ஆப்கானியர்களின் உயர்ந்த உள்ளம்

முன்னாள் சோவியத் ராணுவ வீரர் 33 வருடங்களுக்குப் பின்னர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளார். சோவியத் ராணுவம் 1979 லிருந்து 1989 வரை 10 வருடங்கள் ஆப்கானில் இருந்து முஜாஹிதீன்களுடன் போர் புரிந்தது. ஏறக்குறைய 5 இலட்சம் ஆப்கானியர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். எனினும் போரில் வெற்றி பெற முடியாமல் தோல்வியுற்று வெளியேறியது. அதில் சோவியத்தின் 15 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட ராணுவத்தினர் இறந்தனர். 35000 பேர் உடல் ஊனமடைந்தனர். 250 க்கும் மேற்பட்டோர் காணாமல் போயினர்.

காணாமல் போன சோவியத் வீரர்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக ஒரு குழு ஒரு வருடமாக ஆப்கானில் தேடுதலை நடத்தி வருகிறது. அதன் பயனாக 33 வருடங்களுக்கு முன்பு காணாமல் போன சோவியத் வீரர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளார். 20 வருடங்களாக சோவியத் ராணுவத்தில் பணிபுரிந்த உஸ்பெகிஸ்தானைச் சார்ந்த பாச்சர்ட்டின் காகிமோவ் எனும் இவர் ஷாநிந்த் மாவட்டத்தில் 1980 செப்டம்பரில்  நடந்த சண்டையில் தலைப்பகுதியில் காயமடைந்துள்ளார். அங்குள்ள மக்கள் இவரைக் காப்பாற்றி சிகிச்சை அளித்துள்ளனர். முழுக்க குணமடைந்ததும், அவர் வெளியேறவில்லை. அப்பகுதி மக்கள் அவரைத் தங்களுள் ஒருவராக ஏற்றுக் கொண்டனர். அவரும் தனது பெயரை 1993 இல் இஸ்லாமியராக மாறி ஷேக் அப்துல்லா என மாற்றி அங்கேயே நாடோடியாக வாழ்ந்து வந்தார்.

பாக்கர்ட்டின் காகிமோவ் - ஷேக் அப்துல்லா

இவர் மனைவியை இழந்தவர் குழந்தைகளும் இல்லை. தனது குடும்பத்தினரைக் காண ஆவலாக இருப்பதாகக் கூறியுள்ளார். சோவியத் ராணுவம் அமெரிக்காவைப் போல படையெடுத்து ஆக்ரமிக்காத போதும், ஆப்கானின் சோவியத் ஆதரவு-அரசுக்கு ஆதரவாகவும் முஜாஹிதீன்களுக்கு எதிரான போர் என்ற பெயரில் அமெரிக்காவைப் போலவே பல போர்க்குற்றங்களைச் செய்தது. கொலை, பாலியல் வன்முறைகள் உட்பட எல்லாவற்றையும் செய்தது. இனப்படுகொலையும் செய்தது. பத்து இலட்சம் ஆப்கானியர்கள் வரை கொல்லப்பட்டிருக்கலாம். 

ஆப்கானியர்கள் சோவியத்தின் மீது எவ்வளவு ஆத்திரத்தில் இருந்திருப்பார்கள். இருப்பினும் ஒரு காயமடைந்த இராணுவ வீரனைக் காப்பாற்றி தம்முள் ஒருவனாகவும் அவரை வாழவைத்துள்ளனர் மேலும் அவர் அங்கேயே திருமணமும் செய்துள்ளார் என்பது நெகிழ்ச்சி. இது ரஷ்யாவின் தேசியத் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பான செய்தியாகும். 

அவர் ருஷ்ய மொழி சிறிதே அறிந்தவர், உஸ்பெக் மொழியை மட்டும் நினைவில் வைத்திருக்கிறார். இவர் பற்றி முரண்பாடான செய்தியொன்றும் இருக்கிறது இவர் துப்பாக்கியைத் திருடிச் சென்று முஜாஹிதீன்களிடம் கொடுத்ததாகவும் குற்றம் சாட்டுகிறார் ஒரு செய்தியாளர்.

இன்னொரு சோவியத் வீரர் குறித்த ஆவணப் படம்.

Download As PDF

முன்னாள் சோவியத் ராணுவ வீரர் 33 வருடங்களுக்குப் பின்னர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளார். சோவியத் ராணுவம் 1979 லிருந்து 1989 வரை 10 வருடங்கள் ஆப்கானில் இருந்து முஜாஹிதீன்களுடன் போர் புரிந்தது. ஏறக்குறைய 5 இலட்சம் ஆப்கானியர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். எனினும் போரில் வெற்றி பெற முடியாமல் தோல்வியுற்று வெளியேறியது. அதில் சோவியத்தின் 15 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட ராணுவத்தினர் இறந்தனர். 35000 பேர் உடல் ஊனமடைந்தனர். 250 க்கும் மேற்பட்டோர் காணாமல் போயினர். காணாமல் போன சோவியத் வீரர்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக ஒரு குழு ஒரு வருடமாக ஆப்கானில் தேடுதலை நடத்தி வருகிறது. அதன் பயனாக 33 வருடங்களுக்கு முன்பு காணாமல் போன சோவியத் வீரர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளார். 20 வருடங்களாக சோவியத் ராணுவத்தில் பணிபுரிந்த உஸ்பெகிஸ்தானைச் சார்ந்த பாச்சர்ட்டின் காகிமோவ் எனும் இவர் ஷாநிந்த் மாவட்டத்தில் 1980 செப்டம்பரில்  நடந்த சண்டையில் தலைப்பகுதியில் காயமடைந்துள்ளார். அங்குள்ள மக்கள் இவரைக் காப்பாற்றி சிகிச்சை அளித்துள்ளனர். முழுக்க குணமடைந்ததும், அவர் வெளியேறவில்லை. அப்பகுதி மக்கள் அவரைத் தங்களுள் ஒருவராக ஏற்றுக் கொண்டனர். அவரும் தனது பெயரை 1993 இல் இஸ்லாமியராக மாறி ஷேக் அப்துல்லா என மாற்றி அங்கேயே நாடோடியாக வாழ்ந்து வந்தார். பாக்கர்ட்டின் காகிமோவ் - ஷேக் அப்துல்லா இவர் மனைவியை இழந்தவர் குழந்தைகளும் இல்லை. தனது குடும்பத்தினரைக் காண ஆவலாக இருப்பதாகக் கூறியுள்ளார். சோவியத் ராணுவம் அமெரிக்காவைப் போல படையெடுத்து ஆக்ரமிக்காத போதும், ஆப்கானின் சோவியத் ஆதரவு-அரசுக்கு ஆதரவாகவும் முஜாஹிதீன்களுக்கு எதிரான போர் என்ற பெயரில் அமெரிக்காவைப் போலவே பல போர்க்குற்றங்களைச் செய்தது. கொலை, பாலியல் வன்முறைகள் உட்பட எல்லாவற்றையும் செய்தது. இனப்படுகொலையும் செய்தது. பத்து இலட்சம் ஆப்கானியர்கள் வரை கொல்லப்பட்டிருக்கலாம்.  ஆப்கானியர்கள் சோவியத்தின் மீது எவ்வளவு ஆத்திரத்தில் இருந்திருப்பார்கள். இருப்பினும் ஒரு காயமடைந்த இராணுவ வீரனைக் காப்பாற்றி தம்முள் ஒருவனாகவும் அவரை வாழவைத்துள்ளனர் மேலும் அவர் அங்கேயே திருமணமும் செய்துள்ளார் என்பது நெகிழ்ச்சி. இது ரஷ்யாவின் தேசியத் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பான செய்தியாகும்.  அவர் ருஷ்ய மொழி சிறிதே அறிந்தவர், உஸ்பெக் மொழியை மட்டும் நினைவில் வைத்திருக்கிறார். இவர் பற்றி முரண்பாடான செய்தியொன்றும் இருக்கிறது இவர் துப்பாக்கியைத் திருடிச் சென்று முஜாஹிதீன்களிடம் கொடுத்ததாகவும் குற்றம் சாட்டுகிறார் ஒரு செய்தியாளர். இன்னொரு சோவியத் வீரர் குறித்த ஆவணப் படம்.

ஜனநாயகத்தின் இரண்டகம்

அராஜகம் நடந்திருக்கிறது. காலையில் ரகசியமாக தூக்கிலடப்பட்டு பின்பு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. காஷ்மீரிகள் மீதான அடுத்த உளவியல் தாக்குதல் இது.

அஜ்மல் கஸாப் தூக்கில் இடப்பட்டது போலவே அஃப்ச ல்குருவும் ஒரு அதிகாலையில் தூக்கிலிடப்பட்டிருக்கிறார். கொலைகார பயங்கரவாதி அஜ்மல் கஸாப்பிற்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனைக்கு நாம் எதிர்ப்பு சொல்ல முடியாது. தூக்கு தண்டனை எதிர்ப்பு என்ற நிலையிலிருந்து வெறும் கோரிக்கை, அல்லது கண்டனம் மட்டுமே சொல்ல முடிந்தது. ஆனால் குற்றமே நிரூபிக்கப்படாத அல்லது போலி வழக்குகளால் சூழப்பட்ட ஊடக வெள்ளத்தில் பயங்கரவாதியாக்கப்பட்டு, தூக்கு தண்டனைக்குத் தகுதியானவர் என்ற கருத்து வலுவாக்கப்பட்டு, இப்போது அவசர அவசரமாகத் தூக்கிலிடப்பட்டிருக்கிறார்.

இவரும் ராஜீவ் கொலை வழக்கில் தொடர்புடையவர்கள் போலத்தான். நேரடியாக குற்றம் செய்யவில்லை. குற்றம் செய்தவர்கள் அங்கேயே கொல்லப்பட்டார்கள். அவர்களுடன் தொடர்புடையவர்கள்.

இதற்கு தேசத்தின் மனசாட்சியைத் திருப்திப் படுத்துவதற்காக என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இந்த தேசத்தின் மனசாட்சி என்பது நாடாளுமன்றக் கட்டிடத்தின் மீது பயங்கரவாதத் தாக்குதல், 9 பேர் கொலை, இந்தியாவுக்கு அவமானம் எனவே இவனைத் தூக்கிலிட வேண்டும் என்பதாகத்தான் இருக்கிறது. அவன் குற்றவாளியா என்று ஆராயக் கூடத் தேவையில்லை. வெறும் அனுமானம் மட்டுமே போதுமாக இருக்கிறது. அதே நியாயம்தான் ராஜீவ் கொலைவழக்கில் தண்டனை பெற்றவர்களுக்கும். இன்று வரையிலும் அவர்களை ராஜீவ் கொலையாளிகள் என்றே எல்லா நாளிதழ்களும், தொலைக்காட்சி செய்திகளும் சொல்லி வருகின்றன.

இந்திய ஜனநாயக்த்தின் கோயிலின் மீது தாக்குதல் நடத்திய பயங்கரவாதி என்று மிகையுணர்ச்சி ஊட்டும் தலைப்புக்கள் இவன்தான் குண்டை வீசியவன் என்றே நம்ப வைக்கப் போதுமானவை.

இந்த தேசத்தின் மனசாட்சி, தேசபக்தி என்பதே இவர்கள் கட்டமைக்கு போலியான ஒன்றுதான். இதைக் கட்டமைப்பவர்கள்தான் தேசபக்திக்கும், தேசத்தின் மனசாட்சிக்கும் எதிரானவர்களாக இருக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் ஒரு காரணமாக ஏற்க முடியாது.

மோடியின் குற்றத்தை மறைக்க குஜராத் வளர்கிறது, திறமையான முதல்வர் என்ற போலி பிம்பம் கட்டப்படுவதைப் போலவே அஃப்சல் போன்றவர்கள் மீதான பயங்கரவாத முத்திரையும் தொடர்ந்து குத்தப்படுகிறது. தண்டனைகள் நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன.

இவர்களையெல்லாம் தூக்கில் போடாமல் வைத்திருப்பது இந்திய அரசின் கையாலாகாத்தனம் என்றும் சட்டம் இன்னும் கடுமையாக வேண்டுமென்றும் இருக்கும் கொஞ்சநஞ்ச ஜனநாயகத்தையும் தூக்கிலிட்டுவிடத் துடிக்கிறார்கள்.

அஜ்மல் கஸாப் தூக்கிலிடப்பட்ட போது, அப்சல் குருவுக்கு எப்போது தூக்கு என்று கேட்டவர் வாழும் புத்தரான மோடி அவர்கள். பால்தாக்கரே சிறைக்குக் கூடச் செல்லாமல் இயற்கையாக செத்துப் போனார். அது போல அத்வானியும் சாவார். மோடி பிரதமர் ஆகிவிடுவார். அப்சல் குரு போன்றவர்கள் தூக்கில் தொங்கி செத்த மனசாட்சிகளைத் திருப்திப் படுத்துகிறார்கள். இந்தியாவின் ஜனநாயகம் என்பது சிலருக்கு மட்டுமே அனுபவிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது. நம்மைப் போன்ற மாநிலங்களில் இருக்கும் ஜனநாயகம், வட கிழக்கில் இல்லை. அங்கே ராணுவ ஆட்சியே நடைபெறுவதாக அறிகிறோம். அது போன்ற சூழலில் ஒரு குண்டு வெடிப்பை நடத்தியோ அல்லது குண்டு வெடிப்பு நடந்தாலோ பயங்கரவாதிகள் கைது செய்யப்படுவது குற்றம் சாட்டப்பட்டு நிரூபிக்காமலே சிறையில் வாடுவது, அல்லது தூக்கில் தொங்குவது வரை நடக்கிறது. காஷ்மீர் தொடங்கி தமிழகம் வரை முஸ்லிம்களின் நிலை இதுதான். இலங்கையில் தமிழனின் நிலை போல.

தூக்கு தண்டனை நியாயமானதாக இருந்தால்

அத்வானி, மோடி, தாக்கரே இவர்களையெல்லாம் சட்டம் நெருங்கவே முடிவதில்லை. இன்னும் கொஞ்ச நாள் போனால் இவர்களெல்லாம் என்ன செய்தார்கள் என்று கேட்பார்கள். பால் தாக்கரே சாவை ஒரு போராளியின் சாவைப் போலவே செய்திகள் வெளியிட்டன. அதே போல் மோடியின் வெற்றியையும் ஒரு வித கொண்டாட்டத்துடனே தலைப்புச் செய்தியாக்கி வெளியிட்டன. இது போன்ற கொலைகாரர்கள் எல்லாம் பிரதமராகவும், தலைவர்களாகவும் நீடிக்க முடிகிறது, மற்றொரு பக்கம் முஸ்லிம்கள் மீதான வன்முறைகள், கலவரங்கள், என்கவுண்டர்கள், தூக்குதண்டனைகள், சிறைத்தண்டனைகள், கைதுகள், பிணை மறுப்புக்கள், அடையாள அரசியல் என்று சீரழிக்கின்றன.

ஒரு புறம் தூக்கு தண்டனைக்குத் தகுதியானவர்கள் பிரதமராகத் தகுதியானவர்களாகிறார்கள். இன்னொரு புறம் சராசரிக் குடிமகனாக வாழ்ந்தவர்கள் சிறையாளிகளாகவும், நிரூபிக்கப்படாத குற்றத்தைச் செய்தவர்கள் தூக்கிலும் தொங்குகிறார்கள். இதுதான் குடிநாயகத்தின் இரண்டகம்.

தேசபக்தி என்பது பயங்கரவாதி என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட ஒருவனை தூக்கில் போட வேண்டும் என்று துடிப்பது மட்டும்தானா ? அதிலும் அவனொரு முஸ்லிமாக இருந்து விட்டால் ? இன்னும் தேசபக்தி அதிகமாகி விடுகிறது.

கோவையில் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு இரு குழந்தைகளை வன்கலவிக்கு உள்ளாக்கிய இருவரை காவல்துறை மோதல் கொலைகள் மூலம் படுகொலை செய்தது. சட்டத்திற்கு புறம்பான காவல்துறையின் இக்கொலைக்கு பொதுமக்கள் ஆதரவு பெருமளவில் இருந்தது. சட்டத்திற்குள்ளானது என்று இல்லாத போதும், அதில் கொல்லப்பட்டவர்கள் மிகவும் கொடிய குற்றவாளிகள் என்ற நியாயம் இருந்தது.

அதே போல் சென்னையில் 5 வட இந்திய இளைஞர்கள் திருட்டுக் குற்றச்சாட்டின் பேரிலும், காவல்துறையினரால் போலி என்கவுண்டர் செய்யப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டனர். பொது மக்களிடம் அதற்கும் குறிப்பிடத் தக்க ஆதரவு இருந்தது.

கூடங்குளத்தில் கூட சுட்டுத் தள்ள வேண்டும் அந்த தேசதுரோகிகளை என்று கருத்துச் சொன்னவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

அது போலவே இதையும் பார்க்கிறேன். முதலில் ஒரு பயங்கரவாதியை தூக்கில் ஏற்றி விட்டு பின்பு, போலியாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒருவனையும் தூக்கில் ஏற்றும் போது அவனுக்கான நியாயமும் செத்து விடுகிறது.

காங்கிரஸை எதிர்த்து அரசியல் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்ற நிலையை பாஜகவுக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கிறது இந்தத் தூக்கு. இனி காங்கிரஸின் கையாலாகாத்தனம் என்று எந்த பாஜக தலைவனும் விமர்சிக்க முடியாது என்பதற்காக குருவைத் தூக்கிலிட்டிருக்கிறார்கள்.

சதாமுக்கு தூக்கு சரி - புஷ் - க்கு என்ன தண்டனை

பின் லேடன், கடாஃபி, பிரபாகரன் படுகொலை சரி - ஒபாமாவுக்கும், மஹிந்தவுக்கும், சர்கோஸிக்கும் என்ன தண்டனை

இதுதான் உலக ஜனநாயகமாக இருக்கிறது. கசாப், அப்சல் குருவுக்கு தூக்கு - மோடி, அத்வான் இவர்களுக்கெல்லாம் என்ன தண்டனை. இவர்கள் நெஞ்சு வலி வந்தோ, சிறுநீரகம் பழுதாகியோ சாவதுதான் ஜனநாயம் இவர்களுக்கு வழங்கும் தண்டனை.

ஈழத்து அகதிகளை முகாம்களுக்குள் அடைத்து வைத்து விட்டு, மஹிந்தவை திருப்பதிக்குள் விடுவதுதான் ஜனநாயகம். கோத்ரா வுக்கு தூக்கு பெஸ்ட் பேக்கரிக்கு ஆயுள் என்பதும் ஜனநாயகம்.

தேசபக்தி என்பது அயோக்கியர்களின் கடைசிப் புகலிடம் என்ற பொன்மொழிதான் நினைவுக்கு வருகிறது.

டெல்லி பாலியல் வன்முறைக்கு பிறகு வன்கலவி கொலையில் ஈடுபடும் நபர்களுக்கு அவர் யாராக இருப்பினும் அரசியல் தலைவர், ராணுவ வீரர், அதிகாரி, காவலர் என மரண தண்டனை அல்லாமல் / கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கும் படிக்கு வர்மா ஆணையம் கேட்டுக் கொண்டது. ஆனால் அரசோ பெண்களுக்கு சாதகமான கருத்துக்களை ஒதுக்கி விட்டு, வெறும் மரண தண்டனை என்று ஆரவாரமான தண்டனைக்கு மட்டும் அனுமதித்துள்ளது. இங்கு மரண தண்டனை கூடாது வேண்டும் என்ற விவாதத்திற்கு சொல்லவில்லை. பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபடும் இராணுவ, காவல்துறை, அரசு அதிகாரிகள் மீதான சலுகைகள அந்த சட்டம் பரிசீலிக்க வில்லை என்பது முக்கியமானது.

இதன்மூலம் வன்புணர்ச்சி போன்ற குற்றங்களுக்காக தெருப்பொறுக்கிகள் மட்டுமே தூக்கிலிடப்படுவார்கள். பாலியல் வன்முறையை ஒரு ஆயுதமாகவே பயன்படுத்தும் ராணுவத்தினர், அரசியல்வாதிகள், காவல்துறை உயர் அதிகாரிகள் போன்றவர்களுக்கு இது போன்ற தண்டனைகள் செல்லாது என்ற நிலை நீடிக்கிறது.

அதே போல்தான் இந்த பயங்கரவாத எதிர்ப்பில் பயங்கரவாதிகளை, அல்லது அப்படி சொல்லப்படுகிறவர்களைத் தூக்கில் போடுவதை முன்னிலைப்படுத்தும் அரசு, கூட்டம் கூட்டமாகக் கொலை செய்வது கலவரம் செய்வது போன்ற குற்றங்களுக்கு தூக்கு தண்டனை வழங்கக் காணோம். குஜராத் படுகொலைகளைப் பற்றி காங்கிரஸ் பேசினால் பாஜக வினர் சீக்கியர் படுகொலை பற்றிப் பேசி ஆப்படிப்பார்கள். தான் முதலில் யோக்கியனாக இருந்தாலல்லவா குற்றங்களை நேர்மையாகப் பரிசீலிப்பதற்கு ?

