
ரசிக்க முடியாத கவிதை ஒன்றை எழுதி வைக்கிறேன்
ஓவியமாக உன்னை தீட்ட முனைந்து தோல்வியுறுகிறேன்
உன்னுடன் இருந்த சில விநாடிகளை பலமுறை நினைத்து
மீண்டும் வாழ்வதாக நினைத்துக் கொள்கிறேன்
அந்த தருணங்களின் இனிமையில் மூழ்குகிறேன்
உன் நினைவூட்டும் அழகிய வெறுமை உணர்வை 
மீண்டும் எதிர்நோக்கியே எனது தனிமையைக் கொண்டாடுகிறேன்
ஒரு முறை அழுது தீர்த்துவிட்டு மறக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்
மறந்து விடலாம் என்று மீண்டும் நினைக்கிறேன்
மீண்டும் மீண்டும் உன்னையே நினைக்கிறேன்
 நீ என் நிறைவேறாத கனவு 
நினைத்து  மட்டும் பார்க்க முடிந்த நினைவு 

Download As PDF

உன் புகைப்படத்தைக் காண்கின்ற போதெல்லாம்  ரசிக்க முடியாத கவிதை ஒன்றை எழுதி வைக்கிறேன் ஓவியமாக உன்னை தீட்ட முனைந்து தோல்வியுறுகிறேன் உன்னுடன் இருந்த சில விநாடிகளை பலமுறை நினைத்து மீண்டும் வாழ்வதாக நினைத்துக் கொள்கிறேன் அந்த தருணங்களின் இனிமையில் மூழ்குகிறேன் உன் நினைவூட்டும் அழகிய வெறுமை உணர்வை  மீண்டும் எதிர்நோக்கியே எனது தனிமையைக் கொண்டாடுகிறேன் ஒரு முறை அழுது தீர்த்துவிட்டு மறக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன் மறந்து விடலாம் என்று மீண்டும் நினைக்கிறேன் மீண்டும் மீண்டும் உன்னையே நினைக்கிறேன்  நீ என் நிறைவேறாத கனவு  நினைத்து  மட்டும் பார்க்க முடிந்த நினைவு

சிற்றரசு, இளவரசன் மற்றும் பலர் :((

இப்போது இளவரசன் தற்கொலை செய்துவிட்டதால் எனக்கு பெரிய துக்கமோ, அதிர்ச்சியோ ஏற்படவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் ஜாதியப்பேச்சுக்களையும், சடங்குகளையும் இன்ன பிற எழவுகளையும் வேறு வழியின்றி சகித்துக் கொள்ளாமல் ஏற்றுக் கொண்டு நடக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருப்பவன். ஜாதிக்கு எதிராக எதையும் இது வரையில் செய்ததில்லை. அதனால் இது போன்ற நிகழ்வுகள் இப்படியும் இருப்பார்களா ஜாதி வெறிபிடித்த மனிதர்கள் என்று அதிர்வதில்லை. ஜாதி வெறி பிடித்தவர்கள் நினைப்பதை விடவும் மோசமானவர்கள்.

அவர்களுக்கு பெற்ற மகளின் உயிரை விடவும் ஜாதிக் பெருமிதம் மேன்மையானது. ஜாதியப் பெருமை என்று இல்லாதவொன்றைக் காப்பாற்றுவதாகக் கருதிக் கொண்டு கொலைகாரனாக மாறவும் துணிவு தருவதே ஜாதியம். மகள் தாலியறுத்தாலும் வாழ்க்கையே போனாலும், பரவாயில்லை என்று கருதுகிறார்கள்.

ஆதிக்க ஜாதிக்காரப் பெண் தலித்தை மணந்தால் கொலை, அதே தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண் அருந்ததிய ஆணைத் திருமணம் செய்தாலும் கொலை இப்படிப்போகிறது ஜாதியத்தின் கதை. 

2008 ஆம் ஆண்டு சோமனூர் அருகே ஒரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த சிற்றரசு என்பவர் தன்னுடன் வேலை பார்த்த தொழிலாளியான கவுண்டர் ஜாதியைச் சேர்ந்த கோமதி என்ற பெண்ணை காதலித்து எதிர்ப்புக்களுக்கிடையில் திருமணம் செய்து கொண்டார். பின்பு சில முறை அச்சுறுத்தல்கள் விடுக்கப்பட்டு, இறுதியாக தலை நசுக்கப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டார் சிற்றரசு. அவரது மனைவியிடம் அப்போது கைக்குழந்தையும் இருந்தது. அந்தப் பெண்ணின், குழந்தையின் எதிர்கால வாழ்க்கையைக் கூட நினைத்துப் பாராமல் கொலை செய்தனர் கொங்கு வேளாளக் கவுண்டர் ஜாதிக்காரர்கள். 

இப்போது இளவரசன்  பல்வேறு பிரச்சனைகளால் மன அழுத்தத்திற்குள்ளாக்கப்பட்டு தற்கொலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளார். (இது தற்கொலை என்று இன்னும் நான் நம்பவில்லை என்ற போதிலும்) இவருக்கும் திருமணமாகிவிட்டது என்ற போதிலும் காதலர்களைப் பிரிப்பதில் ஜாதி வென்று விட்டது. ஜாதியத்தால் கொலையுண்டவர்களில் இவர்களிருவரும் அதிகமான குற்றவுணர்ச்சியையும், பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தினர். 

 தற்கொலையாகட்டும், கொலையாகட்டும் ஜாதியம்தான் காரணமாக இருக்கிறது. ஆதிக்க ஜாதிக் கட்சிகளுக்கு இருக்கும் தலித்களுக்கு எதிராக குற்றம் சாட்டுவது இரண்டு காரணங்களுக்காக.

வன்கொடுமை சட்டத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துவது. (எதிர்த்தரப்பினர் ஆதிக்க ஜாதியாக இருக்கும் பட்சத்தில் வேறு பிரச்சனைகளுக்காக தன் மீது ஆதிக்க ஜாதிக்காரர் வன்கொடுமை செய்தார் என்று புகாரளிப்பது)

பெண்களை காதலித்து விட்டுச் சென்று, பின்பு பெற்றோரிடம் பேரம் பேசி பணம் பறிப்பது.

இது இரண்டும் உண்மைகள். இந்தக் கட்டப் பஞ்சாயத்துக்குத் துணை நிற்பது விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியினர். இக்காரணங்களைக் கொண்டே வன்கொடுமை சட்டத்தை நீக்க வேண்டும் என்று ஆதிக்க ஜாதிக் கட்சியினர் கோருகின்றனர். கலப்புத் திருமணங்களை எதிர்க்க வேண்டும் சட்டம் போட வேண்டும் என்று சொல்கின்றனர். ஒரு படி மேலே போய் பெண்களுக்கு சொத்துரிமை கூடாது என்கின்றனர். இதை வைத்து ஜாதிய உணர்வைத் தூண்டி வாக்கு வங்கி அரசியலுக்கு ஆதாயம் தேடுகின்றனர். எனவே நாம் ஆதிக்க ஜாதிக் கட்சிகளையும் ஆதரிக்கக் கூடாது இந்த தலித் அடையாள அரசியல் செய்யும் தலித்  கட்சிகளையும் ஆதரிக்கக் கூடாது.

