மீண்டும் ஒரு கடைசிக் கவிதை

கடைசியாக ஒரு முறை அழுது விட வேண்டும் 

கடைசியாக ஒரு முறை உன்னுடன் என் காதலுடன் பேசிட வேண்டும் 

பின்பு இயல்பான வாழ்க்கையில் கரைந்து போய்விட வேண்டும்

கடைசியாக ஒரு முறை நம்முடைய காதல் பற்றிக்

கவிதையில் எழுதி விட வேண்டும்

என்னுடைய கடைசி ஆயுதமாக கவிதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்

அதில் உன் நினைவினை நிரந்தரமாகப் புதைத்து விடத் துணிந்தேன்

அக்கவிதை முடிவது போலவே நீயும் உன் நினைவுகளும்

என்னிடமிருந்து அகல வேண்டும் என்று வேண்டியும் கொண்டேன்

ஒரே ஒரு கவிதையில் நீ என்னில் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும் 

வேதனைகளை எல்லாம் சொற்களில் வடித்து இறக்கி வைத்து 

விடலாம் என்றெண்ணி எழுத முயன்று கொண்டிருந்தேன்

அந்தக் கவிதையோ முடியாமல் நீண்டு கொண்டே சென்றது

நான் இதுவரை எழுதிய கவிதைகளில் அழகானதாகவும் இருந்தது 

அந்த உணர்வுகளைக் கொடுத்த உனது நினைவுகள் மீண்டும்

எய்ந்தவனையே பதம் பார்க்கும் அம்பாக என் மீதே பாய்கின்றன

அக்கவிதையின் வாயிலாக நான் என்னுடைய காதல்

புது பரிமாணம் கிடைக்கப் பெற்றதாக உணர்கிறேன் 

இதோ இன்னொரு சாக்குக் கிடைத்து விட்டது 

உன்னை நினைத்துக் கொண்டிருக்க

இத்தகைய உணர்வினைக் கொடுத்தவள் இவள் என்றே 

உன் மீது மீண்டும் காதல் கணக்கில்லாமல் ஏறுகிறது

என்னையும் கவிஞனாக்கி விட்டாளிவள் என்று ஏற்றத் தோன்றுகிறது

அட இவள் இல்லாமல் போனால்தான் என்ன ?

இவள் தந்த காதல் இல்லை இவளை நினைத்ததால் வந்த காதல்

அது கொடுத்த பேரின்பத் திளைப்புகள்தான் போதாதா வாழ்நாள் முழுதும்

எதிர்காலத்தில் உன் கணவன் உன்னைக் கண்டுகொள்ளாத பொழுதில்

ஒரு காலத்தில் என்னை ஒருவன் எப்படியெல்லாம் காதலித்தான்

தெரியுமா என்று வெறுப்பேற்றக் கூட நானும் என் காதலும் பயன்படலாம் 

உன் மீதான இந்தக் காதல் இருக்கிறதே இல்லை இல்லை

உன் மீதான போதை இருக்கிறதே 

ஏன் இப்படி கொஞ்சம் கூட வெட்கமில்லாமல் இருக்கிறது ?

ஏன் கொஞ்சம் கூடக் குறையவே மாட்டேன் என்கிறது ?

ஏன் என்னை நிம்மதியாய் இருக்க விடாமல் செய்கிறது ?

ஏன் கற்பனையின் உச்சத்தில் என்னை ஏந்திச் செல்கிறது ?

இந்தக் காதல் ஏன் எனது மற்றக் காதல்களைப் போலக் காலத்தால்

காணாமல் போக முடியவில்லை ?

ஏன் என்னுடைய மற்ற மையல்களைப் போல உன் மேல் கொண்ட மையல்

மட்டும் மறைந்து போகவில்லை ? 

மற்றவை எனது உடலுணர்ச்சியின் விளைவாய வந்திருக்கக் கூடும்

உன் மீதான மையலோ என் உயிரிலிந்தே வந்திருக்க வேண்டும்

அப்படி என்னதான் உன்னிடம் கண்டு விட்டேன் நான் 

என்னால் விண்டு விடவே முடியவில்லையே !