Download As PDF

அராஜகம் நடந்திருக்கிறது. காலையில் ரகசியமாக தூக்கிலடப்பட்டு பின்பு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. காஷ்மீரிகள் மீதான அடுத்த உளவியல் தாக்குதல் இது. அஜ்மல் கஸாப் தூக்கில் இடப்பட்டது போலவே அஃப்ச ல்குருவும் ஒரு அதிகாலையில் தூக்கிலிடப்பட்டிருக்கிறார். கொலைகார பயங்கரவாதி அஜ்மல் கஸாப்பிற்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனைக்கு நாம் எதிர்ப்பு சொல்ல முடியாது. தூக்கு தண்டனை எதிர்ப்பு என்ற நிலையிலிருந்து வெறும் கோரிக்கை, அல்லது கண்டனம் மட்டுமே சொல்ல முடிந்தது. ஆனால் குற்றமே நிரூபிக்கப்படாத அல்லது போலி வழக்குகளால் சூழப்பட்ட ஊடக வெள்ளத்தில் பயங்கரவாதியாக்கப்பட்டு, தூக்கு தண்டனைக்குத் தகுதியானவர் என்ற கருத்து வலுவாக்கப்பட்டு, இப்போது அவசர அவசரமாகத் தூக்கிலிடப்பட்டிருக்கிறார். இவரும் ராஜீவ் கொலை வழக்கில் தொடர்புடையவர்கள் போலத்தான். நேரடியாக குற்றம் செய்யவில்லை. குற்றம் செய்தவர்கள் அங்கேயே கொல்லப்பட்டார்கள். அவர்களுடன் தொடர்புடையவர்கள். இதற்கு தேசத்தின் மனசாட்சியைத் திருப்திப் படுத்துவதற்காக என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இந்த தேசத்தின் மனசாட்சி என்பது நாடாளுமன்றக் கட்டிடத்தின் மீது பயங்கரவாதத் தாக்குதல், 9 பேர் கொலை, இந்தியாவுக்கு அவமானம் எனவே இவனைத் தூக்கிலிட வேண்டும் என்பதாகத்தான் இருக்கிறது. அவன் குற்றவாளியா என்று ஆராயக் கூடத் தேவையில்லை. வெறும் அனுமானம் மட்டுமே போதுமாக இருக்கிறது. அதே நியாயம்தான் ராஜீவ் கொலைவழக்கில் தண்டனை பெற்றவர்களுக்கும். இன்று வரையிலும் அவர்களை ராஜீவ் கொலையாளிகள் என்றே எல்லா நாளிதழ்களும், தொலைக்காட்சி செய்திகளும் சொல்லி வருகின்றன. இந்திய ஜனநாயக்த்தின் கோயிலின் மீது தாக்குதல் நடத்திய பயங்கரவாதி என்று மிகையுணர்ச்சி ஊட்டும் தலைப்புக்கள் இவன்தான் குண்டை வீசியவன் என்றே நம்ப வைக்கப் போதுமானவை. இந்த தேசத்தின் மனசாட்சி, தேசபக்தி என்பதே இவர்கள் கட்டமைக்கு போலியான ஒன்றுதான். இதைக் கட்டமைப்பவர்கள்தான் தேசபக்திக்கும், தேசத்தின் மனசாட்சிக்கும் எதிரானவர்களாக இருக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் ஒரு காரணமாக ஏற்க முடியாது. மோடியின் குற்றத்தை மறைக்க குஜராத் வளர்கிறது, திறமையான முதல்வர் என்ற போலி பிம்பம் கட்டப்படுவதைப் போலவே அஃப்சல் போன்றவர்கள் மீதான பயங்கரவாத முத்திரையும் தொடர்ந்து குத்தப்படுகிறது. தண்டனைகள் நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன. இவர்களையெல்லாம் தூக்கில் போடாமல் வைத்திருப்பது இந்திய அரசின் கையாலாகாத்தனம் என்றும் சட்டம் இன்னும் கடுமையாக வேண்டுமென்றும் இருக்கும் கொஞ்சநஞ்ச ஜனநாயகத்தையும் தூக்கிலிட்டுவிடத் துடிக்கிறார்கள். அஜ்மல் கஸாப் தூக்கிலிடப்பட்ட போது, அப்சல் குருவுக்கு எப்போது தூக்கு என்று கேட்டவர் வாழும் புத்தரான மோடி அவர்கள். பால்தாக்கரே சிறைக்குக் கூடச் செல்லாமல் இயற்கையாக செத்துப் போனார். அது போல அத்வானியும் சாவார். மோடி பிரதமர் ஆகிவிடுவார். அப்சல் குரு போன்றவர்கள் தூக்கில் தொங்கி செத்த மனசாட்சிகளைத் திருப்திப் படுத்துகிறார்கள். இந்தியாவின் ஜனநாயகம் என்பது சிலருக்கு மட்டுமே அனுபவிக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது. நம்மைப் போன்ற மாநிலங்களில் இருக்கும் ஜனநாயகம், வட கிழக்கில் இல்லை. அங்கே ராணுவ ஆட்சியே நடைபெறுவதாக அறிகிறோம். அது போன்ற சூழலில் ஒரு குண்டு வெடிப்பை நடத்தியோ அல்லது குண்டு வெடிப்பு நடந்தாலோ பயங்கரவாதிகள் கைது செய்யப்படுவது குற்றம் சாட்டப்பட்டு நிரூபிக்காமலே சிறையில் வாடுவது, அல்லது தூக்கில் தொங்குவது வரை நடக்கிறது. காஷ்மீர் தொடங்கி தமிழகம் வரை முஸ்லிம்களின் நிலை இதுதான். இலங்கையில் தமிழனின் நிலை போல. தூக்கு தண்டனை நியாயமானதாக இருந்தால் அத்வானி, மோடி, தாக்கரே இவர்களையெல்லாம் சட்டம் நெருங்கவே முடிவதில்லை. இன்னும் கொஞ்ச நாள் போனால் இவர்களெல்லாம் என்ன செய்தார்கள் என்று கேட்பார்கள். பால் தாக்கரே சாவை ஒரு போராளியின் சாவைப் போலவே செய்திகள் வெளியிட்டன. அதே போல் மோடியின் வெற்றியையும் ஒரு வித கொண்டாட்டத்துடனே தலைப்புச் செய்தியாக்கி வெளியிட்டன. இது போன்ற கொலைகாரர்கள் எல்லாம் பிரதமராகவும், தலைவர்களாகவும் நீடிக்க முடிகிறது, மற்றொரு பக்கம் முஸ்லிம்கள் மீதான வன்முறைகள், கலவரங்கள், என்கவுண்டர்கள், தூக்குதண்டனைகள், சிறைத்தண்டனைகள், கைதுகள், பிணை மறுப்புக்கள், அடையாள அரசியல் என்று சீரழிக்கின்றன. ஒரு புறம் தூக்கு தண்டனைக்குத் தகுதியானவர்கள் பிரதமராகத் தகுதியானவர்களாகிறார்கள். இன்னொரு புறம் சராசரிக் குடிமகனாக வாழ்ந்தவர்கள் சிறையாளிகளாகவும், நிரூபிக்கப்படாத குற்றத்தைச் செய்தவர்கள் தூக்கிலும் தொங்குகிறார்கள். இதுதான் குடிநாயகத்தின் இரண்டகம். தேசபக்தி என்பது பயங்கரவாதி என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட ஒருவனை தூக்கில் போட வேண்டும் என்று துடிப்பது மட்டும்தானா ? அதிலும் அவனொரு முஸ்லிமாக இருந்து விட்டால் ? இன்னும் தேசபக்தி அதிகமாகி விடுகிறது. கோவையில் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு இரு குழந்தைகளை வன்கலவிக்கு உள்ளாக்கிய இருவரை காவல்துறை மோதல் கொலைகள் மூலம் படுகொலை செய்தது. சட்டத்திற்கு புறம்பான காவல்துறையின் இக்கொலைக்கு பொதுமக்கள் ஆதரவு பெருமளவில் இருந்தது. சட்டத்திற்குள்ளானது என்று இல்லாத போதும், அதில் கொல்லப்பட்டவர்கள் மிகவும் கொடிய குற்றவாளிகள் என்ற நியாயம் இருந்தது. அதே போல் சென்னையில் 5 வட இந்திய இளைஞர்கள் திருட்டுக் குற்றச்சாட்டின் பேரிலும், காவல்துறையினரால் போலி என்கவுண்டர் செய்யப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டனர். பொது மக்களிடம் அதற்கும் குறிப்பிடத் தக்க ஆதரவு இருந்தது. கூடங்குளத்தில் கூட சுட்டுத் தள்ள வேண்டும் அந்த தேசதுரோகிகளை என்று கருத்துச் சொன்னவர்கள் இருக்கிறார்கள். அது போலவே இதையும் பார்க்கிறேன். முதலில் ஒரு பயங்கரவாதியை தூக்கில் ஏற்றி விட்டு பின்பு, போலியாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒருவனையும் தூக்கில் ஏற்றும் போது அவனுக்கான நியாயமும் செத்து விடுகிறது. காங்கிரஸை எதிர்த்து அரசியல் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்ற நிலையை பாஜகவுக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கிறது இந்தத் தூக்கு. இனி காங்கிரஸின் கையாலாகாத்தனம் என்று எந்த பாஜக தலைவனும் விமர்சிக்க முடியாது என்பதற்காக குருவைத் தூக்கிலிட்டிருக்கிறார்கள். சதாமுக்கு தூக்கு சரி - புஷ் - க்கு என்ன தண்டனை பின் லேடன், கடாஃபி, பிரபாகரன் படுகொலை சரி - ஒபாமாவுக்கும், மஹிந்தவுக்கும், சர்கோஸிக்கும் என்ன தண்டனை இதுதான் உலக ஜனநாயகமாக இருக்கிறது. கசாப், அப்சல் குருவுக்கு தூக்கு - மோடி, அத்வான் இவர்களுக்கெல்லாம் என்ன தண்டனை. இவர்கள் நெஞ்சு வலி வந்தோ, சிறுநீரகம் பழுதாகியோ சாவதுதான் ஜனநாயம் இவர்களுக்கு வழங்கும் தண்டனை. ஈழத்து அகதிகளை முகாம்களுக்குள் அடைத்து வைத்து விட்டு, மஹிந்தவை திருப்பதிக்குள் விடுவதுதான் ஜனநாயகம். கோத்ரா வுக்கு தூக்கு பெஸ்ட் பேக்கரிக்கு ஆயுள் என்பதும் ஜனநாயகம். தேசபக்தி என்பது அயோக்கியர்களின் கடைசிப் புகலிடம் என்ற பொன்மொழிதான் நினைவுக்கு வருகிறது. டெல்லி பாலியல் வன்முறைக்கு பிறகு வன்கலவி கொலையில் ஈடுபடும் நபர்களுக்கு அவர் யாராக இருப்பினும் அரசியல் தலைவர், ராணுவ வீரர், அதிகாரி, காவலர் என மரண தண்டனை அல்லாமல் / கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கும் படிக்கு வர்மா ஆணையம் கேட்டுக் கொண்டது. ஆனால் அரசோ பெண்களுக்கு சாதகமான கருத்துக்களை ஒதுக்கி விட்டு, வெறும் மரண தண்டனை என்று ஆரவாரமான தண்டனைக்கு மட்டும் அனுமதித்துள்ளது. இங்கு மரண தண்டனை கூடாது வேண்டும் என்ற விவாதத்திற்கு சொல்லவில்லை. பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபடும் இராணுவ, காவல்துறை, அரசு அதிகாரிகள் மீதான சலுகைகள அந்த சட்டம் பரிசீலிக்க வில்லை என்பது முக்கியமானது. இதன்மூலம் வன்புணர்ச்சி போன்ற குற்றங்களுக்காக தெருப்பொறுக்கிகள் மட்டுமே தூக்கிலிடப்படுவார்கள். பாலியல் வன்முறையை ஒரு ஆயுதமாகவே பயன்படுத்தும் ராணுவத்தினர், அரசியல்வாதிகள், காவல்துறை உயர் அதிகாரிகள் போன்றவர்களுக்கு இது போன்ற தண்டனைகள் செல்லாது என்ற நிலை நீடிக்கிறது. அதே போல்தான் இந்த பயங்கரவாத எதிர்ப்பில் பயங்கரவாதிகளை, அல்லது அப்படி சொல்லப்படுகிறவர்களைத் தூக்கில் போடுவதை முன்னிலைப்படுத்தும் அரசு, கூட்டம் கூட்டமாகக் கொலை செய்வது கலவரம் செய்வது போன்ற குற்றங்களுக்கு தூக்கு தண்டனை வழங்கக் காணோம். குஜராத் படுகொலைகளைப் பற்றி காங்கிரஸ் பேசினால் பாஜக வினர் சீக்கியர் படுகொலை பற்றிப் பேசி ஆப்படிப்பார்கள். தான் முதலில் யோக்கியனாக இருந்தாலல்லவா குற்றங்களை நேர்மையாகப் பரிசீலிப்பதற்கு ?

நந்திகிராமை நினைவூட்டும் வகையில் கூடங்குளம் போராட்டத்தின் மீது அடுத்த அவதூறு - நக்சல்கள் தொடர்பாம்

கூடங்குளம் போரட்டத்தில் நக்சல் தொடர்பு என நாராயணசாமி சொல்லியிருக்கிறார். அடுத்து நேரடியாகவே பாகிஸ்தான் தொடர்பு மாவோயிஸ்டுகள் மற்றும் சீனாவின் சதி என்று தொடங்கினாலும் ஆச்சரியமில்லை. இடிந்த கரையில் உதயகுமாருக்குப் பதிலாக உபயதுல்லாவோ உமர் முகமது என்ற பெயரில் தலைவரும், கிறித்தவர்களுக்குப் பதிலாக இசுலாமியர்களும் இருந்திருந்தால் மிக எளிமையாக வேலையை முடித்திருப்பார்கள் ஐ எஸ் ஐ உளவாளிகள் பாகிஸ்தான் சதி என்று. இன்னும் எத்தனையெத்தனை அவதூறுகள் கொண்டுவந்து கொட்டினாலும் இவர்கள் வெற்றி பெறப்போவதில்லை. இது போன்ற மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் எந்த வகையான திட்டங்களைக் கொண்டுவரும்போதும் வெளிப்படும் பரவலான மக்கள் எதிர்ப்பை ஊடகங்கள் மறைத்தே வருகின்றன. போராட்டம் வலுவாக இருக்கும்போது பேச்சுவார்த்தை, வேலைவாய்ப்புக்கான உறுதிப்பாடு, நலத்திட்ட உதவி, இழப்பீடு என்ன அனைத்துப் பித்தலாட்டங்களையும் செய்து ஆசை காட்டுவார்கள். மசியவில்லையெனில் போராட்டக்காரர்களின் கோரிக்கைகளுக்கு நேரடியாகப் பதில் சொல்லாமல் வேறு ஒரு தளத்திலிருந்து பேசுவது வேறுவகையில் செய்தியை வெளியிடுவது வேலைக்கு உத்தரவாதமளிப்பது, பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதமளிப்பது என்ற பொய் வாக்குறுதிகள், அணு உலை பாதுகாப்பானது என்ற பொய்யைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வது.

பேஸ்புக்கில் ஒருவரிடமிருந்து எடுத்தது

அடுத்து உளவியல் போரை நிகழ்த்த வேண்டியது. போராளிகளை ஆளுமைக் கொலை செய்வது. வெளிநாட்டுப் பண உதவி, மதவாதம், தீவிரவாதம், தேசதுரோகம், பொருளாதார வளர்ச்சி என்று ஊடகங்கள் மூலமாக அவதூறுகளையே வெளியிட்டு அதைப் பொதுக்கருத்தாக்கிப் பின்பு காவல்துறையையும் இராணுவத்தையும் விட்டு வன்முறை வெறியாட்டங்களை நடத்த வேண்டியது. இதுதான் நந்திகிராமில் நடந்தது. இடிந்தகரையிலும் நடக்கிறது. இது காந்தி நாடு இல்லை என்று எப்போதும் ஆட்சியாளர்கள் நிரூபித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள், எதில் என்றால் காந்திய வழியில் நடக்கும் போராட்டங்களைக் கூட நாங்கள் எப்படி எதிர்கொளவோம் என்று இராணுவத்தையும் துப்பாக்கிகளையும் வைத்துப் பதில் சொல்லுகிறார்கள். கொலை செய்து விட்டு கலவரத்தில் இறங்கினார்கள் சுட்டோம் என்று முடிப்பார்கள். மிச்சத்தை தினமலம் பார்த்துக் கொள்ளும். நந்திக்கிராம் போராட்டம் நடந்த போது மாவோயிஸ்டுகள் சதி என்றார்கள், மகிழுந்து தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகள் அமைக்கவும், சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் அமைக்கவும் விவசாயிகளிடமிருந்து முப்போகம் விளைந்த விவசாய நிலங்களைப் பிடுங்கவென்று வெறியாட்டம் போட்டார்கள். அங்கு பெருமளவில் முஸ்லிம்கள் இருந்தார்கள் நந்திகிராம் வெறியாட்டம் முடிந்தபின்பு சிபிஎம் இல்லாத மற்றக் கட்சித்தலைவர்கள் மக்களைப் "பார்வையிட" சென்றார்கள். அங்கிருந்த பாதிக்கப்பட்ட முஸ்லிம் தாய்மார்கள் சிபிஎம் கட்சியினராலும் காவல்துறையினராலும் நடந்த கொடுமைகளை அத்வானியிடம் சொல்லி அழுதார்களாம்.

இப்படி எதிரியிடமே சென்று அவர்களைக் கதற வைத்த கொடுமையைச் செய்தனர் அன்றைய மேற்கு வங்க ஆட்சியாளர்கள். இன்று அம்மா அவர்கள் தமது கொடுங்கரங்களை ஏவியுள்ளார். அதற்கு ஒத்தூதிய தோழர் தா பாண்டியன் கூடங்குளம் மக்கள் பண்த்தை  வாங்கிக்கொண்டு வெளியேற வேண்டும் என்று வெறிபிடித்துக் கத்தியுள்ளார். இதனால் மனம் நொந்த எழுத்தாளர் பொன்னீலன் கட்சியிலிருந்து வெளியேறியுள்ளார். இது மிகத் தாமதம் என்றாலும் இது சரியான முடிவுதான். இதே தா பாண்டியன் இரு வருடங்களுக்கு முன்பு பேசியதை மறக்க முடியாது. ஈழப்போரின் போது அம்மா திடீரென்று ஈழ ஆதரவ அவதாரமெடுத்தார் வரப்போகும் தேர்தலை மனதில் கொண்டு. அப்போது ஒரு நாள் உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தையும் நடத்தினார். அதில் கலந்து கொண்ட வைகோ, தா. பாண்டியன் ஆகியோர் அம்மாவுக்குப் புகழாரம் சூட்டினார்கள். அதில் பாண்டியன் ஒரு உலகமகா வக்கிரம் பிடித்த ஒரு பொய்யைச் சொன்னார். அது "அம்மா உண்ணாநிலைப் போராட்டம் தொடங்கினார் என்று தெரிந்த ஒரு ஈழப்பெண் வவுனியாவிலிர்ந்து தொலைபேசியில் இவரிடம் பேசினாராம். அவர் சொன்னாராம் அம்மா உண்ணாவிரதம் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்த அவர் இனிமேல் என் தலையில் குண்டு விழுந்தாலுமே பரவாயில்லை என்று. என்ன ஒரு வக்கிரம் இது போலெல்லாம் பொய்யடிக்க யாரால்தான் முடியும்.

உள்ளம் பதைக்க வைக்கிறார்கள் என்னவாகுமோ என்று. உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த நிலையில் ஒரு பெண்ணுக்குப் பிரசவமாகிவிட்டதாம். இது போன்று போராட்டங்களெல்லாம் கொச்சைப் படுத்தப்படுகின்றன. ஊடகங்கள் அடுத்து அண்ணா ஹசாரேயின் போராட்டத்திற்கு முரசு கொட்டத் தொடங்கிவிட்டன. 200 நாட்களுக்கும் மேலாக துளி வன்முறையில்லாமல் நடந்து வரும் போராட்டத்திற்கு முடிந்த வர கேவலப்படுத்தும் வேலைகளும் எதிர்க்கருத்து உருவாக்கும் வேலைகளும் செவ்வனே நடக்கின்றன. தன் முயற்சியில் சற்றும் மனம் தளராத தினமலம் தொடர்ந்து வேலையைக் காட்டி வருகின்றது. அரசியல் கட்சிகள் வழக்கம் போ உயிர்நாடியான பிரச்சனையான கூடங்குளம் போராட்டத்தை ஆதரிப்பதை விட்டு தமது வேலையில் ஆழ்ந்துள்ளன. வாக்கு வங்கிக் கட்சிகள் ஆயிரமாவது முறையாக தமது புத்தியைக் காட்டியுள்ளன. சுரணை கெட்ட தமிழர்கள் கூடங்குளம் போராட்டத்தை தமது வயித்தெரிச்சல்களால் கரித்துக் கொட்டுகிறார்கள். என்னவோ உலை திறந்தவுடன் ஒரு பொத்தானை அமுக்கியவுடன் நாளையே மின்வெட்டு நீங்கி விடும் என்று கனவு காண்கிறார்கள். நாளையே உலை வெடித்து ஆயிரம் பேர் இறந்தாலும் குற்ற உணர்வு கொள்ள மாட்டார்கள் இவர்கள். அடுத்து அம்மா துரோகம் செய்து விட்டார்கள் என்று அங்கலாய்க்கிறார்கள் சிலர். நிச்சயம் அம்மா துரோகம் செய்ய மாட்டார். அதில் அவர் நேர்மையானவர். கருணாநிதியைப் போல அல்ல அவர். அவரை நம்பியது யாருடைய தவறு. ஈழமாகட்டும் கூடங்குளமாகட்டும் அவர் இப்படித்தான் செய்வார். ஈழ ஆதரவாளர்களுக்கு இடிந்த கரை ஒரு பாடம்தான் ஆனால் அதற்குக் கொடுக்கும்  விலைதான் அதிகம். ஒருவேளை 2009 - இல் நடந்த தேர்தலில் கருணாநிதி தோற்று அம்மா வென்றிருந்தால் இப்படித்தான் ஆப்படித்திருப்பார். ஈழப்போர் வழக்கம் போலவே நடந்து முடிந்திருக்கும்.