முன்பொரு முறை இதே போல் இரண்டு பேர் கொல்லப்பட்டனர்.  வன்னிய பெண், தலித் ஆண் கலப்புமண தம்பதியர் வலுக்கட்டாயமாக நஞ்சு ஊட்டப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். பாமக அன்புமணி அப்போதைய நடுவண் அமைச்சராக இருந்தார். விடுதலைச் சிறுத்தைகள், பாமக ஒரே கூட்டணியில் இருந்தனர். கொல்லப்பட்ட தலித் ஆணின் தந்தை தனது மகன் கொல்லப்பட்டதற்காக வன்னியர் ஜாதி வெறியர்கள் மீது வழக்குத் தொடர்ந்தார். அந்த வழக்கைத் திரும்பப் பெறுமாறு வழக்குக் கொடுத்தவரை வற்புறுத்தினர் விசி கட்சியினர். காரணம் அவர்களிருவரும் ஒரே கூட்டணியிலிருந்தனர். இக்கொலையை முதன்முதலில் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்ததும் விடுதலைச் சிறுத்தைகள்தான். அவர்களே அதை திரும்பப் பெறக் கோரினர். இதுதான் தலித் கட்சிகளின் உண்மை முகம். (கடலூர் மாவட்டம் கண்ணகி - முருகேசன் கொலை வழக்கு)
 

தற்கொலை செய்து கொண்டதன் மூலம், நாடகத் திருமணம் என்ற அவதூறுகளுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்துள்ளார் இளவரசன் என்ற இளைஞன்.

காதல் என்பது பொய், பெற்றோரை ஏமாற்றும் பிள்ளைகள் என்று சாடும் பெற்றோர்களுக்கு, பெற்றோருக்கு பயந்துதானே காதலர்கள் ஓடிப்போய்த் திருமணமும், திருட்டுக் கல்யாணமும் செய்துகொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது. பெற்றோர்களிடமிருந்து உயிருக்குப் பயந்தும் ஓடிப் போக வேண்டியுள்ளது.

காதலுக்காக காதலித்தவர்கள் தற்கொலை செய்கிறார்கள். காதலித்து ஜாதிப் பெருமையைக் குலைத்த காரணத்திற்காக பெற்றோர்களே பெற்ற பிள்ளையைக் கொலை செய்கிறார்கள். எது உயர்ந்தது காதலா ?  ஜாதியா ?

Download As PDF

இப்போது இளவரசன் தற்கொலை செய்துவிட்டதால் எனக்கு பெரிய துக்கமோ, அதிர்ச்சியோ ஏற்படவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் ஜாதியப்பேச்சுக்களையும், சடங்குகளையும் இன்ன பிற எழவுகளையும் வேறு வழியின்றி சகித்துக் கொள்ளாமல் ஏற்றுக் கொண்டு நடக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருப்பவன். ஜாதிக்கு எதிராக எதையும் இது வரையில் செய்ததில்லை. அதனால் இது போன்ற நிகழ்வுகள் இப்படியும் இருப்பார்களா ஜாதி வெறிபிடித்த மனிதர்கள் என்று அதிர்வதில்லை. ஜாதி வெறி பிடித்தவர்கள் நினைப்பதை விடவும் மோசமானவர்கள். அவர்களுக்கு பெற்ற மகளின் உயிரை விடவும் ஜாதிக் பெருமிதம் மேன்மையானது. ஜாதியப் பெருமை என்று இல்லாதவொன்றைக் காப்பாற்றுவதாகக் கருதிக் கொண்டு கொலைகாரனாக மாறவும் துணிவு தருவதே ஜாதியம். மகள் தாலியறுத்தாலும் வாழ்க்கையே போனாலும், பரவாயில்லை என்று கருதுகிறார்கள். ஆதிக்க ஜாதிக்காரப் பெண் தலித்தை மணந்தால் கொலை, அதே தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண் அருந்ததிய ஆணைத் திருமணம் செய்தாலும் கொலை இப்படிப்போகிறது ஜாதியத்தின் கதை.  2008 ஆம் ஆண்டு சோமனூர் அருகே ஒரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த சிற்றரசு என்பவர் தன்னுடன் வேலை பார்த்த தொழிலாளியான கவுண்டர் ஜாதியைச் சேர்ந்த கோமதி என்ற பெண்ணை காதலித்து எதிர்ப்புக்களுக்கிடையில் திருமணம் செய்து கொண்டார். பின்பு சில முறை அச்சுறுத்தல்கள் விடுக்கப்பட்டு, இறுதியாக தலை நசுக்கப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டார் சிற்றரசு. அவரது மனைவியிடம் அப்போது கைக்குழந்தையும் இருந்தது. அந்தப் பெண்ணின், குழந்தையின் எதிர்கால வாழ்க்கையைக் கூட நினைத்துப் பாராமல் கொலை செய்தனர் கொங்கு வேளாளக் கவுண்டர் ஜாதிக்காரர்கள்.  இப்போது இளவரசன்  பல்வேறு பிரச்சனைகளால் மன அழுத்தத்திற்குள்ளாக்கப்பட்டு தற்கொலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளார். (இது தற்கொலை என்று இன்னும் நான் நம்பவில்லை என்ற போதிலும்) இவருக்கும் திருமணமாகிவிட்டது என்ற போதிலும் காதலர்களைப் பிரிப்பதில் ஜாதி வென்று விட்டது. ஜாதியத்தால் கொலையுண்டவர்களில் இவர்களிருவரும் அதிகமான குற்றவுணர்ச்சியையும், பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தினர்.   தற்கொலையாகட்டும், கொலையாகட்டும் ஜாதியம்தான் காரணமாக இருக்கிறது. ஆதிக்க ஜாதிக் கட்சிகளுக்கு இருக்கும் தலித்களுக்கு எதிராக குற்றம் சாட்டுவது இரண்டு காரணங்களுக்காக. வன்கொடுமை சட்டத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துவது. (எதிர்த்தரப்பினர் ஆதிக்க ஜாதியாக இருக்கும் பட்சத்தில் வேறு பிரச்சனைகளுக்காக தன் மீது ஆதிக்க ஜாதிக்காரர் வன்கொடுமை செய்தார் என்று புகாரளிப்பது) பெண்களை காதலித்து விட்டுச் சென்று, பின்பு பெற்றோரிடம் பேரம் பேசி பணம் பறிப்பது. இது இரண்டும் உண்மைகள். இந்தக் கட்டப் பஞ்சாயத்துக்குத் துணை நிற்பது விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியினர். இக்காரணங்களைக் கொண்டே வன்கொடுமை சட்டத்தை நீக்க வேண்டும் என்று ஆதிக்க ஜாதிக் கட்சியினர் கோருகின்றனர். கலப்புத் திருமணங்களை எதிர்க்க வேண்டும் சட்டம் போட வேண்டும் என்று சொல்கின்றனர். ஒரு படி மேலே போய் பெண்களுக்கு சொத்துரிமை கூடாது என்கின்றனர். இதை வைத்து ஜாதிய உணர்வைத் தூண்டி வாக்கு வங்கி அரசியலுக்கு ஆதாயம் தேடுகின்றனர். எனவே நாம் ஆதிக்க ஜாதிக் கட்சிகளையும் ஆதரிக்கக் கூடாது இந்த தலித் அடையாள அரசியல் செய்யும் தலித்  கட்சிகளையும் ஆதரிக்கக் கூடாது. முன்பொரு முறை இதே போல் இரண்டு பேர் கொல்லப்பட்டனர்.  வன்னிய பெண், தலித் ஆண் கலப்புமண தம்பதியர் வலுக்கட்டாயமாக நஞ்சு ஊட்டப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். பாமக அன்புமணி அப்போதைய நடுவண் அமைச்சராக இருந்தார். விடுதலைச் சிறுத்தைகள், பாமக ஒரே கூட்டணியில் இருந்தனர். கொல்லப்பட்ட தலித் ஆணின் தந்தை தனது மகன் கொல்லப்பட்டதற்காக வன்னியர் ஜாதி வெறியர்கள் மீது வழக்குத் தொடர்ந்தார். அந்த வழக்கைத் திரும்பப் பெறுமாறு வழக்குக் கொடுத்தவரை வற்புறுத்தினர் விசி கட்சியினர். காரணம் அவர்களிருவரும் ஒரே கூட்டணியிலிருந்தனர். இக்கொலையை முதன்முதலில் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்ததும் விடுதலைச் சிறுத்தைகள்தான். அவர்களே அதை திரும்பப் பெறக் கோரினர். இதுதான் தலித் கட்சிகளின் உண்மை முகம். (கடலூர் மாவட்டம் கண்ணகி - முருகேசன் கொலை வழக்கு)   தற்கொலை செய்து கொண்டதன் மூலம், நாடகத் திருமணம் என்ற அவதூறுகளுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்துள்ளார் இளவரசன் என்ற இளைஞன். காதல் என்பது பொய், பெற்றோரை ஏமாற்றும் பிள்ளைகள் என்று சாடும் பெற்றோர்களுக்கு, பெற்றோருக்கு பயந்துதானே காதலர்கள் ஓடிப்போய்த் திருமணமும், திருட்டுக் கல்யாணமும் செய்துகொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது. பெற்றோர்களிடமிருந்து உயிருக்குப் பயந்தும் ஓடிப் போக வேண்டியுள்ளது. காதலுக்காக காதலித்தவர்கள் தற்கொலை செய்கிறார்கள். காதலித்து ஜாதிப் பெருமையைக் குலைத்த காரணத்திற்காக பெற்றோர்களே பெற்ற பிள்ளையைக் கொலை செய்கிறார்கள். எது உயர்ந்தது காதலா ?  ஜாதியா ?