தயவு செய்து என்னை விட்டு விடக் கூடாதா

நான் பிழைத்துப் போகிறேன்

இல்லாத கடவுளிடம் வேண்டுவதைப் போல உனக்குத் தெரியாத

உன்னிடமே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன் நான்

Download As PDF

கடைசியாக ஒரு முறை அழுது விட வேண்டும்  கடைசியாக ஒரு முறை உன்னுடன் என் காதலுடன் பேசிட வேண்டும்  பின்பு இயல்பான வாழ்க்கையில் கரைந்து போய்விட வேண்டும் கடைசியாக ஒரு முறை நம்முடைய காதல் பற்றிக் கவிதையில் எழுதி விட வேண்டும் என்னுடைய கடைசி ஆயுதமாக கவிதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் அதில் உன் நினைவினை நிரந்தரமாகப் புதைத்து விடத் துணிந்தேன் அக்கவிதை முடிவது போலவே நீயும் உன் நினைவுகளும் என்னிடமிருந்து அகல வேண்டும் என்று வேண்டியும் கொண்டேன் ஒரே ஒரு கவிதையில் நீ என்னில் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும்  வேதனைகளை எல்லாம் சொற்களில் வடித்து இறக்கி வைத்து  விடலாம் என்றெண்ணி எழுத முயன்று கொண்டிருந்தேன் அந்தக் கவிதையோ முடியாமல் நீண்டு கொண்டே சென்றது நான் இதுவரை எழுதிய கவிதைகளில் அழகானதாகவும் இருந்தது  அந்த உணர்வுகளைக் கொடுத்த உனது நினைவுகள் மீண்டும் எய்ந்தவனையே பதம் பார்க்கும் அம்பாக என் மீதே பாய்கின்றன அக்கவிதையின் வாயிலாக நான் என்னுடைய காதல் புது பரிமாணம் கிடைக்கப் பெற்றதாக உணர்கிறேன்  இதோ இன்னொரு சாக்குக் கிடைத்து விட்டது  உன்னை நினைத்துக் கொண்டிருக்க இத்தகைய உணர்வினைக் கொடுத்தவள் இவள் என்றே  உன் மீது மீண்டும் காதல் கணக்கில்லாமல் ஏறுகிறது என்னையும் கவிஞனாக்கி விட்டாளிவள் என்று ஏற்றத் தோன்றுகிறது அட இவள் இல்லாமல் போனால்தான் என்ன ? இவள் தந்த காதல் இல்லை இவளை நினைத்ததால் வந்த காதல் அது கொடுத்த பேரின்பத் திளைப்புகள்தான் போதாதா வாழ்நாள் முழுதும் எதிர்காலத்தில் உன் கணவன் உன்னைக் கண்டுகொள்ளாத பொழுதில் ஒரு காலத்தில் என்னை ஒருவன் எப்படியெல்லாம் காதலித்தான் தெரியுமா என்று வெறுப்பேற்றக் கூட நானும் என் காதலும் பயன்படலாம்  உன் மீதான இந்தக் காதல் இருக்கிறதே இல்லை இல்லை உன் மீதான போதை இருக்கிறதே  ஏன் இப்படி கொஞ்சம் கூட வெட்கமில்லாமல் இருக்கிறது ? ஏன் கொஞ்சம் கூடக் குறையவே மாட்டேன் என்கிறது ? ஏன் என்னை நிம்மதியாய் இருக்க விடாமல் செய்கிறது ? ஏன் கற்பனையின் உச்சத்தில் என்னை ஏந்திச் செல்கிறது ? இந்தக் காதல் ஏன் எனது மற்றக் காதல்களைப் போலக் காலத்தால் காணாமல் போக முடியவில்லை ? ஏன் என்னுடைய மற்ற மையல்களைப் போல உன் மேல் கொண்ட மையல் மட்டும் மறைந்து போகவில்லை ?  மற்றவை எனது உடலுணர்ச்சியின் விளைவாய வந்திருக்கக் கூடும் உன் மீதான மையலோ என் உயிரிலிந்தே வந்திருக்க வேண்டும் அப்படி என்னதான் உன்னிடம் கண்டு விட்டேன் நான்  என்னால் விண்டு விடவே முடியவில்லையே ! தயவு செய்து என்னை விட்டு விடக் கூடாதா நான் பிழைத்துப் போகிறேன் இல்லாத கடவுளிடம் வேண்டுவதைப் போல உனக்குத் தெரியாத உன்னிடமே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன் நான்