Download As PDF

கூடங்குளம் போரட்டத்தில் நக்சல் தொடர்பு என நாராயணசாமி சொல்லியிருக்கிறார். அடுத்து நேரடியாகவே பாகிஸ்தான் தொடர்பு மாவோயிஸ்டுகள் மற்றும் சீனாவின் சதி என்று தொடங்கினாலும் ஆச்சரியமில்லை. இடிந்த கரையில் உதயகுமாருக்குப் பதிலாக உபயதுல்லாவோ உமர் முகமது என்ற பெயரில் தலைவரும், கிறித்தவர்களுக்குப் பதிலாக இசுலாமியர்களும் இருந்திருந்தால் மிக எளிமையாக வேலையை முடித்திருப்பார்கள் ஐ எஸ் ஐ உளவாளிகள் பாகிஸ்தான் சதி என்று. இன்னும் எத்தனையெத்தனை அவதூறுகள் கொண்டுவந்து கொட்டினாலும் இவர்கள் வெற்றி பெறப்போவதில்லை. இது போன்ற மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் எந்த வகையான திட்டங்களைக் கொண்டுவரும்போதும் வெளிப்படும் பரவலான மக்கள் எதிர்ப்பை ஊடகங்கள் மறைத்தே வருகின்றன. போராட்டம் வலுவாக இருக்கும்போது பேச்சுவார்த்தை, வேலைவாய்ப்புக்கான உறுதிப்பாடு, நலத்திட்ட உதவி, இழப்பீடு என்ன அனைத்துப் பித்தலாட்டங்களையும் செய்து ஆசை காட்டுவார்கள். மசியவில்லையெனில் போராட்டக்காரர்களின் கோரிக்கைகளுக்கு நேரடியாகப் பதில் சொல்லாமல் வேறு ஒரு தளத்திலிருந்து பேசுவது வேறுவகையில் செய்தியை வெளியிடுவது வேலைக்கு உத்தரவாதமளிப்பது, பாதுகாப்புக்கு உத்தரவாதமளிப்பது என்ற பொய் வாக்குறுதிகள், அணு உலை பாதுகாப்பானது என்ற பொய்யைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வது. பேஸ்புக்கில் ஒருவரிடமிருந்து எடுத்தது அடுத்து உளவியல் போரை நிகழ்த்த வேண்டியது. போராளிகளை ஆளுமைக் கொலை செய்வது. வெளிநாட்டுப் பண உதவி, மதவாதம், தீவிரவாதம், தேசதுரோகம், பொருளாதார வளர்ச்சி என்று ஊடகங்கள் மூலமாக அவதூறுகளையே வெளியிட்டு அதைப் பொதுக்கருத்தாக்கிப் பின்பு காவல்துறையையும் இராணுவத்தையும் விட்டு வன்முறை வெறியாட்டங்களை நடத்த வேண்டியது. இதுதான் நந்திகிராமில் நடந்தது. இடிந்தகரையிலும் நடக்கிறது. இது காந்தி நாடு இல்லை என்று எப்போதும் ஆட்சியாளர்கள் நிரூபித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள், எதில் என்றால் காந்திய வழியில் நடக்கும் போராட்டங்களைக் கூட நாங்கள் எப்படி எதிர்கொளவோம் என்று இராணுவத்தையும் துப்பாக்கிகளையும் வைத்துப் பதில் சொல்லுகிறார்கள். கொலை செய்து விட்டு கலவரத்தில் இறங்கினார்கள் சுட்டோம் என்று முடிப்பார்கள். மிச்சத்தை தினமலம் பார்த்துக் கொள்ளும். நந்திக்கிராம் போராட்டம் நடந்த போது மாவோயிஸ்டுகள் சதி என்றார்கள், மகிழுந்து தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகள் அமைக்கவும், சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் அமைக்கவும் விவசாயிகளிடமிருந்து முப்போகம் விளைந்த விவசாய நிலங்களைப் பிடுங்கவென்று வெறியாட்டம் போட்டார்கள். அங்கு பெருமளவில் முஸ்லிம்கள் இருந்தார்கள் நந்திகிராம் வெறியாட்டம் முடிந்தபின்பு சிபிஎம் இல்லாத மற்றக் கட்சித்தலைவர்கள் மக்களைப் "பார்வையிட" சென்றார்கள். அங்கிருந்த பாதிக்கப்பட்ட முஸ்லிம் தாய்மார்கள் சிபிஎம் கட்சியினராலும் காவல்துறையினராலும் நடந்த கொடுமைகளை அத்வானியிடம் சொல்லி அழுதார்களாம். இப்படி எதிரியிடமே சென்று அவர்களைக் கதற வைத்த கொடுமையைச் செய்தனர் அன்றைய மேற்கு வங்க ஆட்சியாளர்கள். இன்று அம்மா அவர்கள் தமது கொடுங்கரங்களை ஏவியுள்ளார். அதற்கு ஒத்தூதிய தோழர் தா பாண்டியன் கூடங்குளம் மக்கள் பண்த்தை  வாங்கிக்கொண்டு வெளியேற வேண்டும் என்று வெறிபிடித்துக் கத்தியுள்ளார். இதனால் மனம் நொந்த எழுத்தாளர் பொன்னீலன் கட்சியிலிருந்து வெளியேறியுள்ளார். இது மிகத் தாமதம் என்றாலும் இது சரியான முடிவுதான். இதே தா பாண்டியன் இரு வருடங்களுக்கு முன்பு பேசியதை மறக்க முடியாது. ஈழப்போரின் போது அம்மா திடீரென்று ஈழ ஆதரவ அவதாரமெடுத்தார் வரப்போகும் தேர்தலை மனதில் கொண்டு. அப்போது ஒரு நாள் உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தையும் நடத்தினார். அதில் கலந்து கொண்ட வைகோ, தா. பாண்டியன் ஆகியோர் அம்மாவுக்குப் புகழாரம் சூட்டினார்கள். அதில் பாண்டியன் ஒரு உலகமகா வக்கிரம் பிடித்த ஒரு பொய்யைச் சொன்னார். அது "அம்மா உண்ணாநிலைப் போராட்டம் தொடங்கினார் என்று தெரிந்த ஒரு ஈழப்பெண் வவுனியாவிலிர்ந்து தொலைபேசியில் இவரிடம் பேசினாராம். அவர் சொன்னாராம் அம்மா உண்ணாவிரதம் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்த அவர் இனிமேல் என் தலையில் குண்டு விழுந்தாலுமே பரவாயில்லை என்று. என்ன ஒரு வக்கிரம் இது போலெல்லாம் பொய்யடிக்க யாரால்தான் முடியும். உள்ளம் பதைக்க வைக்கிறார்கள் என்னவாகுமோ என்று. உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த நிலையில் ஒரு பெண்ணுக்குப் பிரசவமாகிவிட்டதாம். இது போன்று போராட்டங்களெல்லாம் கொச்சைப் படுத்தப்படுகின்றன. ஊடகங்கள் அடுத்து அண்ணா ஹசாரேயின் போராட்டத்திற்கு முரசு கொட்டத் தொடங்கிவிட்டன. 200 நாட்களுக்கும் மேலாக துளி வன்முறையில்லாமல் நடந்து வரும் போராட்டத்திற்கு முடிந்த வர கேவலப்படுத்தும் வேலைகளும் எதிர்க்கருத்து உருவாக்கும் வேலைகளும் செவ்வனே நடக்கின்றன. தன் முயற்சியில் சற்றும் மனம் தளராத தினமலம் தொடர்ந்து வேலையைக் காட்டி வருகின்றது. அரசியல் கட்சிகள் வழக்கம் போ உயிர்நாடியான பிரச்சனையான கூடங்குளம் போராட்டத்தை ஆதரிப்பதை விட்டு தமது வேலையில் ஆழ்ந்துள்ளன. வாக்கு வங்கிக் கட்சிகள் ஆயிரமாவது முறையாக தமது புத்தியைக் காட்டியுள்ளன. சுரணை கெட்ட தமிழர்கள் கூடங்குளம் போராட்டத்தை தமது வயித்தெரிச்சல்களால் கரித்துக் கொட்டுகிறார்கள். என்னவோ உலை திறந்தவுடன் ஒரு பொத்தானை அமுக்கியவுடன் நாளையே மின்வெட்டு நீங்கி விடும் என்று கனவு காண்கிறார்கள். நாளையே உலை வெடித்து ஆயிரம் பேர் இறந்தாலும் குற்ற உணர்வு கொள்ள மாட்டார்கள் இவர்கள். அடுத்து அம்மா துரோகம் செய்து விட்டார்கள் என்று அங்கலாய்க்கிறார்கள் சிலர். நிச்சயம் அம்மா துரோகம் செய்ய மாட்டார். அதில் அவர் நேர்மையானவர். கருணாநிதியைப் போல அல்ல அவர். அவரை நம்பியது யாருடைய தவறு. ஈழமாகட்டும் கூடங்குளமாகட்டும் அவர் இப்படித்தான் செய்வார். ஈழ ஆதரவாளர்களுக்கு இடிந்த கரை ஒரு பாடம்தான் ஆனால் அதற்குக் கொடுக்கும்  விலைதான் அதிகம். ஒருவேளை 2009 - இல் நடந்த தேர்தலில் கருணாநிதி தோற்று அம்மா வென்றிருந்தால் இப்படித்தான் ஆப்படித்திருப்பார். ஈழப்போர் வழக்கம் போலவே நடந்து முடிந்திருக்கும்.

ஈழம் - மறைக்கப்படும் போர்க்குற்றங்களும் உண்மைக்குற்றவாளிகளும் !!

தற்போது சேனல் 4 தொலைக்காட்சியால் வெளியிடப்பட்ட போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பான ஆவணப்படத்தைத் தொடர்ந்து செயற்கையான ஒரு பதட்டமான சூழ்நிலை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. என்னவோ இந்த புகைப்படங்களும் காட்சிகளும் இது வரையில் வெளியிடப்படாதது போன்று ஒரு சித்தரிப்பும் இதில் நிலவுகிறது. எதிர்பார்த்தது போன்றே பிரபாகரன் அவரது மகன் பாலச்சந்திரன் ஆகியோர் கொல்லப்படும் காட்சிகள் இதில் வெளிவரவில்லை. இந்த ஆவணப்படம் ஏற்கெனவே வெளியாகியிருந்த காட்சிகளும், புகைப்படங்களும் தொகுக்கப்பட்டு போர்க்குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படவில்லை என்ற ரீதியில் பேசுவதாகத் தெரிகிறது. பிரபாகரன் உயிருடன் இருக்கிறார் என்று அரசியல் செய்பவர்களின் ஆதரவுக்கான ஒரு தரவாகவே இந்தத் திரைப்படம் இருக்கிறது. இதிலிருந்தே தெரிகிறது இது சும்மா இலங்கையை அச்சுறுத்திப் பணிய வைக்கும் அமெரிக்க நாடகம் என்பதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. இதற்கு ஒத்து ஊதுவது ஐக்கிய நாடுகள் சபை என்ற அமெரிக்கக் கைப்பாவை. முதலில் ஏன் இந்த இலங்கை எதிர்ப்புத் தீர்மானம் என்பது செல்லாக்காசு அல்லது தமது பொருளாதார நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள எத்தனிக்கும் அமெரிக்க, மேற்குலக நாடுகளின் நடவடிக்கை என்று சொல்லலாம்.

முதலாவதாக மனித உரிமை மீறல் குறித்துப் பேச அமெரிக்காவுக்கு எந்த அருகதையும் கிடையாது. அமெரிக்கா உலகம் முழுக்க மனித உரிமை மீறலை நிகழ்த்துகிறது, அல்லது தமது நலனுக்காக மனித உரிமையை மீறுபவர்களை ஆதரிக்கிறது. இதை கொண்டுவருவதன் மூலமாக அமெரிக்கா உட்பட மேற்குல வல்லரசுகள் தாம் மனித உரிமையை காப்பவர்கள் என்று காட்டிக் கொள்ள முனைகிறார்கள்.

அடுத்ததாக இவர்களும் போரை ஆதரித்தவர்கள்தான். இரு வருடங்களுக்கு முன்பு போர் நடந்த போது அதை எதிர்க்காமல் தற்போது போலவே ஒப்புக்கு மனித உரிமை மீறல் நடக்கிறது, புலிகள் மக்களைக் கேடயமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள், பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வு காணவேண்டும் என்று பேசினார்கள். இவர்கள் விடுதலைப்புலிகளின் கடந்த கால செயல்பாடுகள் தற்கொலைத் தாக்குதல்கள், மனித உரிமை மீறல்கள், குழந்தைகளை போரில் ஈடுபடுத்தியது வகையிலான காரணங்கள், தமது ஆலோசனையான மேலும் பேச்சுவார்த்தை மூலம் இனப்பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண முயலாமல் போரில் இறங்க முயன்றது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இலங்கையில் நடக்கும் போர் தமது தடையற்ற வர்த்தகத்திற்கு, முதலீட்டிற்கு தடையாக இருந்ததால் இலங்கையில் "அமைதியை" வேண்டியது போன்ற காரணங்களால் புலிகளுக்கு கடும் எச்சரிக்கைகள் பின்பு புலிகள் பயங்கரவாத அமைப்பு என்று அறிவித்துத் தடை செய்தார்கள். மறைமுகமாக புலிகளுக்கு எதிரான நிலையையே கொண்டிருந்தன இந்நாடுகள். இங்கிலாந்து, இஸ்ரேல், அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகள் போர்த்தளவாட விற்பனை, நிதி வழங்கல் என்று இலங்கையின் பக்கமே நின்றன.

எல்லாவற்றுக்கும் முத்தாய்ப்பாக அந்த போரை திட்டமிட்டு வழிவகுத்து நடத்தியது இந்திய அரசே ஆகும். இப்படிப் போர்க்குற்றவாளிகளே தமக்குள் நடத்தும் நாடகத்தில் இலங்கை அரசை மட்டும் தனிமைப்படுத்துகிறார்கள். உலக பயங்கரவாதி அமெரிக்கா கொண்டுவரும் தீர்மாணம் இலங்கைக்கு எதிராகவாம். இதை அடுத்த போர்க்குற்றவாளி இந்தியா ஆதரிக்க வேண்டுமாம். நல்ல கூத்து இது. தன்னுடைய இனவாத கொள்கைகளினால் இலங்கையில் அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக குருதியை ஆறாக ஓட வைத்த இலங்கையின் சிங்கள இனவாதிகள் தான் விதைத்ததை அறுவடை செய்வதன் மூலமாக இலங்கையை மொத்தமாக அமெரிக்காவிடமும் இலங்கையிடமும் அடகு வைத்து விட்டனர்.

இன்னொன்று இந்த இனப்படுகொலை போர்க்குற்றம் ஆகியவற்றுக்குத் தீர்வும் நீதியும் வேண்டி நிற்பவர்கள் இந்தியாவின் தயவையும் அமெரிக்காவின் தயவையும் வேண்டி நிற்பதுதான் அசிங்கமாக இருக்கிறது. அதாவது எய்தவன் (இந்தியா) அம்பை (இலங்கை) ஆதரிக்கக் கூடாது என்கிறார்கள். சரி இந்தியாவின் போர்க்குற்றத்தை யார் விசாரிப்பது.

போரைத் திட்டமிட்டு வழிநடத்தி ஆயுதங்கள் வழங்கிய இந்தியா

செயற்கைக் கோள்கள் உட்பட அதிநவீன தொழில்நுட்ப உதவிகளுடன் உளவுத் தகவல்களை இந்தியாவுடன் இணைந்து இலங்கைக்கு வழங்கிய அமெரிக்கா

இங்கிலாந்தும் இப்போருக்கு நிதியளித்ததாக குற்றச்சாட்டுக்கள் உண்டு

இது குறித்தெல்லாம் இந்த ஆவணப்படம் பேசவில்லை

இலங்கை இராணுவத்துடன் இந்திய இராணுவத்தினர் நிற்கும் காட்சிகள் - ஈழப்போரின் இறுதி மாதங்களில் முல்லைத் தீவு முற்றுகையின் போது எடுக்கப்பட்டவை இப்புகைப்படங்கள்.

 

ஜனவரி 2009 -இல் இலங்கை இராணுவ அதிகாரிகளுடன் மாலத்தீவுகள், ஜப்பான், அமெரிக்கா, வங்கதேசம் ஆகிய நாடுகளின் இராணுவ அதிகாரிகள். இவர்களுடன் இந்தியா பாகிஸ்தான் நாடுகளின் இராணுவ அதிகாரிகள் ஒன்றாக இருக்கும் கண்கொள்ளாக் காட்சி
 

 

முல்லைத்தீவுக்குள் புலிகள் முடக்கப்பட்ட பின்பு கல்மடுக்குளம் அணையைத் தகர்த்து மிகப்பெரும் சேதத்தைப் புலிகள் இலங்கை இராணுவத்திற்கு ஏற்படுத்தினர் (இதில் 200 இந்திய இராணுவத்தினர் இறந்ததாகவும் ஒரு உறுதிப்படுத்தப்படாத செய்தி அல்லது வதந்தியும் நிலவியது அந்நாட்களில்). அதற்குப் பின்னர் சிங்கள இராணுவத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட பீரங்கிகள் தமிழ்நாட்டின் வழியாக அனுப்பப்பட்ட அரிய காட்சி.

 

Download As PDF

தற்போது சேனல் 4 தொலைக்காட்சியால் வெளியிடப்பட்ட போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பான ஆவணப்படத்தைத் தொடர்ந்து செயற்கையான ஒரு பதட்டமான சூழ்நிலை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. என்னவோ இந்த புகைப்படங்களும் காட்சிகளும் இது வரையில் வெளியிடப்படாதது போன்று ஒரு சித்தரிப்பும் இதில் நிலவுகிறது. எதிர்பார்த்தது போன்றே பிரபாகரன் அவரது மகன் பாலச்சந்திரன் ஆகியோர் கொல்லப்படும் காட்சிகள் இதில் வெளிவரவில்லை. இந்த ஆவணப்படம் ஏற்கெனவே வெளியாகியிருந்த காட்சிகளும், புகைப்படங்களும் தொகுக்கப்பட்டு போர்க்குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படவில்லை என்ற ரீதியில் பேசுவதாகத் தெரிகிறது. பிரபாகரன் உயிருடன் இருக்கிறார் என்று அரசியல் செய்பவர்களின் ஆதரவுக்கான ஒரு தரவாகவே இந்தத் திரைப்படம் இருக்கிறது. இதிலிருந்தே தெரிகிறது இது சும்மா இலங்கையை அச்சுறுத்திப் பணிய வைக்கும் அமெரிக்க நாடகம் என்பதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. இதற்கு ஒத்து ஊதுவது ஐக்கிய நாடுகள் சபை என்ற அமெரிக்கக் கைப்பாவை. முதலில் ஏன் இந்த இலங்கை எதிர்ப்புத் தீர்மானம் என்பது செல்லாக்காசு அல்லது தமது பொருளாதார நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள எத்தனிக்கும் அமெரிக்க, மேற்குலக நாடுகளின் நடவடிக்கை என்று சொல்லலாம். முதலாவதாக மனித உரிமை மீறல் குறித்துப் பேச அமெரிக்காவுக்கு எந்த அருகதையும் கிடையாது. அமெரிக்கா உலகம் முழுக்க மனித உரிமை மீறலை நிகழ்த்துகிறது, அல்லது தமது நலனுக்காக மனித உரிமையை மீறுபவர்களை ஆதரிக்கிறது. இதை கொண்டுவருவதன் மூலமாக அமெரிக்கா உட்பட மேற்குல வல்லரசுகள் தாம் மனித உரிமையை காப்பவர்கள் என்று காட்டிக் கொள்ள முனைகிறார்கள். அடுத்ததாக இவர்களும் போரை ஆதரித்தவர்கள்தான். இரு வருடங்களுக்கு முன்பு போர் நடந்த போது அதை எதிர்க்காமல் தற்போது போலவே ஒப்புக்கு மனித உரிமை மீறல் நடக்கிறது, புலிகள் மக்களைக் கேடயமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள், பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வு காணவேண்டும் என்று பேசினார்கள். இவர்கள் விடுதலைப்புலிகளின் கடந்த கால செயல்பாடுகள் தற்கொலைத் தாக்குதல்கள், மனித உரிமை மீறல்கள், குழந்தைகளை போரில் ஈடுபடுத்தியது வகையிலான காரணங்கள், தமது ஆலோசனையான மேலும் பேச்சுவார்த்தை மூலம் இனப்பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண முயலாமல் போரில் இறங்க முயன்றது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இலங்கையில் நடக்கும் போர் தமது தடையற்ற வர்த்தகத்திற்கு, முதலீட்டிற்கு தடையாக இருந்ததால் இலங்கையில் "அமைதியை" வேண்டியது போன்ற காரணங்களால் புலிகளுக்கு கடும் எச்சரிக்கைகள் பின்பு புலிகள் பயங்கரவாத அமைப்பு என்று அறிவித்துத் தடை செய்தார்கள். மறைமுகமாக புலிகளுக்கு எதிரான நிலையையே கொண்டிருந்தன இந்நாடுகள். இங்கிலாந்து, இஸ்ரேல், அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகள் போர்த்தளவாட விற்பனை, நிதி வழங்கல் என்று இலங்கையின் பக்கமே நின்றன. எல்லாவற்றுக்கும் முத்தாய்ப்பாக அந்த போரை திட்டமிட்டு வழிவகுத்து நடத்தியது இந்திய அரசே ஆகும். இப்படிப் போர்க்குற்றவாளிகளே தமக்குள் நடத்தும் நாடகத்தில் இலங்கை அரசை மட்டும் தனிமைப்படுத்துகிறார்கள். உலக பயங்கரவாதி அமெரிக்கா கொண்டுவரும் தீர்மாணம் இலங்கைக்கு எதிராகவாம். இதை அடுத்த போர்க்குற்றவாளி இந்தியா ஆதரிக்க வேண்டுமாம். நல்ல கூத்து இது. தன்னுடைய இனவாத கொள்கைகளினால் இலங்கையில் அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக குருதியை ஆறாக ஓட வைத்த இலங்கையின் சிங்கள இனவாதிகள் தான் விதைத்ததை அறுவடை செய்வதன் மூலமாக இலங்கையை மொத்தமாக அமெரிக்காவிடமும் இலங்கையிடமும் அடகு வைத்து விட்டனர். இன்னொன்று இந்த இனப்படுகொலை போர்க்குற்றம் ஆகியவற்றுக்குத் தீர்வும் நீதியும் வேண்டி நிற்பவர்கள் இந்தியாவின் தயவையும் அமெரிக்காவின் தயவையும் வேண்டி நிற்பதுதான் அசிங்கமாக இருக்கிறது. அதாவது எய்தவன் (இந்தியா) அம்பை (இலங்கை) ஆதரிக்கக் கூடாது என்கிறார்கள். சரி இந்தியாவின் போர்க்குற்றத்தை யார் விசாரிப்பது. போரைத் திட்டமிட்டு வழிநடத்தி ஆயுதங்கள் வழங்கிய இந்தியா செயற்கைக் கோள்கள் உட்பட அதிநவீன தொழில்நுட்ப உதவிகளுடன் உளவுத் தகவல்களை இந்தியாவுடன் இணைந்து இலங்கைக்கு வழங்கிய அமெரிக்கா இங்கிலாந்தும் இப்போருக்கு நிதியளித்ததாக குற்றச்சாட்டுக்கள் உண்டு இது குறித்தெல்லாம் இந்த ஆவணப்படம் பேசவில்லை இலங்கை இராணுவத்துடன் இந்திய இராணுவத்தினர் நிற்கும் காட்சிகள் - ஈழப்போரின் இறுதி மாதங்களில் முல்லைத் தீவு முற்றுகையின் போது எடுக்கப்பட்டவை இப்புகைப்படங்கள்.   ஜனவரி 2009 -இல் இலங்கை இராணுவ அதிகாரிகளுடன் மாலத்தீவுகள், ஜப்பான், அமெரிக்கா, வங்கதேசம் ஆகிய நாடுகளின் இராணுவ அதிகாரிகள். இவர்களுடன் இந்தியா பாகிஸ்தான் நாடுகளின் இராணுவ அதிகாரிகள் ஒன்றாக இருக்கும் கண்கொள்ளாக் காட்சி     முல்லைத்தீவுக்குள் புலிகள் முடக்கப்பட்ட பின்பு கல்மடுக்குளம் அணையைத் தகர்த்து மிகப்பெரும் சேதத்தைப் புலிகள் இலங்கை இராணுவத்திற்கு ஏற்படுத்தினர் (இதில் 200 இந்திய இராணுவத்தினர் இறந்ததாகவும் ஒரு உறுதிப்படுத்தப்படாத செய்தி அல்லது வதந்தியும் நிலவியது அந்நாட்களில்). அதற்குப் பின்னர் சிங்கள இராணுவத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட பீரங்கிகள் தமிழ்நாட்டின் வழியாக அனுப்பப்பட்ட அரிய காட்சி.