ஜியாகானின் உருக்கமான இறுதிக் கடிதம் - இவர்கள் இப்படித்தான்

ஜியா கானின் கடிதத்தைப் படித்தால் என்ன தோன்றுகிறது.  திரைப்படங்களில் காணும் நாயகியைக் காட்டிலும் கிறுக்குத்தனமான பெண்ணாக இருந்திருக்கிறாள். ஒருவன் அயோக்கியன் என்று தெரிந்தும் அவனையே தொடர்ந்து காதலிப்பது, அதற்காகத் தன்னையே வருத்திக் கொள்வது இறுதியில் தற்கொலை செய்து கொண்டது.

சூரஜ் பஞ்சோலிக்கு இப்போதுதான் 23 (?? !!) வயது. ஜியாவைக்காட்டிலும் வயது குறைவு. இவர்கள் இரண்டு வருடங்கள் காதலித்திருந்தாலோ அல்லது இணைந்து வாழ்ந்திருந்தாலோ கூட அது சூரஜ் 20 வயதுகளில் ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். என்னவோ ?

  

திரைப்படத்தில் அறிமுகமாகும் கனவில் இருப்பவன் தன்னைவிட வயதில் மூத்த பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும் அளவுக்கா இருப்பார். அப்போதைக்கு கிடைத்ததை அனுபவித்து விட்டுப் போகிறவனாகத்தான் இருப்பார். இப்படி பத்தோடு பதினொன்றாகக் கிடைத்த ஒருத்தி காதலித்தால் அதையெல்லாம் அவர் கண்டுகொள்ளப்போவதில்லை. பிரச்சனை இவ்வளவு பெரியதாகும் என்று நினைத்திருக்க மாட்டார். தனது படம் வெளியாகவிருக்கும் நேரத்தில் தன் பெயரைக் கெடுத்து விட்டு செத்து போய்விட்டாள் என்று திட்டிக் கொண்டிருப்பார்.

சூரஜ் பஞ்சோலி

  ஒருவன் தன்னை ஏமாற்றுகிறான், உடலை பயன்படுத்துக் கொள்கிறான், மற்ற பெண்களுடன் சுற்றுகிறான் என்று தெரிந்த பின்னும் எப்படி ஒரு பெண்ணால் காதலிக்க முடிகிறது.  இலண்டனில் பிறந்து வளர்ந்தும் இந்திய மனப்பான்மை  இன்னும் அவருக்குள் மாறவில்லை.

 இப்படத் தன்னைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தியவனுக்காக தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்க வேண்டுமா என்று தோன்றுகிறது. காதலிக்கும் நபர் ஆணோ பெண்ணோ தன்னை மதிக்க வில்லை, தன்னை சீண்டி விட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறார், ஏமாற்றுகிறார் என்று தெரிந்தால் உதறிவிடுவதே உத்தமம். அதை விட்டு விட்டு குருட்டுத் தனமாக உணர்ச்சி வயப்பட்டால் யாருக்கு நட்டம். காதலிப்பவர்கள் எதற்குத் தயாராக இருக்கிறார்களோ இல்லையே இதற்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

எத்தனை  கதை கேட்டாலும் அயோக்கியர்களிடம் ஏமாறுவதே எமக்கு இலட்சியம் என்று திரிகிறார்கள்  :((

அந்த அயோக்கியன் செய்திருக்கும் காவாலித்தனங்களைப் பார்த்தால் !! தன்னிடம் மயங்கிய ஒரு பெண்ணை என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ செய்து விட்டு, எப்படியெல்லாம் அனுபவிக்க முடியுமோ அனுபவித்து விட்டு கொடுமைப்படுத்திவிட்டு, உடல் மன ரீதியில் தொல்லை செய்து விட்டு அந்தா இந்தா என்று போக்கு காட்டியிருக்கிறான், இவள் இல்லாவிட்டால் இன்னும் பல பேர் அவனுக்குக் கிடைக்காமலா போய்விடுவார்கள். திரைப்படத்தில் நாயகனாக வேறு அறிமுகமாகப் போகிறார். இவளோ ஒரு தோல்வியடைந்த நடிகை. தனது எதிர்காலத்தை ஒப்பிட்டால் இவளுடைய உறவு அவனுக்கு நிச்சயம் கசந்து போயிருக்கிறது. அவளுக்கு இவனே எதிர்காலமாய்த் தெரிந்திருக்கிறான். அவளும் பொறுத்துப் பார்த்துவிட்டு இறந்து விட்டாள். இவனிடம் போய் எப்படி அன்பை எதிர்பார்த்தாள் ?