உன் அண்மையில் உன் இன்மை

ஒற்றைச்  சொல்லேனும்  உதிர்த்து  விடாமல்
கடக்கும்  கல்மனம்  உனது
புற்றைப்  போல  வளரும்  பெருந்துயரில்
உழலும்  உள்மனம்  எனது
எனக்கென்று  ஏற்கெனவே  வரிசையில்
நிற்கின்றன  கவலைகள்
அவற்றைத்  தோற்கடித்து  முதலிடம்
பிடிக்கின்றன  உன்  நினைவுகள்
என்  துன்பங்களை  மறக்கடிக்கும்  இன்பமும்  நீ
என்  நிம்மதியைக்  கவரும்  துன்பமும்  நீ
உன்  நினைவுக்கும்  உன்  நினைவுக்கும்
இடையேயான  இடைவெளிகளையெல்லாம்
வந்து  நிரப்புகின்றவை  உன்  நினைவுகளே
என்  அன்பின்  மீதான  உன்  புறக்கணிப்பு
உன்  அலட்சியத்தின்  கொக்கரிப்பு
விடாதே  என்கிறது  என்னுள்ளத்தின்  நச்சரிப்பு
உனதன்பைப்  பெறாமல்  நான்  ஏழையைப்  போல
இரந்து  நிற்கிறேன்  இறைஞ்சிக்  கேட்கிறேன்
உன்னிடம்தான்  எனக்குள்ளேயேதான்
உன்னுடனேயே  பேசிக்  கொண்டிருக்கிறேன்
நீ  என்ன  பதில்  சொல்லக்கூடும்  என்று
அனுமானிக்க  முடியாதவனாய்
கொஞ்சம்  பேசிப்  போனால்தான்  என்ன
குறைந்தா  போய்விடுவாய்  ?
இன்னும்  கொஞ்சம்  சிரித்தால்தான்  என்ன
இறங்கியா  போய்விடுவாய்  ?
என்  நேசத்தைப்  பொருள்  கொள்ளாமல்
என்னை  பொருட்படுத்தாமல்  இயங்கும்
உன்  இருப்பு  எனக்கு  ஏற்படுத்தும்  வெறுப்பு
நீ  எனது  அண்மையில்  இருந்த  போதும்
உனது  இன்மையையே  உணர்கிறேன்
உனது  அண்மையை  இழந்து  தவிக்கிறேன்
உனது  தன்மையை  வெறுக்கிறேன்  அன்பே  !
உன்றன்  மீதான  அன்பே  உன்றன்  மேல்
வெறுப்பையும்  ஆக்குகிறது  அன்பே  !
வேறு  கோணத்தில்  உனைக்  கண்டு  நீ  

ஒரு  அழகி  இல்லை என்று  உறுதிபடுத்திக்  கொள்கிறேன்
நான்  கொண்ட  நேசத்திற்கு  உனதழகு  

ஒரு  காரணமாகாது  என்று  ஆறுதல்பட்டுக்  கொள்கிறேன்
உனை  மறந்து  விட்டு  இயல்பாக  இருக்கலாமென்ற  

உன்னுடனான  போட்டியைத்  தொடங்கினேன்
உனது  கொலுசொலி  நீ  வரும்  முன்னே
நீதான்  வருகிறாய்  என்று  என்னை
நினைவூட்டியே  தோற்கடித்தது  எனக்குள்
தூங்கியது  போல்  நடிக்கும்  உன்னைத்
தட்டி  எழுப்பியது  எள்ளி  நகையாடியது
எனது  தோல்வியைத்  துள்ளிக்  கொண்டாடியது
நீ  எனக்குள்  இருப்பதை  நானோ  நீயோ  நினைத்தால்
மாற்ற  முடியாது  என்று  பறைசாற்றியது
இதயத்துடிப்பின்  இடையிடையே  வந்து
என்னைத்  துடிக்க  வைக்கும்  உன்னையெப்படி
என்  இதயத்திலிருந்து  நீக்குவது
துடித்து  விடாதோ  இதயம்  இல்லை
துடிக்க  மறந்து  விடாதோ  இதயம்
பறிபோகிறது  எனது  தூக்கம்
பறித்தது  உன்மேலானாதென்றன்  ஏக்கம்
நீ  கடந்து  போகும்  அத்தருணமா
எப்போதாவது  நீ  பேசும்  நிமிடங்களா
எனக்குள்ளே  நாம்  பேசுகிறோமே  அந்த
இனிய  நினைவுகளா  இவற்றில்  எது  இனிமை  ?
நீ  எனது  வாழ்க்கைநூலின்  இனிய  பக்கங்கள்
நான்  மட்டுமே  அறிந்த  கதையில்..
உன் பார்வை பட்டால் ஊனெங்கும் உதறல் எடுக்க
உன்னுடன் பேசும் போது எப்பாடு பட்டேனும்
உன்னை சிரித்து விட வைக்கவேண்டும் எத்தனிக்க
இதிலுமே எனக்கு தோல்வியா வாய்க்க வேண்டும் ?
உனைச் சுற்றிப் பலபத்துப்பேர்களிருந்தாலும் உனை 
நோக்கியே  என் ஓர்மை குவிய தனியனாய்  
நான் இருந்தாலும் எனை பொருட்படுத்தாத நீ
இப்படி ஓர் கொடுமையை யாரிடம் சொல்ல
காலம் ஆற்றிடும் இக்காயத்தினை மெல்ல