பிரபாகரன் படுகொலையும் தமிழர்களின் கள்ள மௌனமும்

 இந்த  வருடத்துடன்  4ம்  ஈழப்போர்  முடிந்து  இரு  வருடங்கள்  முடிந்தும்  விட்டன.  இதுவரையில்  பிரபாகரன்  படுகொலையைப்  பற்றி  பிரபாகரனை  ஆதரித்தவர்கள்  எனப்படுபவர்கள்  ஒரு  மூச்சையும்  விடவில்லை.  மாறாக  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருப்பதாகவும்  திரும்பவும்   வருவார்கள்  என்றெல்லாம்  கூறியவர்கள்  மக்களின்  மறதியை  மனதில்  கொண்டே  சொல்லியிருக்கக்  கூடும்.  ஈழப்படுகொலைகளை  நினைவு  கூரும்  வேளையில்  புலித்தலைவர்கள்  படுகொலைகளை  மட்டும்  பேச  மறுக்கிறார்கள்.  பொத்தாம்  பொதுவாக  இனப்படுகொலைகளை  பற்றிப்  பேசி  உணர்ச்சிவயப்படுத்தி  பிரபாகரன்  கொலை  செய்யப்பட்டதை  மட்டும்  சாதுரியமாக  பேசாமல்  தவிர்த்து  விட்டு  அவரைப்  புகழ்ந்து  பேசி  கைதட்டல்  வாங்கிக்  கொள்கிறார்கள்.

இருவருடங்களுக்கு  முன்பு  போர்  முடிந்த  மாதங்களில்  இருந்த  மனநிலையின்  காரணமாக  ஒரு  வகையான  ஆறுதல்  செய்தியாக  அதை  நம்பும்  நிலையில்தான்  அனைவருமிருந்தனர்.  மிகப்பெரும்  தோல்வியின்,  இனப்படுகொலையின்  மாற்றாக  தேசியத்தலைவர்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்ற  செய்தி  பெருமூச்சு  விடும்  வகையில்  நம்பிக்கையின்  ஒளிக்கீற்றாக  அனைவருக்கும்  இருந்தது.  ஆனால்  அவர்கள்  கொல்லப்படக்  காரணமாக  இருந்தவர்களுக்கோ  பிரபாகரனை  உயிருடன்  இருப்பதாக  ஒரு  கருத்தினை  பரப்பி  அதை  உயிருடன்  வைத்திருப்பது தமது  பிழைப்பிற்கான  அரசியல்  தேவையாக  இருந்தது.  புலத்தில்  இருந்த  புலித்தலைவரான  கேபி  முதலில்  பிரபாகரன்  நலமாக  இருப்பதாகவும்  தாம்  அவருடன்  பேசியதாகவும்  தெரிவித்திருந்தார்.  பின்பு  அவரே  நிகரற்ற  தலைவர்  தலைவர்  பிரபாகரன்  வீரச்சாவடைந்து  விட்டதாகக்  கூறினார்.  புலிகளின்  தலைவராகவும்  தம்மை  அறிவித்துக்  கொண்டார்  கேபி.  பின்பு  இலங்கை  உளவுத்துறையால்  கடத்தப்பட்டாரா  அல்லது  பாதுகாப்பாகக்  கொண்டு  செல்லப்பட்டாரா  என்று  தெரியவில்லை,  தற்போது  நம்பிக்கைதான்  முக்கியமென்று  போரில்  பாதிக்கப்பட்ட  மக்களிடம்  நம்பிக்கையாக  பேசி வந்தார் பின்பு ஒரு தகவலுமில்லை.

மாறாக  இன்னொரு  குழுவினரோ  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருப்பதாகவும்  வன்னிக்காட்டுக்குள்  சில  ஆயிரம்  புலிகளுடன்  பதுங்கியிருந்து  போருக்குத்  தயாராவதாகவும்  கதையளந்தனர்.  இன்னும்  சிலரோ  அவர்  ஏற்கெவே  தப்பிச்  சென்றுவிட்டாரென்றும்  கனடாவிலோ  இந்தோனேசியாவிலோ  இருப்பதாகவும்  செய்திகளோ  உலவின.  தமிழ்நாட்டுப்  புலி  ஆதரவத்  தலைவர்கள்  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருப்பதாக  உறுதியளித்தும்  5  வது  ஈழப்போர்  குறித்தும்  ஈவு  இரக்கமின்றியும்  பேசியும்  வந்தனர்.  பிரபாகரனின்  உடலை  இரண்டாவது  நாளிலேயே  இலங்கை  அரசு  வெளியிட்டு  விட்டது.  ஆனால்  அது  போலி  என்றும்  சிங்கள  அரசு  தமிழர்களை  ஏமாற்ற  செய்யும்  சதி  என்றும்  கூறினார்கள்.  ஏனெனில்  பிரபாகரன்  போன்ற  தோற்றமுடைய  ஒரு  உடலைக்  காட்டியும்  தந்திரமாக  புலித்தலைவர்  இறந்துவிட்டதாகக்  கூறுவதன்  மூலமாக  தமிழர்களின்  போராட்டத்தை  சீர்குலைக்கும்  ஒரு  திட்டமாகவும்  சித்தரிக்கப்பட்டது.  தொலைக்காட்சியில்  காட்டப்பட்ட  உடல்  பிரபாகரனுடையது  இல்லையென்றும்,  அவர்  பத்திரமாகவும்  நலமாகவும்  இருப்பதாகவும்  அனைவரும்  நம்ப  வைக்கப்பட்டார்கள்.  அவர்  இறந்து  விட்டார்  என்று  கூறுவதே  தமிழினத்திற்குச்  செய்யும்  துரோகம்  என்ற   கருத்தும்  பரவலாக  இருந்தது. 

மே  மாதம்  2009  ம்  ஆண்டு  15  லிருந்து  17  வரையிலான  நாட்களுள்  ஏதோ  ஒரு  நாளில்தான்  மிகப்பெரும்  இனப்படுகொலையில்  வாயிலாகவே  புலித்தலைவர்களின்  படுகொலையும்  நிகழ்ந்திருக்கிறது.  போரில்  சிக்கிக்கொண்ட  இலட்சக்கணக்காணவர்கள்  மீது  தாக்குதல்  நடத்திப்  இனப்படுகொலையை  நடத்தி  முடித்த  பேரினவாத  பாசிச  பயங்கரவாதிகள்  சரணடைந்தவர்களையும்  கொடும்  சித்ரவதைகளின்  பின்னால்  கொன்றனர்.  பெண்கள்  மீது  பாலியல்  வன்முறையை  ஏவிய  பின்பு  கொன்றனர்.  இவர்கள்  கொல்வதையும்,  இன்ன  பிற  சித்ரவதைகள்  செய்வதையும்  இரசனையுடன்  கைபேசிகள்,  கேமராக்கள்  மூலமாகவும்  பதிவு  செய்தனர்.  கொல்லப்பட்ட  பின்பும்  பிணங்களின்  அருகில்  நின்று  பல்லைக்  காட்டியபடி  படமெடுத்துக்  கொண்டனர்.  இவைகளை  தம்மைச்  சேர்ந்தவர்களிடம்  காட்டி  பெருமை  பேசுவதற்காகவும்,  வக்கிர  உணர்வுக்கான  வடிகாலாகவும்  செய்தவைகளாக  இருந்தன.  இவ்வாறு  இவர்கள்  பரிமாறிக்கொண்ட  சில  புகைப்படங்களும்,  வீடியோக்களும்  மனசாட்சி  உறுத்திய  சிங்களர்களின்  உதவியால்  வெளிவந்திருக்கக்  கூடும்.  இவ்வாறு  வெளிவந்த  சில  போரின்  காட்சிகளை  ஓரளவிற்கு  வெளிக்கொண்டுவந்தன.  குறிப்பாக  நிர்வாணப்படுத்தப்பட்டும்,  கைகள்  பின்புறமாகக்  கட்டப்பட்ட  நிலையிலும்  சுட்டுக்  கொல்லப்பட்ட  காட்சிகள்,  இசைப்பிரியாவின்  பிணத்திலிருந்து  துணியை  விலக்கி  படம்பிடிக்கும்  ஆணாதிக்கப்  பாலியல்  பயங்கரவாதமும்  அதிர்ச்சியை  உண்டாக்கின.  இவையெல்லாம்  போர்  உச்சமாக  நடந்த  கடைசி  மாதங்களின்  சாதாரணமான  நிகழ்வுகளாகவே  இருந்திருக்கும்.  ஆனால்  இவையெல்லாம்  சிங்களப்  பேரினவாதப்  பயங்கரவாதிகளை  ஒன்றும்  செய்யவில்லை.  மாறாக  இவையெல்லாம்  ஒரு  பொருட்டாகவே  கருதவில்லை.  புலிகளே  செய்ததாகவும்,  இது  போன்ற  போர்க்குற்றக்  காட்சிகளைப்  பற்றி  பேசுவது  போரில்  ஈடுபட்டு  தேசத்தைக்  காத்த  வீரர்களை  அவமானப்  படுத்துவதாகவும்  கூறியது  சிங்கள  அரசு. 

இது  போன்ற  கொடிய  போர்க்குற்றமாகிய  தம்மிடம்  உயிருக்குப்  பாதுகாப்பு  கிடைக்குமென்ற  உறுதியின்  பேரில்  சரணடைந்த  புலித்தலைவர்களைக்  கொடும்  சித்ரவதைக்குட்படுத்திக்  கொலை  செய்தது,  மேலும்  புலிகள்  மட்டுமல்லாது  போரில்  ஈடுபடாமல்  இருந்த  புலிகளின்  குடும்ப  உறுப்பினர்களையும்  கொலை  செய்திருக்கிறார்கள்.  வெள்ளைக்  கொடியுடன்  சரணடைந்தவர்களில்  எத்தனை  பேர்  கொல்லப்பட்டார்கள்,  எத்தனை  பேர்  உயிருடன்  இருக்கிறார்கள்  என்பதும்  தெரியவில்லை.  தமிழ்செல்வனின்  மனைவி  மட்டும்  சில  மாதங்களுக்கு  முன்பு  விடுதலை  செய்யப்பட்டார்.  மற்ற  உலக  நாடுகளும்  பொத்தாம்  பொதுவாக  சரணடைந்தவர்களை  கொன்றது  குற்றம்  என்றும்  குற்றம்  சாட்டி  வந்தன.  ஏனென்றால்  அவர்களும்  அதற்கு  (புலித்தலைவர்கள்  சரணடைவதற்கு  உத்தரவாதமளித்த  சில  மேற்கத்திய  தூதுவர்கள்  உதாரணத்திற்கு  எரிக்  சோல்கைம்)  உடந்தையாக  இருந்ததால்  முழுவதும்  சொல்லாமல்  போர்க்குற்ற  விசாரணை  என்ற  பெயரில்  இலங்கையை  அச்சுறுத்தும்  ஒரு  துருப்புச்  சீட்டாகவே  வைத்திருக்கிறார்கள்.

பிரபாகரன்  படுகொலைக்கு  வருவோம்.  பிரபாகரன்  சாகவில்லை  என்பவர்கள்  என்னதான்  சொல்ல  வருகிறார்கள்  என்றால்,  அது  சிங்கள  அரசின்  பொய்ப்பரப்புரை,  தமிழர்களின்  போராட்டத்தை  சீர்குலைக்கச்  செய்யும்  சதி  என்கின்றனர்.  அந்தப்  பொய்யை  உடைக்க  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்று  ஆதாரமில்லாமல்  கூறி   வருகின்றனர்.  ஒரு  வேளை  அவர்  உயிருடன்  இருந்திருந்தால்  ஒரிரு  நாட்களிலேயே  அவர்  உரை  நிகழ்த்தும்  ஒரு  வீடியோவை  வெளியிட்டிருப்பார்கள்.  அது  கூட  நடக்கவில்லை.  கொஞ்சமும்  கூச்சப்படாமல்  இன்னும்  அதே  பொய்யைச்  சொல்கிறார்கள்.  பிரபாகனைப்  பிடிக்கவே  முடியாது,  அப்படியே  பிடித்தாலும்  அவரது  பிணம்  மட்டுமே  கிடைக்கும்  அல்லது  பிணத்தைக்  கூடப்  பிடிக்க  முடியாது  என்றெல்லாம்  பிரபாகரனைப்  பற்றிய  கருத்துக்கள்  இருந்தன.  பிரபாகரன்  மட்டுமன்றி  மற்ற  புலிததலைவர்களும்  எதிரிகளிடம்  சரணடைய  மாட்டார்கள்  என்றே  அனைவரும்  நினைத்திருந்தார்கள்.  ஆனால்  அரசியல்  பிரிவினரான  நடேசன்,  புலித்தேவன்  ஆகியோர்  வெள்ளைக்  கொடியுடன்  சரணடந்தனர்  அதன்  பின்பு  சித்ரவதை  செய்யப்பட்டுக்  கொல்லப்பட்டனர்  என்பதை  மட்டும்  ஒத்துக்  கொள்கின்றனர்.  ஏன்  அவர்கள்  மட்டும்  புலிகள்  இல்லையா  ?  இவர்கள்  சரணடைந்ததால்  புலிகளின்  மீதான  கௌரவம்   குறைந்து  விடாதா  ?வெறும்  அரசியல்  தலைமை(நடேசன்,  புலித்தேவன்)  மட்டும்  சரணடைந்தது,  இராணுவத்  தலைமை(பிரபாகரன்,  பொட்டம்மன்,  சொர்ணம்,  சூசை  பொன்றவர்கள்)  தப்பி  விட்டது  என்றும்  சொன்னார்கள்.  2009  ம்  ஆண்டு  மே  மாதம்  இரண்டாவது  வாரத்தில்  புலிகளும்,  3  இலட்சம்  மக்களும்  ஒரிரு  கிலோமீட்டர்  சுற்றளவுக்குள்  முடக்கப்பட்டு  விட்டார்கள்.  பின்பு  புலிகள்  "ஆயுதங்களை  மௌனிப்பதாக"  அறிவித்தனர்.  இதற்குப்  பின்பு  சிங்கள  அரசிடமிருந்து  போரில்  இலங்கை  அரசு  வெற்றி  பெற்றது,  புலித்  தலைவர்கள்  கூட்டாகத்  தற்கொலை  செய்து  கொண்டார்கள்  முதலில்  செய்தி  வந்தது  (சிஎனென்  ஐபிஎன்  தொலைக்காட்சியில்  இவ்வாறு  சொன்னார்கள்). 

பின்பு  பிரபாகரன்  ஆம்புலன்ஸ்  வண்டியில்  தப்பிச்  செல்ல  முயன்றபோது  சுட்டுக்  கொல்லப்பட்டார்  என்று  அறிவித்தது.  இதன் மூலம் அவரை அவமானப்படுத்தும் விதமாக தப்பியபோது கொல்லப்பட்டார் என்று வெளியிடக் காரணம் என்னவென்றால் இதை வெளியிடாமல், சரணடைந்து கொல்லப்பட்டார் என்று கூறியிருந்தால் தமது போர்க்குற்றத்தை தாமே ஒத்துக் கொண்டதாகி விடுமென்பதால்தான். இச்செய்தியில்தான்  பிரபாகரன்  உடல்  காட்டப்பட்டது.  அவரது  மகன்  சார்லஸ்  ஆண்டனி  சீலன்,  பிரபாகரன்  ஆகியோரது  தலையில்  ஆழமான  காயங்கள்  இருந்ததைக்  கொண்டே  அவர்கள்  எப்படிக்  கொல்லப்பட்டிருக்கலாம்  என்பதையும்  யூகிக்கலாம்.  இந்த  நிலையில்  ஜோர்டானுக்கு  போயிருந்த  அதிபர்  மகிந்த  "பயங்கரவாதம்  முற்றிலும்  ஒழிக்கப்பட்ட"  தனது  நாட்டுக்குத்  திரும்புவதாகக்  கூறி,  தனது  பயணத்தை  பாதியிலேயே  முடித்துக்  கொண்டு  விமானத்தில்  வந்திறங்கியவுடன்  இலங்கை  மண்ணை  முத்தமிட்டார்.  இத்தனைக்குப்  பிறகு  விடுதலைப்புலிகளின்  இணையதளங்கள்  பிரபாகரனும்  சூசையும்  முற்றுகையை  ஊடறுத்துத்  தப்பிவிட்டதாகக்  கூறத்  தொடங்கின.  பின்பு  பாதிப்பேர்  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்று  நம்பினர்.  (உண்மையில்  பிரபாகரன்  இறந்துவிட்ட  செய்தியை  எதிர்கொள்ளுமளவுக்கு  அந்நாளில்  யாருக்குமே  மன  வலிமை  இருந்திருக்காது.  இரு  வருடங்களுக்கு  முன்பு  போர்  நடந்த  போது  இருந்த  மனநிலையை  நம்  வாழ்வில்  நாம்  இனி  சந்திக்கவே  போவதில்லை  எனுமளவிற்கு  போரின்  வெப்பமும்,  நமது  தலைவரகளின்  கையாலாகாத்தனமும்  நம்மை  பாதித்திருந்தது.)  பின்பு  நிறையப்  பேர்  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்பது  போலவே  பேசவும்,  எழுதவும்  அறிவிக்கவும்  தொடங்கினர்.  பல  மாதங்களாக  "புலித்தலைவர்கள்  கொல்லப்பட்டதாகக்  கூறப்படும்  சம்பவங்களை"  என்று  அதை  கிண்டலடித்தே  பேசினார்கள்.  அச்சு  ஊடகத்திலிருந்து  இணையத்தில்  எழுதியவர்கள்  வரை.  வைகோ,  சீமான்,  நெடுமாறன்,  திருமாவளவன்  ஆகியோர்  அடித்துச்  சொன்னார்கள்  இன்றுவரையிலும்  மறுக்கவில்லை. 

இதன்  பின்போ  புலத்தில்  புலிகள்  இரண்டாகப்  பிளவுற்றனர்.  கேபி  தலைமையிலான  குழுவினரொ  பிரபாகரன்  வீரச்சாவடைந்து  விட்டதாகக்  கூறி,  இனி  நாம்  ஜனநாயக  வழியில்  போராட்டத்தினைத்  தொடர்வோம்  என்றனர்.  இன்னொரு  குழுவினரோ  பிரபாகரன்  இறந்துவிட்டாரென்பது  தமிழினத்துரோகம்  என்றும்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்றும்  கூறத்  தொடங்கினர்.  புலித்தலைவர்கள்  சரணடைந்தனர்  பின்பு  கொல்லப்பட்டனர்  என்பதை  மறுப்பவர்கள்,  மக்களின்  உணர்வைப்  பயன்படுத்தி  ஆதாயமடைந்த  புலத்துப்  புலிகள்.  இவர்கள்தான்  நாடுகடந்த  தமிழீழம்  வரை  வந்தவர்கள்.  பிரபாகரன்  இறந்துவிட்டதைச்  சொன்னால்  தமிழர்களை  ஏமாற்றி  அரசியல்  செய்வ்தெல்லாம்  நடக்குமா?  ஈழத்தமிழர்களின்  உணர்வைப்  பயன்படுத்தியும்,  விடுதலைப்புலிகளின்  பேரிலும்  சொத்துக்களை  வைத்து  வசதியுடன்  வாழும்  புலத்து அரசியல்வாதிகளைக்காட்டிலும்  புலிகளை  மிகத்தீவிரமாக  ஆதரித்த  ஈழ  ஆதரவாளர்கள்,  பிரபலங்கள்,  மக்கள்  இயக்கங்கள்,  தமிழார்வலர்கள்,  இன  உணர்வாளர்கள்  போன்றவர்களும்  பிரபாகரன்  படுகொலை  குறித்தும்  பேசவில்லை.  இதில்  எவருமே  தாம்  நேசித்த  தலைவருக்காக  ஒரு  மெழுகுவர்த்தியைக்  கூட  ஏற்றவில்லை.  ஏனென்றால்  பிரபாகரன்  இறக்கவில்லை  என்று  முதலில்  நம்பினார்கள்,  பின்பு  காலப்போக்கில்  பிரபாகரன்  வரப்போவதில்லை  என்று  உணர்ந்த  போதும்  பிரபாகரனுக்காக  என்ன  செய்வதென்று  தெரியவில்லை.  எல்லாவற்றிற்கும்  மேலாக  பிரபாகரன்  இறந்துவிட்டார்  என்று  கூறுகிறவர்கள்  "புலி  எதிர்ப்பாளர்கள்"  எனப்படுபவர்களாக  இருக்கின்றனர்.  அவர்கள்  புலிகள்  இருந்தவரையிலும்  அவர்கள்  அழிந்த  பின்னும்  புலிகளையும்  புலிகளின்  அரசியலை  கடுமையாக  எதிர்த்தவர்களாக,  எதிர்ப்பவர்களாக  இருக்கின்றனர்.  இதில்  சிலர்  இந்திய  இலங்கை  அர்சின்  ஆதர்வாளர்களாகவும்  இருக்கின்றனர்.  நடுநிலையாளர்களும்  இருக்கின்றனர்.  இவர்களின்  புலிகளின்  மீதான  விமர்சங்களையெல்லாம்,  புலி எதிர்ப்பு,  தமிழினத்  துரோகம்,  சிங்கள  விசுவாசம்,  அவதூறு  என்ற  வகையிலேயே  புலி  ஆதரவாளர்கள்  எதிர்கொண்டு  வந்திருக்கின்றனர்.  அதே  பார்வையில்தான்  பிரபாகரன்  சரணடைந்து   கொல்லப்பட்டார்  என்ற  கருத்தையும்  பார்க்கிறார்கள்.  இதை  பிரபாகரன்  மீதான  அவதூறாகக்  கருதுகிறார்கள்.  பிரபாகரன்  சரணடைந்து  கொல்லப்பட்டார்  என்பதற்காக  அவர்கள்  சிங்களனிடம்  உயிர்ப்பிச்சை  கேட்டுப்போனார்  என்பதல்ல,  வரலாறு  முழுவதும்  நடந்தது  போலவே  அவர்களிடம்  துரோகிகளால்  காட்டிக்  கொடுக்கப்பட்டார்  எனபதுதான்.  புலிகள்  இந்தியாவையும்,  மேற்குலகையும்,  ஐநாவையும்  பெரிதும்  மதிப்பவர்களாக  இருந்தார்கள்.  இந்தியா  போரை  நடத்திக்  கொண்டிருக்க  புலிகளோ  இந்தியாவின்  உண்மையான  நண்பன்  தாங்கள்தானென்றும்  சிங்கள  அரசை  நம்பவேண்டாமென்றும்  இந்தியாவைக்  கெஞ்சிக்  கொண்டிருந்தார்கள்.  இவர்கள்  கொடுத்த  உறுதிமொழியை  நம்பித்தான்  உயிருக்குப்  பாதுக்காப்பளிக்கப்படுமென்றுதான்  அவர்கள்  வெள்ளைக்கொடியுடன்  வந்தார்கள்.  வந்தவர்கள்  பேரினவாதப்  பயங்கரவாதிகளிடம்  சிக்க  வைக்கப்பட்டார்கள்.  இதில்  இந்திய  உளவுத்துறை  அதிகாரிகள்  வரை  இருந்திருக்கிறார்கள்.  இந்தப்  போரை  நடத்தியதே  இந்தியாதான்  என்றிருக்கையில்  போரின்  இறுதிக்காட்சியையும்  இவர்கள்தான்  தீர்மானித்தார்கள்.  இந்தியாவைச்  சார்ந்த  ஐநா  அதிகாரியான  விஜய  நம்பியார்  வந்த  பிறகுதான்  ஆயுதங்கள்  புலிகளால்  மௌனிக்கப்பட்டன.  இந்தப்  போரில்  இலங்கை  இராணுவம்  நேரடியாக்  ஈடுபட்டாலும்  போர்த்திட்டங்கள்,  ஆயுதங்கள்  என  இந்தியாவின்  போராகவே  இது  நடைபெற்றது.  இதனால்  இந்திய  உளவுத்துறை  அதிகாரிகள்  இராஜிவ்  கொலையில்  குற்றம்  சாட்டப்பட்டிருந்த  பிரபாகரனையும்,  பொட்டு  அம்மனையும்  விசாரித்திருக்கவும்  கூடும்.  எந்த  ஒரு  புலித்தலைவரையும்  சிறையில்  வைத்திருப்பதுமோ  அல்லது  உயிருடன்  இருப்பதாலோ  உலகெங்கும்  வாழும்  தமிழர்களிடம்  மிகப்பெருமளவில்  ஒன்றினைத்துவிடும்  போராட்டம்  வெடிக்கும்  என்பதாலும்  அவர்கள்  கைது  செய்யப்பட்டும்  வெளியில்  யாருக்கும்  தெரிவிக்கப்படாமல்  போர்க்களத்திலேயே  வைத்துக்  கொல்லப்பட்டனர்.  முப்பதாண்டுகளாகக்  காத்திருந்த  வெறியை  புலித்தலைவர்களைக்  கொடூரமாகக்  கொன்றதன்  மூலமாகப்  பழி  தீர்த்துக்கொண்டனர்  சிங்கள்ப்  பேரினவாதக்  கொலைகாரர்கள்.  எல்லாவற்றிற்கும்  மேலாக  தாம்  செய்யும்  கொலைகளையெல்லாம்  படம்பிடித்துப்  பரவசமடைந்த  இராணுவத்தினர்  பிரபாகரனை  மட்டும்  சும்மா  விட்டிருப்பார்களா  என்ன  ? சீரான  இடைவெளியில்  இலங்கையிலிருந்து  போர்க்குற்றம்  தொடர்பான  வீடியோக்களும்,  புகைப்படங்களும்  கசிந்து  கொண்டேயிருக்கின்றன. 