திருமணத்திற்கு முன் இணைந்து வாழ்தல், பாலியல் உறவு இதெல்லாம் நம் நாட்டு ஆண்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம்தான். ஆடே கசாப்புக் கடையைத் தேடிப் போனது போலத்தான். அதிலும் பெண்களை பாலியல் ரீதியில் சுரண்டுவதற்கு எளிதான் திரைப்படத் துறையில்தான் இது போன்ற அயோக்கியர்கள் அதிகமிருப்பார்கள். இந்த ஜென்மங்களையெல்லாம் நேசித்து பதில் அன்பை  எதிர்பார்த்து உயிரை விடுவது பரிதாபமானது. 

 

ஜியாகானின் உருக்கமான இறுதிக்கடிதம் 

I don't know how to say this to you but I might as well now as I have nothing to lose. I've already lost everything. If you're reading this I might have already left or about to leave. I am broken inside. You may not have known this but you affected me deeply to a point where I lost myself in loving you. Yet you tortured me everyday. These days I see no light I wake up not wanting to wake up. There was a time I saw my life with you, a future with you. But you shattered my dreams. I feel dead inside. I've never given so much of myself to someone or cared so much. You returned my love with cheating and lies. It didn't matter how many gifts I gave you or how beautiful I looked for you. I was scared of getting pregnant but I gave myself completely the pain you have caused me everyday has destroyed every bit of me, destroyed my soul. I can't eat or sleep or think or function. I am running away from everything. The career is not even worth it anymore.

When I first met you I was driven, ambitious and disciplined. Then I fell for you, a love I thought would bring out the best in me. I don't know why destiny brought us together. After all the pain, the rape, the abuse, the torture I have seen previously I didn't deserve this. I didn't see any love or commitment from you. I just became increasingly scared that you would hurt me mentally or physically. Your life was about partying and women. Mine was you and my work. If I stay here I will crave you and miss you. So I am kissing my 10-year career and dreams goodbye. I never told you but I received a message about you. About you cheating on me. I chose to ignore it, decided to trust you. You embarrassed me. I never went out, I never went with anyone else. I am a loyal person. I never met anyone with Karthik I just wanted you to feel how you make me feel constantly. No other woman will give you as much as I did or love you as much as I did. I can write that in my blood. Things were looking up for me here, but is it worth it when you constantly feel the pain of heartbreak when the person you love wants to abuse you or threatens to hit you or cheats on you telling other girls they are beautiful or throws you out of their house when you have no where to go and you've come to them out of love or when they lie to your face or they make you chase after them in their car. Or disrespects their family. You never even met my sister. I bought your sister presents. You tore my soul. I have no reason to breathe anymore. All I wanted was love. I did everything for you. I was working for us. But you were never my partner. My future is destroyed my happiness snatched away from me. I always wished the best for you, was ready to invest what little money I had in your betterment. You never appreciated my love, Kicked me in the face. I have no confidence or self esteem left, whatever talent whatever ambition you took it all away. You destroyed my life. It hurt me so much that I waited for you for ten days and you didn't bother buying me something.

The Goa trip was my birthday present but even after you cheated I still spent on you. I aborted our baby when it hurt me deeply. You destroyed my Christmas and my birthday dinner when I came back. When I tried my hardest to make your birthday special. You chose to be away from me on Valentines Day. You promised me once we made it to one year we would get engaged. All you want in life is partying, your women and your selfish motives. All I wanted was you and my happiness you took both away from me. I spent money on you selflessly you would throw in my face. When I would cry for you. I have nothing left in this world to live for after this. I wish you had loved me like I loved you. I dreamt of our future. I dreamt of our success. I leave this place with nothing but broken dreams and empty promises. All I want now is to go to sleep and never wake up again. I am nothing. I had everything. I felt so alone even while with you. You made me feel alone and vulnerable. I am so much more than this."

    

 