Download As PDF

ஒற்றைச்  சொல்லேனும்  உதிர்த்து  விடாமல் கடக்கும்  கல்மனம்  உனது புற்றைப்  போல  வளரும்  பெருந்துயரில் உழலும்  உள்மனம்  எனது எனக்கென்று  ஏற்கெனவே  வரிசையில் நிற்கின்றன  கவலைகள் அவற்றைத்  தோற்கடித்து  முதலிடம் பிடிக்கின்றன  உன்  நினைவுகள் என்  துன்பங்களை  மறக்கடிக்கும்  இன்பமும்  நீ என்  நிம்மதியைக்  கவரும்  துன்பமும்  நீ உன்  நினைவுக்கும்  உன்  நினைவுக்கும் இடையேயான  இடைவெளிகளையெல்லாம் வந்து  நிரப்புகின்றவை  உன்  நினைவுகளே என்  அன்பின்  மீதான  உன்  புறக்கணிப்பு உன்  அலட்சியத்தின்  கொக்கரிப்பு விடாதே  என்கிறது  என்னுள்ளத்தின்  நச்சரிப்பு உனதன்பைப்  பெறாமல்  நான்  ஏழையைப்  போல இரந்து  நிற்கிறேன்  இறைஞ்சிக்  கேட்கிறேன் உன்னிடம்தான்  எனக்குள்ளேயேதான் உன்னுடனேயே  பேசிக்  கொண்டிருக்கிறேன் நீ  என்ன  பதில்  சொல்லக்கூடும்  என்று அனுமானிக்க  முடியாதவனாய் கொஞ்சம்  பேசிப்  போனால்தான்  என்ன குறைந்தா  போய்விடுவாய்  ? இன்னும்  கொஞ்சம்  சிரித்தால்தான்  என்ன இறங்கியா  போய்விடுவாய்  ? என்  நேசத்தைப்  பொருள்  கொள்ளாமல் என்னை  பொருட்படுத்தாமல்  இயங்கும் உன்  இருப்பு  எனக்கு  ஏற்படுத்தும்  வெறுப்பு நீ  எனது  அண்மையில்  இருந்த  போதும் உனது  இன்மையையே  உணர்கிறேன் உனது  அண்மையை  இழந்து  தவிக்கிறேன் உனது  தன்மையை  வெறுக்கிறேன்  அன்பே  ! உன்றன்  மீதான  அன்பே  உன்றன்  மேல் வெறுப்பையும்  ஆக்குகிறது  அன்பே  ! வேறு  கோணத்தில்  உனைக்  கண்டு  நீ   ஒரு  அழகி  இல்லை என்று  உறுதிபடுத்திக்  கொள்கிறேன் நான்  கொண்ட  நேசத்திற்கு  உனதழகு   ஒரு  காரணமாகாது  என்று  ஆறுதல்பட்டுக்  கொள்கிறேன் உனை  மறந்து  விட்டு  இயல்பாக  இருக்கலாமென்ற   உன்னுடனான  போட்டியைத்  தொடங்கினேன் உனது  கொலுசொலி  நீ  வரும்  முன்னே நீதான்  வருகிறாய்  என்று  என்னை நினைவூட்டியே  தோற்கடித்தது  எனக்குள் தூங்கியது  போல்  நடிக்கும்  உன்னைத் தட்டி  எழுப்பியது  எள்ளி  நகையாடியது எனது  தோல்வியைத்  துள்ளிக்  கொண்டாடியது நீ  எனக்குள்  இருப்பதை  நானோ  நீயோ  நினைத்தால் மாற்ற  முடியாது  என்று  பறைசாற்றியது இதயத்துடிப்பின்  இடையிடையே  வந்து என்னைத்  துடிக்க  வைக்கும்  உன்னையெப்படி என்  இதயத்திலிருந்து  நீக்குவது துடித்து  விடாதோ  இதயம்  இல்லை துடிக்க  மறந்து  விடாதோ  இதயம் பறிபோகிறது  எனது  தூக்கம் பறித்தது  உன்மேலானாதென்றன்  ஏக்கம் நீ  கடந்து  போகும்  அத்தருணமா எப்போதாவது  நீ  பேசும்  நிமிடங்களா எனக்குள்ளே  நாம்  பேசுகிறோமே  அந்த இனிய  நினைவுகளா  இவற்றில்  எது  இனிமை  ? நீ  எனது  வாழ்க்கைநூலின்  இனிய  பக்கங்கள் நான்  மட்டுமே  அறிந்த  கதையில்.. உன் பார்வை பட்டால் ஊனெங்கும் உதறல் எடுக்க உன்னுடன் பேசும் போது எப்பாடு பட்டேனும் உன்னை சிரித்து விட வைக்கவேண்டும் எத்தனிக்க இதிலுமே எனக்கு தோல்வியா வாய்க்க வேண்டும் ? உனைச் சுற்றிப் பலபத்துப்பேர்களிருந்தாலும் உனை  நோக்கியே  என் ஓர்மை குவிய தனியனாய்   நான் இருந்தாலும் எனை பொருட்படுத்தாத நீ இப்படி ஓர் கொடுமையை யாரிடம் சொல்ல காலம் ஆற்றிடும் இக்காயத்தினை மெல்ல