புலித்தலைவர்களுள்  ஒருவரான  இரமேஷ்  சிங்கள  இராணுவத்தினரால்  விசாரணை  செய்யப்படுவதையும்  அருகிலிருந்த  மற்ற  சில  வீரர்களும்  அதனை  தமது  கைப்பேசிக்  கேமராவினால்  படம்பிடிப்பது  போலவும்  வெளியாகியிருந்தது.  மற்றொரு  புகைப்படத்தில்  அவர்  கொலை  செய்யப்பட்டுக்  கிடக்கும்  காட்சியிருந்தது.  இதிலிருந்தே  அறியலாம்,  புலித்தலைவர்கள்  விசாரணையின்  பின்புதான்  கொலை  செய்யப்பட்டார்கள்  என்று.  நடேசன்,  பிரபாகரன்  போன்றவர்கள்  சித்ரவதை  செய்யப்ப்ட்டுத்தான்  கொல்லப்பட்டார்கள்  என்ப்தும்  அவர்க்ளின்  உடலிலிருந்த  காயங்கள்  மூலமாகவே  புரிந்து  கொள்ள  முடியும்.  இதெல்லாம்  அப்போதே  அரசல்  புரசலாக  வெளிவந்திருந்தன.  பிரபாகரனின்  இளைய  மகன்  பாலச்சந்திரனை  பிரபாகரன்  கண்முன்னேயே  தரையிலடித்துக்  கொன்றதும்,  கருணா  உட்பட  தமிழ்  ஆயுதக்குழுவினர்  இதற்கு  உடனிருந்ததும்  உறுதிப்படுத்தப்  படாத  செய்தியாக  வெளியாகியிருந்தது.  பிணங்களை  அடுக்கிவைப்பது  முதல்,  பெண்போராளிகளின்  இறந்த  உடலில்  துணியை  விலக்கிவிட்டு  அதனருகில்  நின்று  புகைப்படமெடுததுக்  கொள்வது  போன்ற  பல  வகையில்  போர்க்குற்ற  ஆவணங்கள்  வெளியாகி  வருகின்றன.  சில  நாட்களுக்கு  முன்பு  இலங்கை  புலத்து  புலிகள்  மீது  ஒரு  குற்றம்  சாட்டியிருந்தது.  பொதுவாக  இது  போன்ற  போர்க்குற்ற  ஆவணஙகள்  வெளியாகும்  போதெல்லாம்  அது  பொய்யென்றும்  புலிகளின்  சதியென்றும்  கூறும்.  அதே  போல்  இம்முறையும்  பிரபாகரன்  கொல்லப்படுவது  போன்ற  வீடியோவை  புலிகள்  தயாரித்து  வருகின்றனரென்றும்  அதனால்  இலங்கையரசின்  பெயரைக்  கெடுக்க  எத்தனிப்பதாகவும்  கூறியிருந்தது.  இதிலிருந்து  ஏதாவது  புரிகிறது  இல்லையா?  இது  போன்ற  பல  ஆதாரங்கள்  அரசினால்  அழிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.  மேலும்  புலித்தலைவர்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்ற  கருத்தினால்  ஆதாயமடைபவர்கள்  யாரோ  அவர்களினாலும்  அழிக்கப்பட்டுள்ளன.  மேலும்  போர்க்குற்றங்கள்  குறித்து  பெரிதாகக்  கவலைப்படுவது  போல்  நடிக்கும்  மேற்குலக  நாடுகளும்  இந்த  சித்து  விளையாட்டில்  ஈடுபட்டுள்ளன.  இறுதிப்போரில்  முள்ளிவாய்க்கால்  வரை  சென்று  உயிர்பிழைத்த  சிலரை  நார்வேயிலிருந்து  வந்த  சில  அதிகாரிகள்  இலங்கை  அரசுக்கு  டிமிக்கி  கொடுத்துவிட்டு  தம்முடன்  கூட்டிச்  சென்று  விட்டனர்.  அவர்களை  தமது  நாட்டில்  வைத்து  போர்க்குற்ற  ஆதாரங்களைப்  பெற்று  அதன்  மூலமாக  இலங்கையரசை  தமது  நலனுக்கேற்ப  ஒத்துழைக்க  வைப்பதாகவும்  ஒரு  செய்தி  வெளியாகியிருந்தது.  இதற்கெல்லாம்  மேலாக  தற்போது  லிபிய  அதிபர்  கடாபி  கொல்லப்பட்டதை  நினைத்துப்  பாருங்கள்  ஒரு  நாட்டின்  அதிபரைக்  கொலை  செய்வதை  வீடியோவாக  ஊடகங்கள்  செய்தி  வெளியிடுகிறது  அவர்  சர்வாதிகாரியாகவே  இருக்கட்டுமே.  அதே  போல்தான்  சதாம்  ஹுசைனும்  தூக்கிலிடப்படுவதற்கான  முந்தைய  நிமிடம்  வரையிலான  காட்சிகளையும்  வெளியிட்டார்கள்.  இதன்  மூலம்  சர்வாதிகாரம்  ஒழிக்கப்பட்டு  குடிநாயகம்  நிலைநாட்டப்பட்டது  என்றார்கள்.  இதை  செய்தவர்கள்  யாரென்றால்  அமெரிக்க  ஐரோப்பிய  ஏகாதிபத்தியங்கள்  அந்தந்த  நாட்டிலுள்ள  தமது  அடிமைகள்  மூலம்  செய்தார்கள்.  நிற்க  இதை  ஏன்  சொல்கிறேனென்றால்  ஒரு  நாட்டின்  அதிபரைக்  கொலை  செய்து  அதையே  ஜனநாயகம்  மீண்டது  என்ற  பெயரில்  துணிச்சலாக  வெளியிட்டார்கள்.  இங்கோ  புலிகள்  உலக  நாடுகளால்  பயங்கரவாதிகள்  என்று  தடை  செய்யப்பட்டவர்கள்,  மேலும்  இந்தியப்  பிரதமரைக்  கொன்றதற்காகவும்  குற்றம்  சாட்டப்பட்டவர்கள்.  இவர்களைக்  கொன்றால்  யாருமெதுவும்  கேட்க  முடியாது.  இந்தியா  சீனா  உட்பட  அனைத்து  நாடுகளுக்கும்  புலிகள்  தேவையில்லாதவர்களாக  இருந்தார்கள்.  இந்தியா  ஆயுதங்களைக்  கீழே  போடுமாறு  புலிகளைத்  தொடர்ந்து  வலியுறுத்தி  வந்தது.  புலிகள்  மேற்குலகின்  ஆதரவையும்  எப்போதோ  இழந்து  விட்டிருந்தனர்.  இந்தியாவின்  நண்பனென்றுதான்  புலிகள்  தம்மை  அழைத்துக்  கொண்டாலும்  இந்தியாவின்  முழு  அடிமையாக  இருக்காததாலும்  இந்தியாவிற்கும்  புலிகள்  அழிக்கப்படவேண்டியவர்களாகவே  இருந்தார்கள்.  புலிகளின்  அரசியல்  என்பது  இந்தியாவிற்கு  எல்லாவகையிலும்  இடைஞ்சலாகவே  இருந்தது.  இந்தியா  என்பதே  வெள்ளைக்காரர்கள்  வெளியிலிருந்து  வசதியாக  ஆள்வதற்காக  மூன்று  டஜன்  தெசிய  இனங்களைக்  கட்டி  உருவாக்கப்பட்ட  ஒரு  போலித்  தேசியம்,  வடகிழக்கில்  இதற்கெதிராக  இன்னும்  குருதி  சிந்தப்படுகிறது.  இதற்கும்  மேலாக  காஷ்மீர்  என்ற  தனக்கு  உரிமையில்லாத  பகுதியில்  இராணுவத்தை  வைத்து  அடக்கியாள்கிறது.  இந்த  இலட்சணத்தில்  ஈழத்தினைப்  பிரித்துக்  கொடுப்பது  தனது  முந்தானையில்  தானே  தீ  வைத்துக்  கொள்வதற்குச்  சமமென்று  பாரதமாதாவுக்குத்  தெரியாதா  ?  பாகிசுதானிடமிருந்து  வங்காளதேசத்தைப்  பிரித்துக்  கொடுத்தது  போல  இந்தியா  இலங்கைக்குச்  செய்யாது.  பாக்,  சீனா  ஆகியவை  சம  அல்லது  வலுமிகுந்த  எதிரி  நாடுகள்  என்பதால்  வங்காள  தேசம்,  திபெத்  என்று  விடுதலை  கேட்கிறது.  ஆனால்  இலங்கையோ  மிகச்  சிறிய  நாடு  இந்தியாவின்  (பொருளாதார,  அரசியல்  ரீதியாக)  அடிமை  நாடு.  அதை  ஒன்றாக  வைத்திருப்பதுதான்  இந்தியாவிற்கு  வசதியானது.  இப்படி  தேசிய  இனங்களைக்  இரும்புப்பிடிக்குள்  வைத்து,  தலையில்  எரிமலையாகிய  காசுமீரையும்  வைத்துக்  கொண்டிருக்கையில்  தனது  காலுக்குக்  கீழே  ஒரு  சில  இலட்சம்  பேர்களைக்  கொண்ட  ஒரு  தேசிய  இனத்தைச்  சார்ந்த  போராளிகள்  வான்படை  வைத்துக்  கொண்டு  தாங்கள்  எதிர்த்துப்  போராடும்  நாட்டின்  தலைநகரத்திலேயே  வானவேடிக்கை  நடத்தி  வருவதை  இந்தியா  எப்படிச்  சகித்துக்  கொள்ளும்  ?.  புலிகளின்  அரசியலின்படி  இலங்கை  சீனாவிற்கு  ஆதரவானது,  தாங்கள்தான்  இந்தியாவிற்கு  ஆதரவானவர்கள்  என்று  சொல்கிறார்கள்,  அதன்படியே  பார்த்தாலும்,  சீனாவின்பக்கம்  இலங்கை  சாயாமல்  இருப்பதற்குத்  தமிழர்களை  ஆதரிப்பதற்குப்  பதில்  தமிழர்களைப்  பலி  கொடுத்து  இலங்கைக்கு  உதவி  அதை  தன்  கட்டுக்குள்  வைத்திருப்பதுதானே  இந்தியாவிற்கு  வசதியானது.


எல்லோர்க்கும்  புரியாத  புதிர்,  அனைவரது  மண்டையிலும்  குடைந்தெடுக்கும்  விடை  தெரியாத  கேள்வி  ஒன்று (எனக்கு  அப்படித்தான்),  இறுதிப்போரின்  போது  புலிகள்  ஏன்  கரந்தடிப்  போரில்  (Guerilla  war) இறங்கவில்லை  என்பது.  விடுதலைப்புலிகளின்  பட்டப்பெயரே  உலகின்  தலைசிறந்த  கொரில்லா  இயக்கம்  என்பது.  ஆனால்  அவர்களோ  தாம்  தோல்வியுறும்  தருணத்தில்  கூட  கரந்தடிப்  போருக்கு  மாறாமல்  இறுதிவரை  தற்காப்புப்  போரென்ற  பெயரில்  இருந்த  இடத்திலிருந்தே  போரிட்டார்கள்.  மேலும்  மக்களைத்  தம்முடன்  கட்டாயப்படுத்தி  வைத்திருந்து  அவர்களின்  பிணங்களைக்  காட்டிப்  போர்நிறுத்தம்  கோரினார்கள்.  எல்லைகள்  சுருங்க  சுருங்க  ஊடறுப்புத்  தாக்குதல்  நடத்தாமலும்,  தப்பிச்  செல்லாமலும்  சிறு  மூலையில்  ஒதுங்கி  தாமாகவே  பொறியில்  சிக்கிக்  கொண்டார்கள்.  இதன்  மூலம்  தமிழர்களுக்குத்  துன்ப  அதிர்ச்சியையும்,  எதிரிகளுக்கு  இன்ப  அதிர்ச்சியையும்  கொடுத்தார்கள்  புலிகள்.  மஹிந்தவே  நக்கலடித்தார்,  நானாக  இருந்திருந்தால்  கொரில்லாப்  போருக்கு  மாறியிருப்பேன்  என்றார்.  கொரில்லாப்  போரில்  உலகம்  காணாத  வகையில்  தம்  எதிரிகளை  வென்றும்  (மரபு  வழிப்போரிலும்  கூட  இலங்கை  இராணுவத்தால்  புலிகளை  வென்றிருக்க  முடியாது  தனியாக  வந்திருந்தால்)  அசைக்கமுடியாத  இயக்கமாக  இருந்த  புலிகள்,  எதிரி  உலக  ஆதரவுடனும்  இந்திய  இராணுவ  உதவியுடனும்  மிகப்பலமாக  முன்னேறிவருகையில்   ஏன்  அரைகுறையான  தமது  மரபு  வழிப்போரில்  ஈடுபட்டார்கள்  என்பது  பிரபாகரனைக்  காட்டிக்  கொடுத்தவர்களுக்கு  மட்டுமே  தெரிந்த  சேதி.  தனது  கடைசி  மாவீரர்  உரையிலும்  பிரபாகரன்  "சிங்களம்  உலக  ஆதரவுடன்  பேரழிவுப்பாதையில்  வருவதாகவும்,  இது  (போர்)  தமக்குப்  புதியனவோ  அல்லது  பெரியனவோ  இல்லையென்றும்  வாசித்தார்."  இது  வழக்கமான  போர்தானென்று  புலிகள்  நினைத்துவிட்டார்களா  ?  அல்லது  முன்பு  நடந்தது  போல்  யாராவது  காப்பாற்றுவார்கள்  என்று  நினைத்துக்  கொண்டார்களா?  1980  களில்  ஜெயவர்த்தனா  காலத்தில் வடமராச்சியை சுற்றி வளைத்து  இலங்கைப்  படைகள்  பிரபாகரனை  நெருங்கியிருந்த  போது  இந்திய  மிராஜ்  போர்விமானங்கள்  எல்லை  தாண்டிவந்து  இலங்கையை உணவுப்  பொட்டலங்களை  வீசுவது  என்ற  போர்வையில் ஜெயவர்த்தனவை அச்சுறுத்தின.  இந்திய  இராணுவம்  ஈழத்தை  ஆக்ரமித்திருந்த  போது  சமாதானத்திற்காக  பேச  வந்த  பிரபாகரனைக்  கொன்று  விடுமாறு  இராஜிவ்  இரகசியமாக  உத்தரவிட்டிருந்தார்.  ஒரு  நேர்மையான  இராணுவ  அதிகாரி  ஒருவரால்  அது  நடக்காமல்  தவிர்க்கப்பட்டது.  இந்திய  ராணுவத்திற்குமிடையே  போர்  மூண்டிருந்த  வேளையில்,  பிரபாகரனை  இந்தியப்  படைகள்  நெருங்கியிருந்தன,  அப்போதைய  அதிபர்  பிரேமதாசாவின்  அழுத்தம்  காரணமாகவும்,  இந்தியப்  பிரதமர்  விபிசிங்  முடிவினாலும்  இலங்கையிலிருந்து  இந்திய  இராணுவம்  விலக்கப்பட்டது.  இப்படியாக  சில  முறை  புலித்தலைவர்கள்  காப்பாற்றப்பட்டார்கள்.  இதற்கு  நேர்மாறாக  2000  இல்  என்று  நினைக்கிறேன்.  யாழ்குடாவில்  ஏறக்குறைய  20000  இலங்கை  இராணுவத்தினர்  புலிகளால்  சுற்றி  வளைக்கப்பட்டனர்.  பின்பு  இந்தியாவின்  தலையீட்டின்  பின்னர்  அவர்கள்  தாக்கப்படாமல்  புலிகளால்  விடப்பட்டனர்.  இதுபோல்  இம்முறையும்  யாராவது  தலையிட்டுக்  காப்பார்கள்  என்று  நம்பினார்களா  புலிகள்?   இதைவிடக்கொடுமை  இந்தியாவில்  நடந்த  தேர்தலை  நம்பித்தான்  மே  மாதம்  வரை  தாக்குப்பிடித்தார்களா  ?  மே  13  இல்  இந்தியத்  தேர்தலின்  முடிவுகள்  வெளியான  பின்பு  புலிகள்  ஆயுதத்தை  மௌனித்தார்கள்.  காங்கிரசின்  ஆட்சி  கவிழ்ந்து  பாஜக  ஆட்சியைப்  பிடிக்கும்  பின்பு  போரை  நிறுத்திவிடும்  என்றெல்லாம்  புலிகள்  நம்பியிருக்கிறார்கள்.  அல்லது  அமெரிக்காவோ  ஐநாவோ  தலையிட்டுப்  போர்நிறுத்தம்  செய்யும்  என்றே  புலித்தலைகள்  நம்பியிருக்கிறார்கள்.  சில  மாதங்களுக்கு  முன்னர்  சிறையிலிருக்கும்  முன்னாள்  இராணுவத்தளபதி  பொன்சேகா  "புலிகளிடமிருந்து  கைப்பற்றப்பட்ட  200  கிலோ  தங்கம்  எங்கே  என்று  கேட்டிருந்தார்"  இலங்கை  அரசுக்கு  எதிராக.  ஆக  இதுபோல்  புலிகளிடம்ருந்து  பல  செல்வங்கள்  கொள்ளையிடப்பட்டிருக்கின்றன.  போரின்  இறுதிக்கட்டத்தின்  போதும்  புலிகளால்  மறைத்தும்,  புதைத்தும்  வைக்கப்பட்டிருந்த  போர்க்கருவிகள்  சிங்களப்படைகள்  கைப்பற்றின.  அவையனைத்தும்  பல  கோடிகளுக்கும்  பெறுமானமுடையவை.  இவை  மஹிந்த  கூட்டம்  விற்றுக்  கொள்ளக்காசை  கல்லாக்  கட்டிவிட்டது.  பெயருக்கு  சில  துப்பாக்கிகளையும்,  வெடிகுண்டுகளையும்  காட்டிவிட்டு  அனைத்தையும்  விற்றுக்  காசாக்கியிருக்கிறார்கள்.  இத்தனை  பணத்தையும்,  ஆயுதங்களையும்,  தங்கத்தையும்  மற்றும்  ஆவணங்களையும்  (புலிகளால்  தமிழிலேயே  அச்சிடப்பட்ட  போர்,  போர்க்கருவிகள்,  தந்திரங்கள்  தொடர்பான  நூல்கள்  உட்பட  பலவும்  சிங்களனிடம்  சிக்கின,  இவைகளெல்லாம்  பழைய  தமிழிலக்கியங்கள்  அழிந்தது  போல  வெளிவராமலே  அழிக்கப்படும்)  காப்பாற்றத்தான்  கொரில்லாப்  போருக்கும்  மாறாமல்  உயிரைப்  பணயம்  வைத்து  தற்காப்புப்  போரை  நடத்தினார்களா  புலிகள்  ?.  இப்படி  இவர்களை  அழித்துத்தான்  தற்போது  புலத்திலிருக்கும்  புலியின்  சொத்துக்காக  வெட்டுக்  குத்தை  நடத்திக்  கொண்டிருக்கிறார்கள்  தற்போதைய  புலிக்குழுக்கள்.  யாரின்  வழிகாட்டுதலால்  புலிகள்  இறுதிவரை  கொரில்லாத்  தாக்குதல்  நடத்தாமல்  இருந்த  இடத்திலேயே  இருந்து  போரிட்டு  எதிரிக்கு  வேலையை  எளிதாக்கினார்கள். 