Download As PDF

ஜியா கானின் கடிதத்தைப் படித்தால் என்ன தோன்றுகிறது.  திரைப்படங்களில் காணும் நாயகியைக் காட்டிலும் கிறுக்குத்தனமான பெண்ணாக இருந்திருக்கிறாள். ஒருவன் அயோக்கியன் என்று தெரிந்தும் அவனையே தொடர்ந்து காதலிப்பது, அதற்காகத் தன்னையே வருத்திக் கொள்வது இறுதியில் தற்கொலை செய்து கொண்டது. சூரஜ் பஞ்சோலிக்கு இப்போதுதான் 23 (?? !!) வயது. ஜியாவைக்காட்டிலும் வயது குறைவு. இவர்கள் இரண்டு வருடங்கள் காதலித்திருந்தாலோ அல்லது இணைந்து வாழ்ந்திருந்தாலோ கூட அது சூரஜ் 20 வயதுகளில் ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். என்னவோ ?    திரைப்படத்தில் அறிமுகமாகும் கனவில் இருப்பவன் தன்னைவிட வயதில் மூத்த பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும் அளவுக்கா இருப்பார். அப்போதைக்கு கிடைத்ததை அனுபவித்து விட்டுப் போகிறவனாகத்தான் இருப்பார். இப்படி பத்தோடு பதினொன்றாகக் கிடைத்த ஒருத்தி காதலித்தால் அதையெல்லாம் அவர் கண்டுகொள்ளப்போவதில்லை. பிரச்சனை இவ்வளவு பெரியதாகும் என்று நினைத்திருக்க மாட்டார். தனது படம் வெளியாகவிருக்கும் நேரத்தில் தன் பெயரைக் கெடுத்து விட்டு செத்து போய்விட்டாள் என்று திட்டிக் கொண்டிருப்பார். சூரஜ் பஞ்சோலி   ஒருவன் தன்னை ஏமாற்றுகிறான், உடலை பயன்படுத்துக் கொள்கிறான், மற்ற பெண்களுடன் சுற்றுகிறான் என்று தெரிந்த பின்னும் எப்படி ஒரு பெண்ணால் காதலிக்க முடிகிறது.  இலண்டனில் பிறந்து வளர்ந்தும் இந்திய மனப்பான்மை  இன்னும் அவருக்குள் மாறவில்லை.  இப்படத் தன்னைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தியவனுக்காக தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்க வேண்டுமா என்று தோன்றுகிறது. காதலிக்கும் நபர் ஆணோ பெண்ணோ தன்னை மதிக்க வில்லை, தன்னை சீண்டி விட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறார், ஏமாற்றுகிறார் என்று தெரிந்தால் உதறிவிடுவதே உத்தமம். அதை விட்டு விட்டு குருட்டுத் தனமாக உணர்ச்சி வயப்பட்டால் யாருக்கு நட்டம். காதலிப்பவர்கள் எதற்குத் தயாராக இருக்கிறார்களோ இல்லையே இதற்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். எத்தனை  கதை கேட்டாலும் அயோக்கியர்களிடம் ஏமாறுவதே எமக்கு இலட்சியம் என்று திரிகிறார்கள்  :(( அந்த அயோக்கியன் செய்திருக்கும் காவாலித்தனங்களைப் பார்த்தால் !! தன்னிடம் மயங்கிய ஒரு பெண்ணை என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ செய்து விட்டு, எப்படியெல்லாம் அனுபவிக்க முடியுமோ அனுபவித்து விட்டு கொடுமைப்படுத்திவிட்டு, உடல் மன ரீதியில் தொல்லை செய்து விட்டு அந்தா இந்தா என்று போக்கு காட்டியிருக்கிறான், இவள் இல்லாவிட்டால் இன்னும் பல பேர் அவனுக்குக் கிடைக்காமலா போய்விடுவார்கள். திரைப்படத்தில் நாயகனாக வேறு அறிமுகமாகப் போகிறார். இவளோ ஒரு தோல்வியடைந்த நடிகை. தனது எதிர்காலத்தை ஒப்பிட்டால் இவளுடைய உறவு அவனுக்கு நிச்சயம் கசந்து போயிருக்கிறது. அவளுக்கு இவனே எதிர்காலமாய்த் தெரிந்திருக்கிறான். அவளும் பொறுத்துப் பார்த்துவிட்டு இறந்து விட்டாள். இவனிடம் போய் எப்படி அன்பை எதிர்பார்த்தாள் ? திருமணத்திற்கு முன் இணைந்து வாழ்தல், பாலியல் உறவு இதெல்லாம் நம் நாட்டு ஆண்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம்தான். ஆடே கசாப்புக் கடையைத் தேடிப் போனது போலத்தான். அதிலும் பெண்களை பாலியல் ரீதியில் சுரண்டுவதற்கு எளிதான் திரைப்படத் துறையில்தான் இது போன்ற அயோக்கியர்கள் அதிகமிருப்பார்கள். இந்த ஜென்மங்களையெல்லாம் நேசித்து பதில் அன்பை  எதிர்பார்த்து உயிரை விடுவது பரிதாபமானது.    ஜியாகானின் உருக்கமான இறுதிக்கடிதம்  I don't know how to say this to you but I might as well now as I have nothing to lose. I've already lost everything. If you're reading this I might have already left or about to leave. I am broken inside. You may not have known this but you affected me deeply to a point where I lost myself in loving you. Yet you tortured me everyday. These days I see no light I wake up not wanting to wake up. There was a time I saw my life with you, a future with you. But you shattered my dreams. I feel dead inside. I've never given so much of myself to someone or cared so much. You returned my love with cheating and lies. It didn't matter how many gifts I gave you or how beautiful I looked for you. I was scared of getting pregnant but I gave myself completely the pain you have caused me everyday has destroyed every bit of me, destroyed my soul. I can't eat or sleep or think or function. I am running away from everything. The career is not even worth it anymore. When I first met you I was driven, ambitious and disciplined. Then I fell for you, a love I thought would bring out the best in me. I don't know why destiny brought us together. After all the pain, the rape, the abuse, the torture I have seen previously I didn't deserve this. I didn't see any love or commitment from you. I just became increasingly scared that you would hurt me mentally or physically. Your life was about partying and women. Mine was you and my work. If I stay here I will crave you and miss you. So I am kissing my 10-year career and dreams goodbye. I never told you but I received a message about you. About you cheating on me. I chose to ignore it, decided to trust you. You embarrassed me. I never went out, I never went with anyone else. I am a loyal person. I never met anyone with Karthik I just wanted you to feel how you make me feel constantly. No other woman will give you as much as I did or love you as much as I did. I can write that in my blood. Things were looking up for me here, but is it worth it when you constantly feel the pain of heartbreak when the person you love wants to abuse you or threatens to hit you or cheats on you telling other girls they are beautiful or throws you out of their house when you have no where to go and you've come to them out of love or when they lie to your face or they make you chase after them in their car. Or disrespects their family. You never even met my sister. I bought your sister presents. You tore my soul. I have no reason to breathe anymore. All I wanted was love. I did everything for you. I was working for us. But you were never my partner. My future is destroyed my happiness snatched away from me. I always wished the best for you, was ready to invest what little money I had in your betterment. You never appreciated my love, Kicked me in the face. I have no confidence or self esteem left, whatever talent whatever ambition you took it all away. You destroyed my life. It hurt me so much that I waited for you for ten days and you didn't bother buying me something. The Goa trip was my birthday present but even after you cheated I still spent on you. I aborted our baby when it hurt me deeply. You destroyed my Christmas and my birthday dinner when I came back. When I tried my hardest to make your birthday special. You chose to be away from me on Valentines Day. You promised me once we made it to one year we would get engaged. All you want in life is partying, your women and your selfish motives. All I wanted was you and my happiness you took both away from me. I spent money on you selflessly you would throw in my face. When I would cry for you. I have nothing left in this world to live for after this. I wish you had loved me like I loved you. I dreamt of our future. I dreamt of our success. I leave this place with nothing but broken dreams and empty promises. All I want now is to go to sleep and never wake up again. I am nothing. I had everything. I felt so alone even while with you. You made me feel alone and vulnerable. I am so much more than this."

காதல் வலியது

ஜியாவின் இறப்பைக் கேள்வியுற்றபோது இவளுக்கெல்லாம் என்ன குறைச்சல் என்று நினைத்தேன். லண்டனில் பிறந்து வளர்ந்து பின்பு நடிப்பதற்காக இந்தியா வந்து பிரகாசிக்க முடியாமல் தோல்வியடைந்து, காதல் கசந்து பின்பு தற்கொலை செய்துகொண்டார். காதல் தோல்வியால் தற்கொலை, கொலை செய்வதெல்லாம் நம்மைப் போன்ற சராசரி மனிதர்களிடம் உள்ள வழக்கம். இப்படி பணக்கார பிரபலங்கள் கூட இப்படி செய்து கொள்கிறார்களா என்று தோன்றியது. இது போன்ற தோல்விகளை அதுவும் காதல் தோல்விகளை ஒரு பொருட்டாகவா அவர்கள் கருதுகிறார்கள் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவர்களும் அதே உணர்வுகள் உருவானவர்கள்தான் போலும். 

ஜியா கான் / நஃபிஸா கான்

18 வயதில் அமிதாப் நடிக்கும் ராம்கோபால் வர்மா இயக்கத்தில் உருவான "நிஷப்த்" படத்தில் அறிமுகமாகிறார். பின்பு அமீர்கானின் "கஜினி" (தமிழ் - கஜினியில் நயன்தாராவின் வேடத்தில்) நடித்தார். இப்படி பெரிய நடிகர்களுடன் முதலிரண்டு படங்களில் நடித்தும் அவள் எதிர்பார்த்தது போல் நல்ல வாய்ப்புக்கள் எதுவும் அதற்குப் பிறகு வரவில்லை. இரு வருடங்களுக்கு முன்பு ஹௌஸ்ஃபுல் (Housfull) படத்தில் சிறுவேடம் மட்டுமே கிடைத்தது. அறிமுகமாகி ஆறு வருடங்கள் ஆகி விட்டது. இன்டீரியர் டிசைனர் ஆகலாம் என்று முடிவெடுக்கிறார். ஹைதராபாத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சிக்குச் செல்கிறார்.  அதுவும் தோல்வியில் முடிகிறது. பின்பு தனது காதலனுடன் நடந்த சண்டையில் வீட்டிலேயே துப்பட்டாவால் தூக்குப் போட்டுக் கொள்கிறார்.