புலிகளை  இப்படி  முட்டுச்சந்தில்  சிக்கவைத்துவிட்டு,  இணையங்கள்  மூலமாக  புலிகளைத்  தோற்கடிக்கவே  முடியாதென்றும்,  அவர்கள்  தற்காப்புத்  தாக்குதல்  நடத்திவருகிறார்கள்  சிங்கள  இராணுவத்தை  உள்ளே  விட்டு  அடித்துவிடுவார்கள்,  பின்வாங்கித்  தாக்கப்போகிறார்கள்  என்றெல்லாம்  கட்டுரைகளை  எழுதித்  தள்ளினார்கள்.  உண்மையில்  புலிகள்  தாக்குப்பிடிக்க  முடியாமல்தான்  பின்வாங்கிக்  கொண்டிருந்தார்கள்.  புலிகள்  தமது  கட்டுப்பாட்டுப்  பகுதிகளிலிருந்து  அப்புறப்படுத்தப்பட்டு  பின்பு  கிளிநொச்சிக்குள்  முடக்கப்படும்  வரை  இந்தக்  கதைகளையே  சொன்னார்கள்.  பின்பு  ஜனவரியில்  கிளிநொச்சி  வீழ்கிறது.  அங்கிருந்த  அனைவரும்  புலிகளுடன்  முல்லைத்தீவுக்குள்  முடங்கினர்.  புலிகள்  "ஆளில்லாத  நகரத்தைத்தான்(கிளிநொச்சி)  இலங்கை  இராணுவம்  கைப்பற்றியிருக்கிறது,  சேதத்தைத்  தவிர்க்கவே  கிளிநொச்சியிலிருந்து  பின்வாங்கியதாகவும்"  கூறினார்கள்.  பின்பு  முல்லைத்தீவு,  புதுக்குடியிருப்பு  என  வரிசையாக  வீழத்தொடங்கின,  அப்போதும்  புலிகள்  கொரில்லாப்  போரில்  ஈடுபடாமல்,  விமானத்திலேயே  தற்கொலைத்தாக்குதலை  நடத்தினர்.  இப்படி  ஒவ்வொன்றாக  இழந்தபின்பு  சில  கிலோமீட்டர்களுக்குள்  வளைக்கப்பட்ட  புலிகள்  சரணடந்தனர்,  பலர்  கொல்லப்பட்டனர்.  முதலில்  சிங்களனால்  புலிகளை  வெல்லவே  முடியாது  என்றனர்,  புலிகள்  தாக்குப்பிடிக்கமுடியாது  பின்வாங்கியபோதும்,  அதை  தந்திரோபாயப்  பின்வாங்கல்  என்றனர்,  புலிகள்  பெருமளவு  சேதத்தைக்  கண்டபின்னர்,  புலிகளை  அழிக்கமுடியாது  என்றனர்,  கிட்டத்தட்ட  அழிவின்  விளிம்பிற்கு  வந்தபின்னர்  பிரபாகரனைப்  பிடிக்கமுடியாது  என்றனர்,  பிரபாகரன்  கொல்லப்பட்ட  பின்னரோ  பிரபாகரன்  தப்பி  விட்டார்,  இனி  வந்து  ஈழம்  பெற்றுக்  கொடுப்பாரென்றனர்.  இப்படியாக  புலிகளை  வெல்லமுடியாது  என்பதிலிருந்தை   பிரபாகரன்  தப்பிவிட்டாரென்பது  வரை  எப்படி  தமிழர்களின்  உளவியல்ரீதியாக  நம்பவைத்துள்ளனர்.  தமிழர்களால்  அதிகம்  நேசிக்கப்பட்ட  ஒரு  தலைவனுக்கு  தமிழர்கள்  தமது  ஒரு  சொட்டுக்  கண்ணீரைக்  கூட  சிந்தாமல்  போனதுதான்  வரலாற்றின்  விந்தை.  சென்ற இருபத்தைந்து வருடங்களில் கொல்லப்பட்ட, அல்லது வீரச்சாவடைந்த புலிகள்,  தலைவர்கள் எடுத்துக்காட்டாக திலீபன், குட்டிமணி, ஜெகன், கிட்டு, தமிழ்செல்வன் போன்றவர்களின்  முடிவுகள் தமிழர்களிடம் விளக்கமாக எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன, அதே நேரம் பெரும்பான்மைத் தமிழர்களால் அதிகம் மதிப்புடன் நேசிக்கப்பட்ட பிரபாகரன் (மற்ற தலைவரகளும்),  எதிரிகளின் முற்றுகையில் சிக்கவைக்கப்பட்டு நயவஞ்சகமாகவும், கொடூரமாகவும் குடும்பத்துடன் கொலை செய்யப்பட்டதை மறைப்பதன் நோக்கம்தானென்ன ? அவர் பெயரைச் சொல்லிப் பிழைப்பது அன்றி வேறென்ன இருக்கமுடியும் ? தாமிருந்த வரை புலிகள் மற்றவர்களுக்கு நிகழ்த்திய கொடுஞ்செயல்களை மறைத்தவர்கள், நியாயப்படுத்தியவர்கள், விமர்சனம் செய்யாதவர்கள், பாராமுகமாக இருந்தவர்கள் இப்போது அதே போல் புலிகளுக்கு நிகழ்ந்த கொடுமையை மறைப்பதில் என்ன ஆச்சரியம் இருக்க முடியும். 

பிரபாகரன் உடல் பரிசோதனை (இளகிய மனமுடையவர்கள் பார்க்க வேண்டாம் )