பட வாய்ப்புக்கள் எதுவும் இல்லாததால் ஏற்பட்ட மனவருத்தத்தில் இருந்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். ராம் கோபால் வர்மா தன்னை சந்திக்க ஜியா வந்ததாகவும், "இத்தனை வருடங்களாக நான் கண்ணாடியில் எனது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன், எனக்கு என்ன குறை எனக்கு ஏன் வாய்ப்புக்கள் வரவில்லை என்று தெரியவில்லை என்று கூறினாள். ஆனால் அவளுக்குப் பொருத்தமான பாத்திரம் தன்னுடைய படங்களில் இல்லாததால் அவளை நடிக்க வைக்க முடியவில்லை அதனால் அவளிடம் காத்திருக்கும்படியும் கூறினேன்" ஆறு வருடங்களாக மிகப்பெரிய வாய்ப்புகள் ஏதும் வராததால் மனமுடைந்திருக்கலாம் என்று கூறினார். ஆனால் தற்போது ஒரு படம் ஒப்பந்தமாகியிருப்பதாக தன்னிடம் தெரிவித்ததாகவும் ஜியாவின் தங்கை சொல்லியிருக்கிறார். அதனால் அவள் தனது திரைப்பட வாழ்க்கையில் தோல்வியடைந்தது மனமுடையவில்லை, அவள் குடிக்கு அடிமையாகவுமில்லை என்று கூறியிருக்கிறார்.

தனது ட்விட்டரில் தன்னைப் பற்றி நடிகை, கவிஞர், இசைக் கலைஞர், கனவு காண்பவள், வாழ்க்கையை ரசிப்பவள் என்று எழுதி வைத்திருக்கும் ஒரு 25 வயதுப் பெண் தற்கொலை செய்துகொண்டாள் என்று சொன்னால் நம்ப முடியவில்லை. ஆனால் உண்மை காரணம் காதல் தோல்வி.

காதலில் தோல்வி என்பதற்காக உயிரை விடுமளவிற்கு காதல் வலிமையான உணர்வா ? கொலை செய்வது, அமிலம் ஊற்றுவது போன்ற பிசாசுகளைப் பற்றியெல்லாம் பேசவே தேவையில்லை. அவரவர் உயிரையே மாய்த்துக் கொள்ளுமளவுக்கா காதல் வலியது ?  அங்கங்கே படித்த படிக்கும் செய்திகள் அப்படித்தான் சொல்கின்றன. சில செய்திகள் எத்தனை நாட்களானாலும் மறப்பதில்லை. ஆள் ஊர் பெயர் மறந்தாலும் அந்த நிகழ்ச்சியின் வீரியம் அதை மறக்க முடியாமல் செய்து விடுகிறது. ஜியா  ஒரு பிரபலம் அல்லது நடிகை என்பதால் எனக்கு தனிப்பட்ட கரிசனம் ஏற்படவில்லை.

ஒரு செய்தியில் தம்பதியினர் இறப்பைப் பற்றியது கணவர் இறந்த அந்நாள் நண்பகலிலேயே மனைவியும் இறந்து விடுகிறார். இவர்களிருவரும் 80 வயதைக் கடந்தவர்கள்.

மனைவி இறந்த துக்கம் தாளாமல் தூக்குப் போட்டுக் கொண்ட கணவர்

இன்னொரு செய்தியில் வட இந்தியாவில் லாரி ஒட்டுநராகச் சென்ற தன் கணவர் இறந்த செய்தி கேட்டு கர்ப்பிணியாக இருக்கும் மனைவி தன் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டு தற்கொலை முயற்சி செய்தார்.

இப்படிப் பல செய்திகள் அவ்வப்போது கேள்விப்படுகிறோம்.

நடிகைகள் போன்ற பணக்காரர்கள் காதல் தோல்வியடைந்தால் துடைத்து விட்டு வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கி விடுவார்கள். ஆனால் காதல் தோல்விகளால் தற்கொலை செய்து கொண்ட நடிகைகள் இருக்கிறார்கள். தமிழ்த் திரையுலகில் ஷோபா, ஃபடாபட் ஜெயலட்சுமி, விஜி, சில்க் ஸ்மிதா, ப்ரத்யுஷா, மோனல் என்று நீள்கிறது. சின்னத்திரை, துணை நடிககள் யார் யாரோ தெரியவில்லை.

அம்மாவோ அப்பாவோ இறந்தால் அல்லது பிரிந்தால் அல்லது சண்டையிட்டால் யாரும் தற்கொலை செய்து கொள்வதில்லை

அண்ணனோ தம்பியோ இறந்தால் அல்லது பிரிந்தால் அல்லது சண்டையிட்டால் யாரும் தற்கொலை செய்து கொள்வதில்லை

அக்காவோ தங்கையோ இறந்தால் அல்லது பிரிந்தால் அல்லது சண்டையிட்டால்யாரும் தற்கொலை செய்வதில்லை

நண்பர்கள் இறந்தால் அல்லது பிரிந்தால் அல்லது சண்டையிட்டால் யாரும் தற்கொலை செய்வதில்லை.

சில தற்கொலைகள் நடந்திருந்தாலும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மிகச் சிறிய எண்ணிக்கையிலேயே இருக்கின்றன.

ஆனால் தான் காதலித்த நபரோ, வாழ்க்கைத் துணையோ அல்லது அவர்களது பிரிவோ ஏற்படுத்தும் மனவேதனை தற்கொலையை நோக்கித் தள்ளுகிறது.

காதலுக்காக பெற்றோரையே விட்டுவிடத் துணிகிறார்கள்

சொத்தை விட்டுவிடத் துணிகிறார்கள்

மதம் மாறி கடவுளையும் மாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

காதல் உண்மையில் மகத்தானதுதான்.

காதல் இருக்கட்டும். என்னுடைய நண்பனொருவனின் வாழ்க்கையில் நடந்த நிகழ்ச்சியைக் கேட்டால் இன்னும் கொஞ்சம் தலை சுற்றும்.  அவன் மற்ற சராசரி ஆண்களைப் போல் பெண்களுடன் பேசுவதில் எவ்வித கிளுகிளுப்பும் பரவசமும் கொள்ளாதவன், பெண்களுடன் பழகுவதையே வெறுத்தவன். திருமணமே வேண்டாம் என்று இருந்தவன். இறுதியாக பெண் தேடும் படலம் தொடங்கிய போது, வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்தும் அவனுக்கு வரன்கள் வந்தன. இறுதியாக ஒரு இடத்தில் திருமணமும் முடிவாகியிருந்தது. இதற்கு முன்பும் பல பேருடன் பேச்சுவார்த்தையும் நடந்து கொண்டிருந்தது. அதனால் மாப்பிள்ளை தேடிய சில பெண்கள் இவனுடன் அவ்வப்போதுஅலைபேசியிலும் பேசியிருக்கிறார்கள். வெவ்வேறு காரணங்களால் அவர்கள் யாரும் கூடி வரவில்லை.