Download As PDF

இந்த  வருடத்துடன்  4ம்  ஈழப்போர்  முடிந்து  இரு  வருடங்கள்  முடிந்தும்  விட்டன.  இதுவரையில்  பிரபாகரன்  படுகொலையைப்  பற்றி  பிரபாகரனை  ஆதரித்தவர்கள்  எனப்படுபவர்கள்  ஒரு  மூச்சையும்  விடவில்லை.  மாறாக  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருப்பதாகவும்  திரும்பவும்   வருவார்கள்  என்றெல்லாம்  கூறியவர்கள்  மக்களின்  மறதியை  மனதில்  கொண்டே  சொல்லியிருக்கக்  கூடும்.  ஈழப்படுகொலைகளை  நினைவு  கூரும்  வேளையில்  புலித்தலைவர்கள்  படுகொலைகளை  மட்டும்  பேச  மறுக்கிறார்கள்.  பொத்தாம்  பொதுவாக  இனப்படுகொலைகளை  பற்றிப்  பேசி  உணர்ச்சிவயப்படுத்தி  பிரபாகரன்  கொலை  செய்யப்பட்டதை  மட்டும்  சாதுரியமாக  பேசாமல்  தவிர்த்து  விட்டு  அவரைப்  புகழ்ந்து  பேசி  கைதட்டல்  வாங்கிக்  கொள்கிறார்கள். இருவருடங்களுக்கு  முன்பு  போர்  முடிந்த  மாதங்களில்  இருந்த  மனநிலையின்  காரணமாக  ஒரு  வகையான  ஆறுதல்  செய்தியாக  அதை  நம்பும்  நிலையில்தான்  அனைவருமிருந்தனர்.  மிகப்பெரும்  தோல்வியின்,  இனப்படுகொலையின்  மாற்றாக  தேசியத்தலைவர்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்ற  செய்தி  பெருமூச்சு  விடும்  வகையில்  நம்பிக்கையின்  ஒளிக்கீற்றாக  அனைவருக்கும்  இருந்தது.  ஆனால்  அவர்கள்  கொல்லப்படக்  காரணமாக  இருந்தவர்களுக்கோ  பிரபாகரனை  உயிருடன்  இருப்பதாக  ஒரு  கருத்தினை  பரப்பி  அதை  உயிருடன்  வைத்திருப்பது தமது  பிழைப்பிற்கான  அரசியல்  தேவையாக  இருந்தது.  புலத்தில்  இருந்த  புலித்தலைவரான  கேபி  முதலில்  பிரபாகரன்  நலமாக  இருப்பதாகவும்  தாம்  அவருடன்  பேசியதாகவும்  தெரிவித்திருந்தார்.  பின்பு  அவரே  நிகரற்ற  தலைவர்  தலைவர்  பிரபாகரன்  வீரச்சாவடைந்து  விட்டதாகக்  கூறினார்.  புலிகளின்  தலைவராகவும்  தம்மை  அறிவித்துக்  கொண்டார்  கேபி.  பின்பு  இலங்கை  உளவுத்துறையால்  கடத்தப்பட்டாரா  அல்லது  பாதுகாப்பாகக்  கொண்டு  செல்லப்பட்டாரா  என்று  தெரியவில்லை,  தற்போது  நம்பிக்கைதான்  முக்கியமென்று  போரில்  பாதிக்கப்பட்ட  மக்களிடம்  நம்பிக்கையாக  பேசி வந்தார் பின்பு ஒரு தகவலுமில்லை. மாறாக  இன்னொரு  குழுவினரோ  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருப்பதாகவும்  வன்னிக்காட்டுக்குள்  சில  ஆயிரம்  புலிகளுடன்  பதுங்கியிருந்து  போருக்குத்  தயாராவதாகவும்  கதையளந்தனர்.  இன்னும்  சிலரோ  அவர்  ஏற்கெவே  தப்பிச்  சென்றுவிட்டாரென்றும்  கனடாவிலோ  இந்தோனேசியாவிலோ  இருப்பதாகவும்  செய்திகளோ  உலவின.  தமிழ்நாட்டுப்  புலி  ஆதரவத்  தலைவர்கள்  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருப்பதாக  உறுதியளித்தும்  5  வது  ஈழப்போர்  குறித்தும்  ஈவு  இரக்கமின்றியும்  பேசியும்  வந்தனர்.  பிரபாகரனின்  உடலை  இரண்டாவது  நாளிலேயே  இலங்கை  அரசு  வெளியிட்டு  விட்டது.  ஆனால்  அது  போலி  என்றும்  சிங்கள  அரசு  தமிழர்களை  ஏமாற்ற  செய்யும்  சதி  என்றும்  கூறினார்கள்.  ஏனெனில்  பிரபாகரன்  போன்ற  தோற்றமுடைய  ஒரு  உடலைக்  காட்டியும்  தந்திரமாக  புலித்தலைவர்  இறந்துவிட்டதாகக்  கூறுவதன்  மூலமாக  தமிழர்களின்  போராட்டத்தை  சீர்குலைக்கும்  ஒரு  திட்டமாகவும்  சித்தரிக்கப்பட்டது.  தொலைக்காட்சியில்  காட்டப்பட்ட  உடல்  பிரபாகரனுடையது  இல்லையென்றும்,  அவர்  பத்திரமாகவும்  நலமாகவும்  இருப்பதாகவும்  அனைவரும்  நம்ப  வைக்கப்பட்டார்கள்.  அவர்  இறந்து  விட்டார்  என்று  கூறுவதே  தமிழினத்திற்குச்  செய்யும்  துரோகம்  என்ற   கருத்தும்  பரவலாக  இருந்தது.  மே  மாதம்  2009  ம்  ஆண்டு  15  லிருந்து  17  வரையிலான  நாட்களுள்  ஏதோ  ஒரு  நாளில்தான்  மிகப்பெரும்  இனப்படுகொலையில்  வாயிலாகவே  புலித்தலைவர்களின்  படுகொலையும்  நிகழ்ந்திருக்கிறது.  போரில்  சிக்கிக்கொண்ட  இலட்சக்கணக்காணவர்கள்  மீது  தாக்குதல்  நடத்திப்  இனப்படுகொலையை  நடத்தி  முடித்த  பேரினவாத  பாசிச  பயங்கரவாதிகள்  சரணடைந்தவர்களையும்  கொடும்  சித்ரவதைகளின்  பின்னால்  கொன்றனர்.  பெண்கள்  மீது  பாலியல்  வன்முறையை  ஏவிய  பின்பு  கொன்றனர்.  இவர்கள்  கொல்வதையும்,  இன்ன  பிற  சித்ரவதைகள்  செய்வதையும்  இரசனையுடன்  கைபேசிகள்,  கேமராக்கள்  மூலமாகவும்  பதிவு  செய்தனர்.  கொல்லப்பட்ட  பின்பும்  பிணங்களின்  அருகில்  நின்று  பல்லைக்  காட்டியபடி  படமெடுத்துக்  கொண்டனர்.  இவைகளை  தம்மைச்  சேர்ந்தவர்களிடம்  காட்டி  பெருமை  பேசுவதற்காகவும்,  வக்கிர  உணர்வுக்கான  வடிகாலாகவும்  செய்தவைகளாக  இருந்தன.  இவ்வாறு  இவர்கள்  பரிமாறிக்கொண்ட  சில  புகைப்படங்களும்,  வீடியோக்களும்  மனசாட்சி  உறுத்திய  சிங்களர்களின்  உதவியால்  வெளிவந்திருக்கக்  கூடும்.  இவ்வாறு  வெளிவந்த  சில  போரின்  காட்சிகளை  ஓரளவிற்கு  வெளிக்கொண்டுவந்தன.  குறிப்பாக  நிர்வாணப்படுத்தப்பட்டும்,  கைகள்  பின்புறமாகக்  கட்டப்பட்ட  நிலையிலும்  சுட்டுக்  கொல்லப்பட்ட  காட்சிகள்,  இசைப்பிரியாவின்  பிணத்திலிருந்து  துணியை  விலக்கி  படம்பிடிக்கும்  ஆணாதிக்கப்  பாலியல்  பயங்கரவாதமும்  அதிர்ச்சியை  உண்டாக்கின.  இவையெல்லாம்  போர்  உச்சமாக  நடந்த  கடைசி  மாதங்களின்  சாதாரணமான  நிகழ்வுகளாகவே  இருந்திருக்கும்.  ஆனால்  இவையெல்லாம்  சிங்களப்  பேரினவாதப்  பயங்கரவாதிகளை  ஒன்றும்  செய்யவில்லை.  மாறாக  இவையெல்லாம்  ஒரு  பொருட்டாகவே  கருதவில்லை.  புலிகளே  செய்ததாகவும்,  இது  போன்ற  போர்க்குற்றக்  காட்சிகளைப்  பற்றி  பேசுவது  போரில்  ஈடுபட்டு  தேசத்தைக்  காத்த  வீரர்களை  அவமானப்  படுத்துவதாகவும்  கூறியது  சிங்கள  அரசு.  இது  போன்ற  கொடிய  போர்க்குற்றமாகிய  தம்மிடம்  உயிருக்குப்  பாதுகாப்பு  கிடைக்குமென்ற  உறுதியின்  பேரில்  சரணடைந்த  புலித்தலைவர்களைக்  கொடும்  சித்ரவதைக்குட்படுத்திக்  கொலை  செய்தது,  மேலும்  புலிகள்  மட்டுமல்லாது  போரில்  ஈடுபடாமல்  இருந்த  புலிகளின்  குடும்ப  உறுப்பினர்களையும்  கொலை  செய்திருக்கிறார்கள்.  வெள்ளைக்  கொடியுடன்  சரணடைந்தவர்களில்  எத்தனை  பேர்  கொல்லப்பட்டார்கள்,  எத்தனை  பேர்  உயிருடன்  இருக்கிறார்கள்  என்பதும்  தெரியவில்லை.  தமிழ்செல்வனின்  மனைவி  மட்டும்  சில  மாதங்களுக்கு  முன்பு  விடுதலை  செய்யப்பட்டார்.  மற்ற  உலக  நாடுகளும்  பொத்தாம்  பொதுவாக  சரணடைந்தவர்களை  கொன்றது  குற்றம்  என்றும்  குற்றம்  சாட்டி  வந்தன.  ஏனென்றால்  அவர்களும்  அதற்கு  (புலித்தலைவர்கள்  சரணடைவதற்கு  உத்தரவாதமளித்த  சில  மேற்கத்திய  தூதுவர்கள்  உதாரணத்திற்கு  எரிக்  சோல்கைம்)  உடந்தையாக  இருந்ததால்  முழுவதும்  சொல்லாமல்  போர்க்குற்ற  விசாரணை  என்ற  பெயரில்  இலங்கையை  அச்சுறுத்தும்  ஒரு  துருப்புச்  சீட்டாகவே  வைத்திருக்கிறார்கள். பிரபாகரன்  படுகொலைக்கு  வருவோம்.  பிரபாகரன்  சாகவில்லை  என்பவர்கள்  என்னதான்  சொல்ல  வருகிறார்கள்  என்றால்,  அது  சிங்கள  அரசின்  பொய்ப்பரப்புரை,  தமிழர்களின்  போராட்டத்தை  சீர்குலைக்கச்  செய்யும்  சதி  என்கின்றனர்.  அந்தப்  பொய்யை  உடைக்க  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்று  ஆதாரமில்லாமல்  கூறி   வருகின்றனர்.  ஒரு  வேளை  அவர்  உயிருடன்  இருந்திருந்தால்  ஒரிரு  நாட்களிலேயே  அவர்  உரை  நிகழ்த்தும்  ஒரு  வீடியோவை  வெளியிட்டிருப்பார்கள்.  அது  கூட  நடக்கவில்லை.  கொஞ்சமும்  கூச்சப்படாமல்  இன்னும்  அதே  பொய்யைச்  சொல்கிறார்கள்.  பிரபாகனைப்  பிடிக்கவே  முடியாது,  அப்படியே  பிடித்தாலும்  அவரது  பிணம்  மட்டுமே  கிடைக்கும்  அல்லது  பிணத்தைக்  கூடப்  பிடிக்க  முடியாது  என்றெல்லாம்  பிரபாகரனைப்  பற்றிய  கருத்துக்கள்  இருந்தன.  பிரபாகரன்  மட்டுமன்றி  மற்ற  புலிததலைவர்களும்  எதிரிகளிடம்  சரணடைய  மாட்டார்கள்  என்றே  அனைவரும்  நினைத்திருந்தார்கள்.  ஆனால்  அரசியல்  பிரிவினரான  நடேசன்,  புலித்தேவன்  ஆகியோர்  வெள்ளைக்  கொடியுடன்  சரணடந்தனர்  அதன்  பின்பு  சித்ரவதை  செய்யப்பட்டுக்  கொல்லப்பட்டனர்  என்பதை  மட்டும்  ஒத்துக்  கொள்கின்றனர்.  ஏன்  அவர்கள்  மட்டும்  புலிகள்  இல்லையா  ?  இவர்கள்  சரணடைந்ததால்  புலிகளின்  மீதான  கௌரவம்   குறைந்து  விடாதா  ?வெறும்  அரசியல்  தலைமை(நடேசன்,  புலித்தேவன்)  மட்டும்  சரணடைந்தது,  இராணுவத்  தலைமை(பிரபாகரன்,  பொட்டம்மன்,  சொர்ணம்,  சூசை  பொன்றவர்கள்)  தப்பி  விட்டது  என்றும்  சொன்னார்கள்.  2009  ம்  ஆண்டு  மே  மாதம்  இரண்டாவது  வாரத்தில்  புலிகளும்,  3  இலட்சம்  மக்களும்  ஒரிரு  கிலோமீட்டர்  சுற்றளவுக்குள்  முடக்கப்பட்டு  விட்டார்கள்.  பின்பு  புலிகள்  "ஆயுதங்களை  மௌனிப்பதாக"  அறிவித்தனர்.  இதற்குப்  பின்பு  சிங்கள  அரசிடமிருந்து  போரில்  இலங்கை  அரசு  வெற்றி  பெற்றது,  புலித்  தலைவர்கள்  கூட்டாகத்  தற்கொலை  செய்து  கொண்டார்கள்  முதலில்  செய்தி  வந்தது  (சிஎனென்  ஐபிஎன்  தொலைக்காட்சியில்  இவ்வாறு  சொன்னார்கள்).  பின்பு  பிரபாகரன்  ஆம்புலன்ஸ்  வண்டியில்  தப்பிச்  செல்ல  முயன்றபோது  சுட்டுக்  கொல்லப்பட்டார்  என்று  அறிவித்தது.  இதன் மூலம் அவரை அவமானப்படுத்தும் விதமாக தப்பியபோது கொல்லப்பட்டார் என்று வெளியிடக் காரணம் என்னவென்றால் இதை வெளியிடாமல், சரணடைந்து கொல்லப்பட்டார் என்று கூறியிருந்தால் தமது போர்க்குற்றத்தை தாமே ஒத்துக் கொண்டதாகி விடுமென்பதால்தான். இச்செய்தியில்தான்  பிரபாகரன்  உடல்  காட்டப்பட்டது.  அவரது  மகன்  சார்லஸ்  ஆண்டனி  சீலன்,  பிரபாகரன்  ஆகியோரது  தலையில்  ஆழமான  காயங்கள்  இருந்ததைக்  கொண்டே  அவர்கள்  எப்படிக்  கொல்லப்பட்டிருக்கலாம்  என்பதையும்  யூகிக்கலாம்.  இந்த  நிலையில்  ஜோர்டானுக்கு  போயிருந்த  அதிபர்  மகிந்த  "பயங்கரவாதம்  முற்றிலும்  ஒழிக்கப்பட்ட"  தனது  நாட்டுக்குத்  திரும்புவதாகக்  கூறி,  தனது  பயணத்தை  பாதியிலேயே  முடித்துக்  கொண்டு  விமானத்தில்  வந்திறங்கியவுடன்  இலங்கை  மண்ணை  முத்தமிட்டார்.  இத்தனைக்குப்  பிறகு  விடுதலைப்புலிகளின்  இணையதளங்கள்  பிரபாகரனும்  சூசையும்  முற்றுகையை  ஊடறுத்துத்  தப்பிவிட்டதாகக்  கூறத்  தொடங்கின.  பின்பு  பாதிப்பேர்  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்று  நம்பினர்.  (உண்மையில்  பிரபாகரன்  இறந்துவிட்ட  செய்தியை  எதிர்கொள்ளுமளவுக்கு  அந்நாளில்  யாருக்குமே  மன  வலிமை  இருந்திருக்காது.  இரு  வருடங்களுக்கு  முன்பு  போர்  நடந்த  போது  இருந்த  மனநிலையை  நம்  வாழ்வில்  நாம்  இனி  சந்திக்கவே  போவதில்லை  எனுமளவிற்கு  போரின்  வெப்பமும்,  நமது  தலைவரகளின்  கையாலாகாத்தனமும்  நம்மை  பாதித்திருந்தது.)  பின்பு  நிறையப்  பேர்  பிரபாகரன்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்பது  போலவே  பேசவும்,  எழுதவும்  அறிவிக்கவும்  தொடங்கினர்.  பல  மாதங்களாக  "புலித்தலைவர்கள்  கொல்லப்பட்டதாகக்  கூறப்படும்  சம்பவங்களை"  என்று  அதை  கிண்டலடித்தே  பேசினார்கள்.  அச்சு  ஊடகத்திலிருந்து  இணையத்தில்  எழுதியவர்கள்  வரை.  வைகோ,  சீமான்,  நெடுமாறன்,  திருமாவளவன்  ஆகியோர்  அடித்துச்  சொன்னார்கள்  இன்றுவரையிலும்  மறுக்கவில்லை.  இதன்  பின்போ  புலத்தில்  புலிகள்  இரண்டாகப்  பிளவுற்றனர்.  கேபி  தலைமையிலான  குழுவினரொ  பிரபாகரன்  வீரச்சாவடைந்து  விட்டதாகக்  கூறி,  இனி  நாம்  ஜனநாயக  வழியில்  போராட்டத்தினைத்  தொடர்வோம்  என்றனர்.  இன்னொரு  குழுவினரோ  பிரபாகரன்  இறந்துவிட்டாரென்பது  தமிழினத்துரோகம்  என்றும்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்றும்  கூறத்  தொடங்கினர்.  புலித்தலைவர்கள்  சரணடைந்தனர்  பின்பு  கொல்லப்பட்டனர்  என்பதை  மறுப்பவர்கள்,  மக்களின்  உணர்வைப்  பயன்படுத்தி  ஆதாயமடைந்த  புலத்துப்  புலிகள்.  இவர்கள்தான்  நாடுகடந்த  தமிழீழம்  வரை  வந்தவர்கள்.  பிரபாகரன்  இறந்துவிட்டதைச்  சொன்னால்  தமிழர்களை  ஏமாற்றி  அரசியல்  செய்வ்தெல்லாம்  நடக்குமா?  ஈழத்தமிழர்களின்  உணர்வைப்  பயன்படுத்தியும்,  விடுதலைப்புலிகளின்  பேரிலும்  சொத்துக்களை  வைத்து  வசதியுடன்  வாழும்  புலத்து அரசியல்வாதிகளைக்காட்டிலும்  புலிகளை  மிகத்தீவிரமாக  ஆதரித்த  ஈழ  ஆதரவாளர்கள்,  பிரபலங்கள்,  மக்கள்  இயக்கங்கள்,  தமிழார்வலர்கள்,  இன  உணர்வாளர்கள்  போன்றவர்களும்  பிரபாகரன்  படுகொலை  குறித்தும்  பேசவில்லை.  இதில்  எவருமே  தாம்  நேசித்த  தலைவருக்காக  ஒரு  மெழுகுவர்த்தியைக்  கூட  ஏற்றவில்லை.  ஏனென்றால்  பிரபாகரன்  இறக்கவில்லை  என்று  முதலில்  நம்பினார்கள்,  பின்பு  காலப்போக்கில்  பிரபாகரன்  வரப்போவதில்லை  என்று  உணர்ந்த  போதும்  பிரபாகரனுக்காக  என்ன  செய்வதென்று  தெரியவில்லை.  எல்லாவற்றிற்கும்  மேலாக  பிரபாகரன்  இறந்துவிட்டார்  என்று  கூறுகிறவர்கள்  "புலி  எதிர்ப்பாளர்கள்"  எனப்படுபவர்களாக  இருக்கின்றனர்.  அவர்கள்  புலிகள்  இருந்தவரையிலும்  அவர்கள்  அழிந்த  பின்னும்  புலிகளையும்  புலிகளின்  அரசியலை  கடுமையாக  எதிர்த்தவர்களாக,  எதிர்ப்பவர்களாக  இருக்கின்றனர்.  இதில்  சிலர்  இந்திய  இலங்கை  அர்சின்  ஆதர்வாளர்களாகவும்  இருக்கின்றனர்.  நடுநிலையாளர்களும்  இருக்கின்றனர்.  இவர்களின்  புலிகளின்  மீதான  விமர்சங்களையெல்லாம்,  புலி எதிர்ப்பு,  தமிழினத்  துரோகம்,  சிங்கள  விசுவாசம்,  அவதூறு  என்ற  வகையிலேயே  புலி  ஆதரவாளர்கள்  எதிர்கொண்டு  வந்திருக்கின்றனர்.  அதே  பார்வையில்தான்  பிரபாகரன்  சரணடைந்து   கொல்லப்பட்டார்  என்ற  கருத்தையும்  பார்க்கிறார்கள்.  இதை  பிரபாகரன்  மீதான  அவதூறாகக்  கருதுகிறார்கள்.  பிரபாகரன்  சரணடைந்து  கொல்லப்பட்டார்  என்பதற்காக  அவர்கள்  சிங்களனிடம்  உயிர்ப்பிச்சை  கேட்டுப்போனார்  என்பதல்ல,  வரலாறு  முழுவதும்  நடந்தது  போலவே  அவர்களிடம்  துரோகிகளால்  காட்டிக்  கொடுக்கப்பட்டார்  எனபதுதான்.  புலிகள்  இந்தியாவையும்,  மேற்குலகையும்,  ஐநாவையும்  பெரிதும்  மதிப்பவர்களாக  இருந்தார்கள்.  இந்தியா  போரை  நடத்திக்  கொண்டிருக்க  புலிகளோ  இந்தியாவின்  உண்மையான  நண்பன்  தாங்கள்தானென்றும்  சிங்கள  அரசை  நம்பவேண்டாமென்றும்  இந்தியாவைக்  கெஞ்சிக்  கொண்டிருந்தார்கள்.  இவர்கள்  கொடுத்த  உறுதிமொழியை  நம்பித்தான்  உயிருக்குப்  பாதுக்காப்பளிக்கப்படுமென்றுதான்  அவர்கள்  வெள்ளைக்கொடியுடன்  வந்தார்கள்.  வந்தவர்கள்  பேரினவாதப்  பயங்கரவாதிகளிடம்  சிக்க  வைக்கப்பட்டார்கள்.  இதில்  இந்திய  உளவுத்துறை  அதிகாரிகள்  வரை  இருந்திருக்கிறார்கள்.  இந்தப்  போரை  நடத்தியதே  இந்தியாதான்  என்றிருக்கையில்  போரின்  இறுதிக்காட்சியையும்  இவர்கள்தான்  தீர்மானித்தார்கள்.  இந்தியாவைச்  சார்ந்த  ஐநா  அதிகாரியான  விஜய  நம்பியார்  வந்த  பிறகுதான்  ஆயுதங்கள்  புலிகளால்  மௌனிக்கப்பட்டன.  இந்தப்  போரில்  இலங்கை  இராணுவம்  நேரடியாக்  ஈடுபட்டாலும்  போர்த்திட்டங்கள்,  ஆயுதங்கள்  என  இந்தியாவின்  போராகவே  இது  நடைபெற்றது.  இதனால்  இந்திய  உளவுத்துறை  அதிகாரிகள்  இராஜிவ்  கொலையில்  குற்றம்  சாட்டப்பட்டிருந்த  பிரபாகரனையும்,  பொட்டு  அம்மனையும்  விசாரித்திருக்கவும்  கூடும்.  எந்த  ஒரு  புலித்தலைவரையும்  சிறையில்  வைத்திருப்பதுமோ  அல்லது  உயிருடன்  இருப்பதாலோ  உலகெங்கும்  வாழும்  தமிழர்களிடம்  மிகப்பெருமளவில்  ஒன்றினைத்துவிடும்  போராட்டம்  வெடிக்கும்  என்பதாலும்  அவர்கள்  கைது  செய்யப்பட்டும்  வெளியில்  யாருக்கும்  தெரிவிக்கப்படாமல்  போர்க்களத்திலேயே  வைத்துக்  கொல்லப்பட்டனர்.  முப்பதாண்டுகளாகக்  காத்திருந்த  வெறியை  புலித்தலைவர்களைக்  கொடூரமாகக்  கொன்றதன்  மூலமாகப்  பழி  தீர்த்துக்கொண்டனர்  சிங்கள்ப்  பேரினவாதக்  கொலைகாரர்கள்.  எல்லாவற்றிற்கும்  மேலாக  தாம்  செய்யும்  கொலைகளையெல்லாம்  படம்பிடித்துப்  பரவசமடைந்த  இராணுவத்தினர்  பிரபாகரனை  மட்டும்  சும்மா  விட்டிருப்பார்களா  என்ன  ? சீரான  இடைவெளியில்  இலங்கையிலிருந்து  போர்க்குற்றம்  தொடர்பான  வீடியோக்களும்,  புகைப்படங்களும்  கசிந்து  கொண்டேயிருக்கின்றன.  புலித்தலைவர்களுள்  ஒருவரான  இரமேஷ்  சிங்கள  இராணுவத்தினரால்  விசாரணை  செய்யப்படுவதையும்  அருகிலிருந்த  மற்ற  சில  வீரர்களும்  அதனை  தமது  கைப்பேசிக்  கேமராவினால்  படம்பிடிப்பது  போலவும்  வெளியாகியிருந்தது.  மற்றொரு  புகைப்படத்தில்  அவர்  கொலை  செய்யப்பட்டுக்  கிடக்கும்  காட்சியிருந்தது.  இதிலிருந்தே  அறியலாம்,  புலித்தலைவர்கள்  விசாரணையின்  பின்புதான்  கொலை  செய்யப்பட்டார்கள்  என்று.  நடேசன்,  பிரபாகரன்  போன்றவர்கள்  சித்ரவதை  செய்யப்ப்ட்டுத்தான்  கொல்லப்பட்டார்கள்  என்ப்தும்  அவர்க்ளின்  உடலிலிருந்த  காயங்கள்  மூலமாகவே  புரிந்து  கொள்ள  முடியும்.  இதெல்லாம்  அப்போதே  அரசல்  புரசலாக  வெளிவந்திருந்தன.  பிரபாகரனின்  இளைய  மகன்  பாலச்சந்திரனை  பிரபாகரன்  கண்முன்னேயே  தரையிலடித்துக்  கொன்றதும்,  கருணா  உட்பட  தமிழ்  ஆயுதக்குழுவினர்  இதற்கு  உடனிருந்ததும்  உறுதிப்படுத்தப்  படாத  செய்தியாக  வெளியாகியிருந்தது.  பிணங்களை  அடுக்கிவைப்பது  முதல்,  பெண்போராளிகளின்  இறந்த  உடலில்  துணியை  விலக்கிவிட்டு  அதனருகில்  நின்று  புகைப்படமெடுததுக்  கொள்வது  போன்ற  பல  வகையில்  போர்க்குற்ற  ஆவணங்கள்  வெளியாகி  வருகின்றன.  சில  நாட்களுக்கு  முன்பு  இலங்கை  புலத்து  புலிகள்  மீது  ஒரு  குற்றம்  சாட்டியிருந்தது.  பொதுவாக  இது  போன்ற  போர்க்குற்ற  ஆவணஙகள்  வெளியாகும்  போதெல்லாம்  அது  பொய்யென்றும்  புலிகளின்  சதியென்றும்  கூறும்.  அதே  போல்  இம்முறையும்  பிரபாகரன்  கொல்லப்படுவது  போன்ற  வீடியோவை  புலிகள்  தயாரித்து  வருகின்றனரென்றும்  அதனால்  இலங்கையரசின்  பெயரைக்  கெடுக்க  எத்தனிப்பதாகவும்  கூறியிருந்தது.  இதிலிருந்து  ஏதாவது  புரிகிறது  இல்லையா?  இது  போன்ற  பல  ஆதாரங்கள்  அரசினால்  அழிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.  மேலும்  புலித்தலைவர்  உயிருடன்  இருக்கிறார்  என்ற  கருத்தினால்  ஆதாயமடைபவர்கள்  யாரோ  அவர்களினாலும்  அழிக்கப்பட்டுள்ளன.  மேலும்  போர்க்குற்றங்கள்  குறித்து  பெரிதாகக்  கவலைப்படுவது  போல்  நடிக்கும்  மேற்குலக  நாடுகளும்  இந்த  சித்து  விளையாட்டில்  ஈடுபட்டுள்ளன.  இறுதிப்போரில்  முள்ளிவாய்க்கால்  வரை  சென்று  உயிர்பிழைத்த  சிலரை  நார்வேயிலிருந்து  வந்த  சில  அதிகாரிகள்  இலங்கை  அரசுக்கு  டிமிக்கி  கொடுத்துவிட்டு  தம்முடன்  கூட்டிச்  சென்று  விட்டனர்.  அவர்களை  தமது  நாட்டில்  வைத்து  போர்க்குற்ற  ஆதாரங்களைப்  பெற்று  அதன்  மூலமாக  இலங்கையரசை  தமது  நலனுக்கேற்ப  ஒத்துழைக்க  வைப்பதாகவும்  ஒரு  செய்தி  வெளியாகியிருந்தது.  இதற்கெல்லாம்  மேலாக  தற்போது  லிபிய  அதிபர்  கடாபி  கொல்லப்பட்டதை  நினைத்துப்  பாருங்கள்  ஒரு  நாட்டின்  அதிபரைக்  கொலை  செய்வதை  வீடியோவாக  ஊடகங்கள்  செய்தி  வெளியிடுகிறது  அவர்  சர்வாதிகாரியாகவே  இருக்கட்டுமே.  அதே  போல்தான்  சதாம்  ஹுசைனும்  தூக்கிலிடப்படுவதற்கான  முந்தைய  நிமிடம்  வரையிலான  காட்சிகளையும்  வெளியிட்டார்கள்.  இதன்  மூலம்  சர்வாதிகாரம்  ஒழிக்கப்பட்டு  குடிநாயகம்  நிலைநாட்டப்பட்டது  என்றார்கள்.  இதை  செய்தவர்கள்  யாரென்றால்  அமெரிக்க  ஐரோப்பிய  ஏகாதிபத்தியங்கள்  அந்தந்த  நாட்டிலுள்ள  தமது  அடிமைகள்  மூலம்  செய்தார்கள்.  நிற்க  இதை  ஏன்  சொல்கிறேனென்றால்  ஒரு  நாட்டின்  அதிபரைக்  கொலை  செய்து  அதையே  ஜனநாயகம்  மீண்டது  என்ற  பெயரில்  துணிச்சலாக  வெளியிட்டார்கள்.  இங்கோ  புலிகள்  உலக  நாடுகளால்  பயங்கரவாதிகள்  என்று  தடை  செய்யப்பட்டவர்கள்,  மேலும்  இந்தியப்  பிரதமரைக்  கொன்றதற்காகவும்  குற்றம்  சாட்டப்பட்டவர்கள்.  இவர்களைக்  கொன்றால்  யாருமெதுவும்  கேட்க  முடியாது.  இந்தியா  சீனா  உட்பட  அனைத்து  நாடுகளுக்கும்  புலிகள்  தேவையில்லாதவர்களாக  இருந்தார்கள்.  இந்தியா  ஆயுதங்களைக்  கீழே  போடுமாறு  புலிகளைத்  தொடர்ந்து  வலியுறுத்தி  வந்தது.  புலிகள்  மேற்குலகின்  ஆதரவையும்  எப்போதோ  இழந்து  விட்டிருந்தனர்.  இந்தியாவின்  நண்பனென்றுதான்  புலிகள்  தம்மை  அழைத்துக்  கொண்டாலும்  இந்தியாவின்  முழு  அடிமையாக  இருக்காததாலும்  இந்தியாவிற்கும்  புலிகள்  அழிக்கப்படவேண்டியவர்களாகவே  இருந்தார்கள்.  புலிகளின்  அரசியல்  என்பது  இந்தியாவிற்கு  எல்லாவகையிலும்  இடைஞ்சலாகவே  இருந்தது.  இந்தியா  என்பதே  வெள்ளைக்காரர்கள்  வெளியிலிருந்து  வசதியாக  ஆள்வதற்காக  மூன்று  டஜன்  தெசிய  இனங்களைக்  கட்டி  உருவாக்கப்பட்ட  ஒரு  போலித்  தேசியம்,  வடகிழக்கில்  இதற்கெதிராக  இன்னும்  குருதி  சிந்தப்படுகிறது.  இதற்கும்  மேலாக  காஷ்மீர்  என்ற  தனக்கு  உரிமையில்லாத  பகுதியில்  இராணுவத்தை  வைத்து  அடக்கியாள்கிறது.  இந்த  இலட்சணத்தில்  ஈழத்தினைப்  பிரித்துக்  கொடுப்பது  தனது  முந்தானையில்  தானே  தீ  வைத்துக்  கொள்வதற்குச்  சமமென்று  பாரதமாதாவுக்குத்  தெரியாதா  ?  பாகிசுதானிடமிருந்து  வங்காளதேசத்தைப்  பிரித்துக்  கொடுத்தது  போல  இந்தியா  இலங்கைக்குச்  செய்யாது.  பாக்,  சீனா  ஆகியவை  சம  அல்லது  வலுமிகுந்த  எதிரி  நாடுகள்  என்பதால்  வங்காள  தேசம்,  திபெத்  என்று  விடுதலை  கேட்கிறது.  ஆனால்  இலங்கையோ  மிகச்  சிறிய  நாடு  இந்தியாவின்  (பொருளாதார,  அரசியல்  ரீதியாக)  அடிமை  நாடு.  அதை  ஒன்றாக  வைத்திருப்பதுதான்  இந்தியாவிற்கு  வசதியானது.  இப்படி  தேசிய  இனங்களைக்  இரும்புப்பிடிக்குள்  வைத்து,  தலையில்  எரிமலையாகிய  காசுமீரையும்  வைத்துக்  கொண்டிருக்கையில்  தனது  காலுக்குக்  கீழே  ஒரு  சில  இலட்சம்  பேர்களைக்  கொண்ட  ஒரு  தேசிய  இனத்தைச்  சார்ந்த  போராளிகள்  வான்படை  வைத்துக்  கொண்டு  தாங்கள்  எதிர்த்துப்  போராடும்  நாட்டின்  தலைநகரத்திலேயே  வானவேடிக்கை  நடத்தி  வருவதை  இந்தியா  எப்படிச்  சகித்துக்  கொள்ளும்  ?.  புலிகளின்  அரசியலின்படி  இலங்கை  சீனாவிற்கு  ஆதரவானது,  தாங்கள்தான்  இந்தியாவிற்கு  ஆதரவானவர்கள்  என்று  சொல்கிறார்கள்,  அதன்படியே  பார்த்தாலும்,  சீனாவின்பக்கம்  இலங்கை  சாயாமல்  இருப்பதற்குத்  தமிழர்களை  ஆதரிப்பதற்குப்  பதில்  தமிழர்களைப்  பலி  கொடுத்து  இலங்கைக்கு  உதவி  அதை  தன்  கட்டுக்குள்  வைத்திருப்பதுதானே  இந்தியாவிற்கு  வசதியானது. எல்லோர்க்கும்  புரியாத  புதிர்,  அனைவரது  மண்டையிலும்  குடைந்தெடுக்கும்  விடை  தெரியாத  கேள்வி  ஒன்று (எனக்கு  அப்படித்தான்),  இறுதிப்போரின்  போது  புலிகள்  ஏன்  கரந்தடிப்  போரில்  (Guerilla  war) இறங்கவில்லை  என்பது.  விடுதலைப்புலிகளின்  பட்டப்பெயரே  உலகின்  தலைசிறந்த  கொரில்லா  இயக்கம்  என்பது.  ஆனால்  அவர்களோ  தாம்  தோல்வியுறும்  தருணத்தில்  கூட  கரந்தடிப்  போருக்கு  மாறாமல்  இறுதிவரை  தற்காப்புப்  போரென்ற  பெயரில்  இருந்த  இடத்திலிருந்தே  போரிட்டார்கள்.  மேலும்  மக்களைத்  தம்முடன்  கட்டாயப்படுத்தி  வைத்திருந்து  அவர்களின்  பிணங்களைக்  காட்டிப்  போர்நிறுத்தம்  கோரினார்கள்.  எல்லைகள்  சுருங்க  சுருங்க  ஊடறுப்புத்  தாக்குதல்  நடத்தாமலும்,  தப்பிச்  செல்லாமலும்  சிறு  மூலையில்  ஒதுங்கி  தாமாகவே  பொறியில்  சிக்கிக்  கொண்டார்கள்.  இதன்  மூலம்  தமிழர்களுக்குத்  துன்ப  அதிர்ச்சியையும்,  எதிரிகளுக்கு  இன்ப  அதிர்ச்சியையும்  கொடுத்தார்கள்  புலிகள்.  மஹிந்தவே  நக்கலடித்தார்,  நானாக  இருந்திருந்தால்  கொரில்லாப்  போருக்கு  மாறியிருப்பேன்  என்றார்.  கொரில்லாப்  போரில்  உலகம்  காணாத  வகையில்  தம்  எதிரிகளை  வென்றும்  (மரபு  வழிப்போரிலும்  கூட  இலங்கை  இராணுவத்தால்  புலிகளை  வென்றிருக்க  முடியாது  தனியாக  வந்திருந்தால்)  அசைக்கமுடியாத  இயக்கமாக  இருந்த  புலிகள்,  எதிரி  உலக  ஆதரவுடனும்  இந்திய  இராணுவ  உதவியுடனும்  மிகப்பலமாக  முன்னேறிவருகையில்   ஏன்  அரைகுறையான  தமது  மரபு  வழிப்போரில்  ஈடுபட்டார்கள்  என்பது  பிரபாகரனைக்  காட்டிக்  கொடுத்தவர்களுக்கு  மட்டுமே  தெரிந்த  சேதி.  தனது  கடைசி  மாவீரர்  உரையிலும்  பிரபாகரன்  "சிங்களம்  உலக  ஆதரவுடன்  பேரழிவுப்பாதையில்  வருவதாகவும்,  இது  (போர்)  தமக்குப்  புதியனவோ  அல்லது  பெரியனவோ  இல்லையென்றும்  வாசித்தார்."  இது  வழக்கமான  போர்தானென்று  புலிகள்  நினைத்துவிட்டார்களா  ?  அல்லது  முன்பு  நடந்தது  போல்  யாராவது  காப்பாற்றுவார்கள்  என்று  நினைத்துக்  கொண்டார்களா?  1980  களில்  ஜெயவர்த்தனா  காலத்தில் வடமராச்சியை சுற்றி வளைத்து  இலங்கைப்  படைகள்  பிரபாகரனை  நெருங்கியிருந்த  போது  இந்திய  மிராஜ்  போர்விமானங்கள்  எல்லை  தாண்டிவந்து  இலங்கையை உணவுப்  பொட்டலங்களை  வீசுவது  என்ற  போர்வையில் ஜெயவர்த்தனவை அச்சுறுத்தின.  இந்திய  இராணுவம்  ஈழத்தை  ஆக்ரமித்திருந்த  போது  சமாதானத்திற்காக  பேச  வந்த  பிரபாகரனைக்  கொன்று  விடுமாறு  இராஜிவ்  இரகசியமாக  உத்தரவிட்டிருந்தார்.  ஒரு  நேர்மையான  இராணுவ  அதிகாரி  ஒருவரால்  அது  நடக்காமல்  தவிர்க்கப்பட்டது.  இந்திய  ராணுவத்திற்குமிடையே  போர்  மூண்டிருந்த  வேளையில்,  பிரபாகரனை  இந்தியப்  படைகள்  நெருங்கியிருந்தன,  அப்போதைய  அதிபர்  பிரேமதாசாவின்  அழுத்தம்  காரணமாகவும்,  இந்தியப்  பிரதமர்  விபிசிங்  முடிவினாலும்  இலங்கையிலிருந்து  இந்திய  இராணுவம்  விலக்கப்பட்டது.  இப்படியாக  சில  முறை  புலித்தலைவர்கள்  காப்பாற்றப்பட்டார்கள்.  இதற்கு  நேர்மாறாக  2000  இல்  என்று  நினைக்கிறேன்.  யாழ்குடாவில்  ஏறக்குறைய  20000  இலங்கை  இராணுவத்தினர்  புலிகளால்  சுற்றி  வளைக்கப்பட்டனர்.  பின்பு  இந்தியாவின்  தலையீட்டின்  பின்னர்  அவர்கள்  தாக்கப்படாமல்  புலிகளால்  விடப்பட்டனர்.  இதுபோல்  இம்முறையும்  யாராவது  தலையிட்டுக்  காப்பார்கள்  என்று  நம்பினார்களா  புலிகள்?   இதைவிடக்கொடுமை  இந்தியாவில்  நடந்த  தேர்தலை  நம்பித்தான்  மே  மாதம்  வரை  தாக்குப்பிடித்தார்களா  ?  மே  13  இல்  இந்தியத்  தேர்தலின்  முடிவுகள்  வெளியான  பின்பு  புலிகள்  ஆயுதத்தை  மௌனித்தார்கள்.  காங்கிரசின்  ஆட்சி  கவிழ்ந்து  பாஜக  ஆட்சியைப்  பிடிக்கும்  பின்பு  போரை  நிறுத்திவிடும்  என்றெல்லாம்  புலிகள்  நம்பியிருக்கிறார்கள்.  அல்லது  அமெரிக்காவோ  ஐநாவோ  தலையிட்டுப்  போர்நிறுத்தம்  செய்யும்  என்றே  புலித்தலைகள்  நம்பியிருக்கிறார்கள்.  சில  மாதங்களுக்கு  முன்னர்  சிறையிலிருக்கும்  முன்னாள்  இராணுவத்தளபதி  பொன்சேகா  "புலிகளிடமிருந்து  கைப்பற்றப்பட்ட  200  கிலோ  தங்கம்  எங்கே  என்று  கேட்டிருந்தார்"  இலங்கை  அரசுக்கு  எதிராக.  ஆக  இதுபோல்  புலிகளிடம்ருந்து  பல  செல்வங்கள்  கொள்ளையிடப்பட்டிருக்கின்றன.  போரின்  இறுதிக்கட்டத்தின்  போதும்  புலிகளால்  மறைத்தும்,  புதைத்தும்  வைக்கப்பட்டிருந்த  போர்க்கருவிகள்  சிங்களப்படைகள்  கைப்பற்றின.  அவையனைத்தும்  பல  கோடிகளுக்கும்  பெறுமானமுடையவை.  இவை  மஹிந்த  கூட்டம்  விற்றுக்  கொள்ளக்காசை  கல்லாக்  கட்டிவிட்டது.  பெயருக்கு  சில  துப்பாக்கிகளையும்,  வெடிகுண்டுகளையும்  காட்டிவிட்டு  அனைத்தையும்  விற்றுக்  காசாக்கியிருக்கிறார்கள்.  இத்தனை  பணத்தையும்,  ஆயுதங்களையும்,  தங்கத்தையும்  மற்றும்  ஆவணங்களையும்  (புலிகளால்  தமிழிலேயே  அச்சிடப்பட்ட  போர்,  போர்க்கருவிகள்,  தந்திரங்கள்  தொடர்பான  நூல்கள்  உட்பட  பலவும்  சிங்களனிடம்  சிக்கின,  இவைகளெல்லாம்  பழைய  தமிழிலக்கியங்கள்  அழிந்தது  போல  வெளிவராமலே  அழிக்கப்படும்)  காப்பாற்றத்தான்  கொரில்லாப்  போருக்கும்  மாறாமல்  உயிரைப்  பணயம்  வைத்து  தற்காப்புப்  போரை  நடத்தினார்களா  புலிகள்  ?.  இப்படி  இவர்களை  அழித்துத்தான்  தற்போது  புலத்திலிருக்கும்  புலியின்  சொத்துக்காக  வெட்டுக்  குத்தை  நடத்திக்  கொண்டிருக்கிறார்கள்  தற்போதைய  புலிக்குழுக்கள்.  யாரின்  வழிகாட்டுதலால்  புலிகள்  இறுதிவரை  கொரில்லாத்  தாக்குதல்  நடத்தாமல்  இருந்த  இடத்திலேயே  இருந்து  போரிட்டு  எதிரிக்கு  வேலையை  எளிதாக்கினார்கள்.  புலிகளை  இப்படி  முட்டுச்சந்தில்  சிக்கவைத்துவிட்டு,  இணையங்கள்  மூலமாக  புலிகளைத்  தோற்கடிக்கவே  முடியாதென்றும்,  அவர்கள்  தற்காப்புத்  தாக்குதல்  நடத்திவருகிறார்கள்  சிங்கள  இராணுவத்தை  உள்ளே  விட்டு  அடித்துவிடுவார்கள்,  பின்வாங்கித்  தாக்கப்போகிறார்கள்  என்றெல்லாம்  கட்டுரைகளை  எழுதித்  தள்ளினார்கள்.  உண்மையில்  புலிகள்  தாக்குப்பிடிக்க  முடியாமல்தான்  பின்வாங்கிக்  கொண்டிருந்தார்கள்.  புலிகள்  தமது  கட்டுப்பாட்டுப்  பகுதிகளிலிருந்து  அப்புறப்படுத்தப்பட்டு  பின்பு  கிளிநொச்சிக்குள்  முடக்கப்படும்  வரை  இந்தக்  கதைகளையே  சொன்னார்கள்.  பின்பு  ஜனவரியில்  கிளிநொச்சி  வீழ்கிறது.  அங்கிருந்த  அனைவரும்  புலிகளுடன்  முல்லைத்தீவுக்குள்  முடங்கினர்.  புலிகள்  "ஆளில்லாத  நகரத்தைத்தான்(கிளிநொச்சி)  இலங்கை  இராணுவம்  கைப்பற்றியிருக்கிறது,  சேதத்தைத்  தவிர்க்கவே  கிளிநொச்சியிலிருந்து  பின்வாங்கியதாகவும்"  கூறினார்கள்.  பின்பு  முல்லைத்தீவு,  புதுக்குடியிருப்பு  என  வரிசையாக  வீழத்தொடங்கின,  அப்போதும்  புலிகள்  கொரில்லாப்  போரில்  ஈடுபடாமல்,  விமானத்திலேயே  தற்கொலைத்தாக்குதலை  நடத்தினர்.  இப்படி  ஒவ்வொன்றாக  இழந்தபின்பு  சில  கிலோமீட்டர்களுக்குள்  வளைக்கப்பட்ட  புலிகள்  சரணடந்தனர்,  பலர்  கொல்லப்பட்டனர்.  முதலில்  சிங்களனால்  புலிகளை  வெல்லவே  முடியாது  என்றனர்,  புலிகள்  தாக்குப்பிடிக்கமுடியாது  பின்வாங்கியபோதும்,  அதை  தந்திரோபாயப்  பின்வாங்கல்  என்றனர்,  புலிகள்  பெருமளவு  சேதத்தைக்  கண்டபின்னர்,  புலிகளை  அழிக்கமுடியாது  என்றனர்,  கிட்டத்தட்ட  அழிவின்  விளிம்பிற்கு  வந்தபின்னர்  பிரபாகரனைப்  பிடிக்கமுடியாது  என்றனர்,  பிரபாகரன்  கொல்லப்பட்ட  பின்னரோ  பிரபாகரன்  தப்பி  விட்டார்,  இனி  வந்து  ஈழம்  பெற்றுக்  கொடுப்பாரென்றனர்.  இப்படியாக  புலிகளை  வெல்லமுடியாது  என்பதிலிருந்தை   பிரபாகரன்  தப்பிவிட்டாரென்பது  வரை  எப்படி  தமிழர்களின்  உளவியல்ரீதியாக  நம்பவைத்துள்ளனர்.  தமிழர்களால்  அதிகம்  நேசிக்கப்பட்ட  ஒரு  தலைவனுக்கு  தமிழர்கள்  தமது  ஒரு  சொட்டுக்  கண்ணீரைக்  கூட  சிந்தாமல்  போனதுதான்  வரலாற்றின்  விந்தை.  சென்ற இருபத்தைந்து வருடங்களில் கொல்லப்பட்ட, அல்லது வீரச்சாவடைந்த புலிகள்,  தலைவர்கள் எடுத்துக்காட்டாக திலீபன், குட்டிமணி, ஜெகன், கிட்டு, தமிழ்செல்வன் போன்றவர்களின்  முடிவுகள் தமிழர்களிடம் விளக்கமாக எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன, அதே நேரம் பெரும்பான்மைத் தமிழர்களால் அதிகம் மதிப்புடன் நேசிக்கப்பட்ட பிரபாகரன் (மற்ற தலைவரகளும்),  எதிரிகளின் முற்றுகையில் சிக்கவைக்கப்பட்டு நயவஞ்சகமாகவும், கொடூரமாகவும் குடும்பத்துடன் கொலை செய்யப்பட்டதை மறைப்பதன் நோக்கம்தானென்ன ? அவர் பெயரைச் சொல்லிப் பிழைப்பது அன்றி வேறென்ன இருக்கமுடியும் ? தாமிருந்த வரை புலிகள் மற்றவர்களுக்கு நிகழ்த்திய கொடுஞ்செயல்களை மறைத்தவர்கள், நியாயப்படுத்தியவர்கள், விமர்சனம் செய்யாதவர்கள், பாராமுகமாக இருந்தவர்கள் இப்போது அதே போல் புலிகளுக்கு நிகழ்ந்த கொடுமையை மறைப்பதில் என்ன ஆச்சரியம் இருக்க முடியும்.  பிரபாகரன் உடல் பரிசோதனை (இளகிய மனமுடையவர்கள் பார்க்க வேண்டாம் )