இப்போது ஒரு பெண்ணுடன் இவனுக்கு நிச்சயமான பிறகும், இன்னும் மூன்று பெண்கள் தன்னையே திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி அவனை வற்புறுத்தினார்கள். திரும்பத் திரும்ப அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசினார்கள். அவனுக்கு ரொம்பவும் சங்கடமாகப் போய்விட்டது. இதில் ஒன்று மிகப் பெரிய தொகையாக சீதனம் கொடுப்பதற்கும் முன் வந்தார்கள். அந்த மூன்று பேரில் இன்னொரு பெண் இவனுக்கு திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டது தெரிந்த பின்னர் தூக்க மாத்திரையை விழுங்கி விட்டாள். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் அம்மூவரும் இவனை நேரில் கூடக் காணாதவர்கள். புகைப்படத்தில் கண்டதோடு சரி, அலைபேசியில் பேசியது மட்டுமே அவர்களுக்கிடையிலான தொடர்பு. இதையும் என்னால் நம்ப முடியவில்லை.

ஆண்கள் சிலர் ஒரே சமயத்தில் பல பெண்களுடன் தொடர்பில் இருப்பார்கள், பொழுது போக்குவார்கள். ஆனால் என்னுடைய நண்பன் வேறு விட இயல்புடையவன். பேசியே மயக்குமளவுக்கு இவனிடம் சரக்குமில்லை. பெரிய பணக்காரனுமில்லை. நல்ல ஊதியம் வாங்கும் பணியிலுமில்லை. அரசாங்க வேலையுமில்லை, சாதாரண தனியார் நிறுவனத்தில்தான் பணி புரிகிறான். இதையெல்லாம் தாண்டி அந்தப் பெண்கள் இவனிடம் எதை விரும்பினார்கள், திருமணம் செய்து கொள்ள வற்புறுத்தினார்கள் என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் இன்னும் புரியவில்லை. இதையேதான் அவனும் என்னிடம் சொன்னான். நானும் அவனிடம் சொன்னேன். இருவரும் சிரித்துக் கொண்டோம். பெண்கள் ஏன் இப்படி இருக்கிறார்கள் என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். அவர்கள் இன்னும் கொஞ்ச நாட்களில் மனம் மாறலாம். ஆனால் தூக்க மாத்திரையை விழுங்குமளவிற்கு திடீரென்று தோன்றும் அவநம்பிக்கைக்குக் காரணமென்ன ?

பெண்கள் என்றால் காதலித்து ஏமாற்றுகிறவர்கள், பணத்திற்கு ஆசைப்படுகிறவர்கள் என்று சொல்பவர்கள்தான் சிந்திக்க வேண்டும். காதல் நாம் நினைப்பதை விட வலியது.

Download As PDF

ஜியாவின் இறப்பைக் கேள்வியுற்றபோது இவளுக்கெல்லாம் என்ன குறைச்சல் என்று நினைத்தேன். லண்டனில் பிறந்து வளர்ந்து பின்பு நடிப்பதற்காக இந்தியா வந்து பிரகாசிக்க முடியாமல் தோல்வியடைந்து, காதல் கசந்து பின்பு தற்கொலை செய்துகொண்டார். காதல் தோல்வியால் தற்கொலை, கொலை செய்வதெல்லாம் நம்மைப் போன்ற சராசரி மனிதர்களிடம் உள்ள வழக்கம். இப்படி பணக்கார பிரபலங்கள் கூட இப்படி செய்து கொள்கிறார்களா என்று தோன்றியது. இது போன்ற தோல்விகளை அதுவும் காதல் தோல்விகளை ஒரு பொருட்டாகவா அவர்கள் கருதுகிறார்கள் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவர்களும் அதே உணர்வுகள் உருவானவர்கள்தான் போலும்.  ஜியா கான் / நஃபிஸா கான் 18 வயதில் அமிதாப் நடிக்கும் ராம்கோபால் வர்மா இயக்கத்தில் உருவான "நிஷப்த்" படத்தில் அறிமுகமாகிறார். பின்பு அமீர்கானின் "கஜினி" (தமிழ் - கஜினியில் நயன்தாராவின் வேடத்தில்) நடித்தார். இப்படி பெரிய நடிகர்களுடன் முதலிரண்டு படங்களில் நடித்தும் அவள் எதிர்பார்த்தது போல் நல்ல வாய்ப்புக்கள் எதுவும் அதற்குப் பிறகு வரவில்லை. இரு வருடங்களுக்கு முன்பு ஹௌஸ்ஃபுல் (Housfull) படத்தில் சிறுவேடம் மட்டுமே கிடைத்தது. அறிமுகமாகி ஆறு வருடங்கள் ஆகி விட்டது. இன்டீரியர் டிசைனர் ஆகலாம் என்று முடிவெடுக்கிறார். ஹைதராபாத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சிக்குச் செல்கிறார்.  அதுவும் தோல்வியில் முடிகிறது. பின்பு தனது காதலனுடன் நடந்த சண்டையில் வீட்டிலேயே துப்பட்டாவால் தூக்குப் போட்டுக் கொள்கிறார். பட வாய்ப்புக்கள் எதுவும் இல்லாததால் ஏற்பட்ட மனவருத்தத்தில் இருந்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். ராம் கோபால் வர்மா தன்னை சந்திக்க ஜியா வந்ததாகவும், "இத்தனை வருடங்களாக நான் கண்ணாடியில் எனது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன், எனக்கு என்ன குறை எனக்கு ஏன் வாய்ப்புக்கள் வரவில்லை என்று தெரியவில்லை என்று கூறினாள். ஆனால் அவளுக்குப் பொருத்தமான பாத்திரம் தன்னுடைய படங்களில் இல்லாததால் அவளை நடிக்க வைக்க முடியவில்லை அதனால் அவளிடம் காத்திருக்கும்படியும் கூறினேன்" ஆறு வருடங்களாக மிகப்பெரிய வாய்ப்புகள் ஏதும் வராததால் மனமுடைந்திருக்கலாம் என்று கூறினார். ஆனால் தற்போது ஒரு படம் ஒப்பந்தமாகியிருப்பதாக தன்னிடம் தெரிவித்ததாகவும் ஜியாவின் தங்கை சொல்லியிருக்கிறார். அதனால் அவள் தனது திரைப்பட வாழ்க்கையில் தோல்வியடைந்தது மனமுடையவில்லை, அவள் குடிக்கு அடிமையாகவுமில்லை என்று கூறியிருக்கிறார். தனது ட்விட்டரில் தன்னைப் பற்றி நடிகை, கவிஞர், இசைக் கலைஞர், கனவு காண்பவள், வாழ்க்கையை ரசிப்பவள் என்று எழுதி வைத்திருக்கும் ஒரு 25 வயதுப் பெண் தற்கொலை செய்துகொண்டாள் என்று சொன்னால் நம்ப முடியவில்லை. ஆனால் உண்மை காரணம் காதல் தோல்வி. காதலில் தோல்வி என்பதற்காக உயிரை விடுமளவிற்கு காதல் வலிமையான உணர்வா ? கொலை செய்வது, அமிலம் ஊற்றுவது போன்ற பிசாசுகளைப் பற்றியெல்லாம் பேசவே தேவையில்லை. அவரவர் உயிரையே மாய்த்துக் கொள்ளுமளவுக்கா காதல் வலியது ?  அங்கங்கே படித்த படிக்கும் செய்திகள் அப்படித்தான் சொல்கின்றன. சில செய்திகள் எத்தனை நாட்களானாலும் மறப்பதில்லை. ஆள் ஊர் பெயர் மறந்தாலும் அந்த நிகழ்ச்சியின் வீரியம் அதை மறக்க முடியாமல் செய்து விடுகிறது. ஜியா  ஒரு பிரபலம் அல்லது நடிகை என்பதால் எனக்கு தனிப்பட்ட கரிசனம் ஏற்படவில்லை. ஒரு செய்தியில் தம்பதியினர் இறப்பைப் பற்றியது கணவர் இறந்த அந்நாள் நண்பகலிலேயே மனைவியும் இறந்து விடுகிறார். இவர்களிருவரும் 80 வயதைக் கடந்தவர்கள். மனைவி இறந்த துக்கம் தாளாமல் தூக்குப் போட்டுக் கொண்ட கணவர் இன்னொரு செய்தியில் வட இந்தியாவில் லாரி ஒட்டுநராகச் சென்ற தன் கணவர் இறந்த செய்தி கேட்டு கர்ப்பிணியாக இருக்கும் மனைவி தன் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டு தற்கொலை முயற்சி செய்தார். இப்படிப் பல செய்திகள் அவ்வப்போது கேள்விப்படுகிறோம். நடிகைகள் போன்ற பணக்காரர்கள் காதல் தோல்வியடைந்தால் துடைத்து விட்டு வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கி விடுவார்கள். ஆனால் காதல் தோல்விகளால் தற்கொலை செய்து கொண்ட நடிகைகள் இருக்கிறார்கள். தமிழ்த் திரையுலகில் ஷோபா, ஃபடாபட் ஜெயலட்சுமி, விஜி, சில்க் ஸ்மிதா, ப்ரத்யுஷா, மோனல் என்று நீள்கிறது. சின்னத்திரை, துணை நடிககள் யார் யாரோ தெரியவில்லை. அம்மாவோ அப்பாவோ இறந்தால் அல்லது பிரிந்தால் அல்லது சண்டையிட்டால் யாரும் தற்கொலை செய்து கொள்வதில்லை அண்ணனோ தம்பியோ இறந்தால் அல்லது பிரிந்தால் அல்லது சண்டையிட்டால் யாரும் தற்கொலை செய்து கொள்வதில்லை அக்காவோ தங்கையோ இறந்தால் அல்லது பிரிந்தால் அல்லது சண்டையிட்டால்யாரும் தற்கொலை செய்வதில்லை நண்பர்கள் இறந்தால் அல்லது பிரிந்தால் அல்லது சண்டையிட்டால் யாரும் தற்கொலை செய்வதில்லை. சில தற்கொலைகள் நடந்திருந்தாலும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மிகச் சிறிய எண்ணிக்கையிலேயே இருக்கின்றன. ஆனால் தான் காதலித்த நபரோ, வாழ்க்கைத் துணையோ அல்லது அவர்களது பிரிவோ ஏற்படுத்தும் மனவேதனை தற்கொலையை நோக்கித் தள்ளுகிறது. காதலுக்காக பெற்றோரையே விட்டுவிடத் துணிகிறார்கள் சொத்தை விட்டுவிடத் துணிகிறார்கள் மதம் மாறி கடவுளையும் மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். காதல் உண்மையில் மகத்தானதுதான். காதல் இருக்கட்டும். என்னுடைய நண்பனொருவனின் வாழ்க்கையில் நடந்த நிகழ்ச்சியைக் கேட்டால் இன்னும் கொஞ்சம் தலை சுற்றும்.  அவன் மற்ற சராசரி ஆண்களைப் போல் பெண்களுடன் பேசுவதில் எவ்வித கிளுகிளுப்பும் பரவசமும் கொள்ளாதவன், பெண்களுடன் பழகுவதையே வெறுத்தவன். திருமணமே வேண்டாம் என்று இருந்தவன். இறுதியாக பெண் தேடும் படலம் தொடங்கிய போது, வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்தும் அவனுக்கு வரன்கள் வந்தன. இறுதியாக ஒரு இடத்தில் திருமணமும் முடிவாகியிருந்தது. இதற்கு முன்பும் பல பேருடன் பேச்சுவார்த்தையும் நடந்து கொண்டிருந்தது. அதனால் மாப்பிள்ளை தேடிய சில பெண்கள் இவனுடன் அவ்வப்போதுஅலைபேசியிலும் பேசியிருக்கிறார்கள். வெவ்வேறு காரணங்களால் அவர்கள் யாரும் கூடி வரவில்லை. இப்போது ஒரு பெண்ணுடன் இவனுக்கு நிச்சயமான பிறகும், இன்னும் மூன்று பெண்கள் தன்னையே திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி அவனை வற்புறுத்தினார்கள். திரும்பத் திரும்ப அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசினார்கள். அவனுக்கு ரொம்பவும் சங்கடமாகப் போய்விட்டது. இதில் ஒன்று மிகப் பெரிய தொகையாக சீதனம் கொடுப்பதற்கும் முன் வந்தார்கள். அந்த மூன்று பேரில் இன்னொரு பெண் இவனுக்கு திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டது தெரிந்த பின்னர் தூக்க மாத்திரையை விழுங்கி விட்டாள். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் அம்மூவரும் இவனை நேரில் கூடக் காணாதவர்கள். புகைப்படத்தில் கண்டதோடு சரி, அலைபேசியில் பேசியது மட்டுமே அவர்களுக்கிடையிலான தொடர்பு. இதையும் என்னால் நம்ப முடியவில்லை. ஆண்கள் சிலர் ஒரே சமயத்தில் பல பெண்களுடன் தொடர்பில் இருப்பார்கள், பொழுது போக்குவார்கள். ஆனால் என்னுடைய நண்பன் வேறு விட இயல்புடையவன். பேசியே மயக்குமளவுக்கு இவனிடம் சரக்குமில்லை. பெரிய பணக்காரனுமில்லை. நல்ல ஊதியம் வாங்கும் பணியிலுமில்லை. அரசாங்க வேலையுமில்லை, சாதாரண தனியார் நிறுவனத்தில்தான் பணி புரிகிறான். இதையெல்லாம் தாண்டி அந்தப் பெண்கள் இவனிடம் எதை விரும்பினார்கள், திருமணம் செய்து கொள்ள வற்புறுத்தினார்கள் என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் இன்னும் புரியவில்லை. இதையேதான் அவனும் என்னிடம் சொன்னான். நானும் அவனிடம் சொன்னேன். இருவரும் சிரித்துக் கொண்டோம். பெண்கள் ஏன் இப்படி இருக்கிறார்கள் என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். அவர்கள் இன்னும் கொஞ்ச நாட்களில் மனம் மாறலாம். ஆனால் தூக்க மாத்திரையை விழுங்குமளவிற்கு திடீரென்று தோன்றும் அவநம்பிக்கைக்குக் காரணமென்ன ? பெண்கள் என்றால் காதலித்து ஏமாற்றுகிறவர்கள், பணத்திற்கு ஆசைப்படுகிறவர்கள் என்று சொல்பவர்கள்தான் சிந்திக்க வேண்டும். காதல் நாம் நினைப்பதை விட வலியது.