தொகுப்புகள்

மீண்டும் மீனவர் கொலை

ராமநாதபுரத்திலிருந்து கடந்த 2 ம் தேதி மீன்பிடிக்கச் சென்ற 4 மீனவர்கள் திரும்பவேயில்லை. இந்நிலையில் இரு நாட்களுக்கும் முன்பு த்லையில்லாத உடலொன்று புதுக்கோட்டை மாவட்ட மணமேல்குடி அருகே உள்ள புதுக்குடி ஓடாய்மடம் எனும் ஊரில் கரை ஒதுங்கியுள்ளது. மேலும் இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் தொண்டி அருகே பாசிப் பட்டணம் கடற்கரையில் ஒதுங்கிய இரு உடல்களும் அடையாளம் காணப்பட்டன. இன்னொரு மீனவரின் உடல் யாழ்ப்பாணத்தில் கிடைக்கப்பட்டு அடக்கம் செய்யப்பட்டது. இவர்கள் யாவரும் சிங்கள் இனவெறி பிடித்த இலங்கைக் கடற்படையாலேயே கொல்லப்பட்டிருக்க முடியும். இவர்கள் கிரிக்கெப் உலகக்கோப்பை இறுதிப்போட்டி நடந்த அன்று மீன்பிடிக்கச் சென்றவர்கள் என்ப்தே இதற்கு மேலும் ஐயமுற வைக்கிறது. கிடைத்த உடல்களை கண்டபோது அவர்கள் மிகவும் கொடூரமாக சித்ரவதை செய்யப்பட்டுக் கொலை செய்ய்ப்பட்டிருப்பது தெரியவருகிறது. கிரிக்கெட்டில் இலங்கை தோற்றுவிட்டதால் இந்த வெறிநாய்கள் கொலை செய்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகமிருப்பினும் இது ஒரு மேம்போக்கான நொண்டிச் சாக்குதான். மீனவர்களை தொழிலிருந்து அப்புறப்படுத்துவதையே கொள்கையாக வைத்திருக்கும் ஆட்சியாளர்கள் இதற்கு மூலகாரணம். இது இந்திய இலங்கை அரசுகளின் அனுமதிக்குட்பட்டே அவர்கள் மேற்பார்வையிலேயே இது நடைபெறமுடியும். அத்துமீறி மீன்பிடித்ததால்தான் சுட்டோம், முதலில் எச்சரித்தோம், கேட்காததால்தான் சுடவேண்டிவந்தது என்று சொல்வார்கள்.

இலங்கையின் கடல் எல்லைக்குள் இந்தியமீனவர்களின் அதிகமான புழக்கத்தினால்தான் மீன்வளம் அழிந்தது. இந்தியமீன்பிடிதான் தடைசெய்யப்பட்ட இழுவைப்படகுகள் மூலமாக மீன்பிடிக்கின்றனர். இவர்களின் இயந்திரப்படகுகள் இலங்கை மீனவர்களின் வலைகளையும் அறுத்துச் சென்றுவிடுகின்றனர். இதனால் இலங்கைத் தமிழ் மீனவர்கள் பாதிக்கப்படுகின்றனர். இதனால் இந்திய மீனவர்கள் மீது எதிர்ப்புணர்வுடன் இலங்கை மீனவர்கள் உள்ளனர். இந்த எதிர்ப்புணர்வை சிங்கள இனவெறி கடற்படை பயன்படுத்திக் கொண்டு தமிழக மீனவர்களைச் சுட்டும், சித்ரவதை செய்தும், கொள்ளையடித்தும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. இவர்கள் இலங்கை மீனவர்களுக்காகத்தான் தமிழக (இந்திய) மீனவர்களைக் கொல்கிறார்கள் என்பது கொடூரமான நகைச்சுவை. கொல்லப்படும் மீனவர்கள் அனைவரும் கன்னத்தில் டொக்கு விழுந்த ஏழை மீனவர்கள்தானே ஒழிய இயந்திரப்படகுகளில் வந்து இலங்கை மீனவர்களில் வளத்தை அழிக்கும் பெரும்மீன்பிடியாளர்கள் அல்ல. ஒவ்வொருநாளும் உயிருக்கு உத்தரவாதமில்லாத தொழிலில் சிங்களனிடம் சிக்கினால் கொல்லப்படுவது உறுதி என்ற நிலைதான் எதார்த்தமாக இருக்கிறது. சிங்கள இனவெறிக்கு அப்பாற்பட்டு இந்திய இலங்கை அரசுகளின் உள்நோக்கமும் இந்தக் கொலைகளில் மறைந்துள்ளது. இருவருமே எல்லை தாண்டுவதையே காரணமாகக் கூறி அப்படித்தான் கொல்லப்படுவீர்கள் என்கிறார்கள். நம்மால் ட்விட்டர்களிலும், வலைப்பூக்களில் மட்டுமே அட்டைக்கத்தி வீச முடியும் என்று கண்டுவைத்துள்ளனர். 

மீனவர்களுக்கு ஆயுதங்கள் வழங்க வேண்டுமென்பது நம்தலையில் நாமே  கொள்ளிவைத்துக் கொள்வதற்கு ஒப்பானது. அவர்கள் மீன்பிடிப்பதற்கே அரும்பாடு படவேண்டியிருக்கிறது. சிங்களக் கடற்படை நிராயுதபாணியாக இருக்கும்போதே இத்தனை கொலைகளைச் செய்கிறான். ஆயுதமும் கொடுத்து விட்டால் முதலில் இந்திய மீனவர்கள்தான் சுட்டார்கள் நாங்கள் தற்காப்புக்காகச் சுட்டோம் என்று கொத்துக் கொத்தாக கொலைகள் செய்வான். முன்பு புலிகள் ஆயுதம் கடத்துகிறார்கள் என்பார்கள் இன்றோ எல்லை கடத்தல் என்பது மட்டும் போதுமானதாக இருக்கிறது. சோமாலியக் கொள்ளையர்களையெல்லாம் விரட்டி விரட்டிப் பிடிக்கும் இந்திய கடற்படை, பாகிஸ்தானிய மீனவர்களை ஒப்படைப்பதில் அதிக சிரத்தை எடுத்துக் கொள்ளும் அரசு கேவலம் இந்த சிங்கள் அரசை பணியவைக்க முடியாதா ? மீனவர்களைக் கடலிலிருந்து அப்புறப்படுத்தி பணக்காரர்களுக்கு தாரை வார்க்கும் உலகமய அரசியலுக்கு ஏற்ப இந்திய அரசும் இலங்கை அரசும் கொலைகளை அரங்கேற்றி வருகின்றன. 

விபச்சாரத்தில் தள்ளப்படும் பழங்குடியினச் சிறுமிகள்

மத்தியப் பிரதேசத்திலுள்ள மண்டசௌர் மாவட்டம் நீமுச் (Neemuch) தொடங்கி ரட்லம் (Ratlam) வரையிலான நெடுஞ்சாலைகளின் ஓரங்களில் பஞ்ச்சாடா(Banchchada) பழங்குடியினப் பெண்களைப் பார்க்க முடியும். அவர்கள் நிர்வாணமாக இருப்பார்கள், பட்டப்பகலில். அந்தப்பகுதி சுற்றுலாவுக்கும் பெயர் பெற்றது. அதனால்தான் இங்கு பல ரக வாகனங்களும் செல்லும் நெடுஞ்சாலையாக இருக்கிறது. 

இவர்கள் பல வாகன ஓட்டுநர்கள் முதல் சுற்றுலாப்பயணிகளையும் கவர்வதற்கே வெற்றுடலுடன் காணப்படுகின்றனர். இவர்களை "பஞ்ச்சடாக் கறி" (Banchchada Dish) என்று அழைக்கிறார்கள். இவர்க்ளின் பாரம்பரியம் இடைக்காலத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது. இப்பகுதிகளில் கொள்ளையடிக்க வரும் முகலாயார், இராஜபுத் இராணுவத்தினருக்கான பெண்களின் தேவைக்காக இவர்கள் பயன்பட்டார்கள். தற்போது சுற்றுலாப்பயணிகள், மற்றும் வாகன ஓட்டுநர்கள், மற்ற வாடிக்கையாளர்கள் ஆகியவர்க்காக பல சிறுமிகள் நாட்டின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் கடத்தப்படுகிறார்கள். இவர்க்ள் 1 லிருந்து 8 வயது வரையிலான சிறுமிகள். இங்கு வந்த பிறகு இயக்க ஊக்கிகள் (steroids) கொடுக்கப்பட்டு இயற்கைக்கு மாறாக பருவமடைய வைக்கப்படுகிறார்கள். பின்பு சந்தைக்கு ஆயத்தமாகிறார்கள். இவ்வாறு கொடுக்கப்படுவதால் எதிர்காலத்தில் நிரந்தர சிறுநீரகக் கோளாறுகளுக்கு ஆளாக நேரிடும். 

மண்டசௌர் மாவட்ட எஸ்பி. ஜீ.கே. பதக் என்பவரின் துரித நடவடிக்கை காரணமாக இதுவரை 869 சிறுமிகள் மீட்கப்பட்டுள்ளனர். 34 தரகர்கள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். கடந்த 3 வாரங்களில் மட்டும் 21 சிறுமிகள் மீட்கப்பட்டனர் வயது 1 - 8 வரையிலானவர்கள்.

சரத் பவாரை சாடும் வந்தனா சிவா !

சமூக ஆர்வலரும் சுற்றுச் சூழல் போராளியுமான வந்தனா சிவா வேளாண்துறை அமைச்சரானா சரத் பவாரை பதவி விலகக் கோரியுள்ளார். என்டோசல்ஃபன் பூச்சிக்கொல்லியை தடை செய்யாமல் அதற்கு ஆதரவாக செயல்படுவதாகக் குற்றம் சாட்டிய வந்தனா இந்திய கிரிக்கெட் அவைக்கு (ICC) வழங்கிய 30 % வரித்தள்ளுபடி செய்ததன் மூலம் கிடைத்த இலாபத்தை என்டொசல்ஃபன் பூச்சிக்கொல்லியால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வழங்க வேண்டுமென்றும் கூறினார். முன்பு இராசாயனங்கள் போரில் பயன்படுத்தப்பட்டன. தற்போது உணவுகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்திய அரசின் செயல்பாடுகள் மக்கள் நலத்திற்கு எதிரானவை என்றும் குறிப்பிட்டார். 

                                என்டோசல்பனால்   பாதிக்கப்பட்டவர் -   நன்றி தெஹல்கா

என்டொசல்ஃபன் 60 நாடுகளில் தடை செய்யப்பட்டிருந்தாலும், 40 நாடுகளில் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. உலக சந்தையில் 80 விழுக்காடுகள் இந்தியாவில் விற்பனையாகிறது. இந்தியாவில் பாதிப்புகள் கண்டறியப்பட்டதன் விளைவாக கேரளா, கர்நாடகத்தில் மட்டும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது.

இலங்கையின் போர்க்குற்றம்

ஐக்கிய நாடுகள் சபை அமைத்த நிபுணர் குழு இலங்கை அரசு போர்க்குற்றம் புரிந்ததாக அறிக்கை அளித்துள்ளது. ஏன் இந்த ஈர வெங்காயமெல்லாம் முன்பே தெரியாதா? குற்றம் நடக்கும் வரை உடனிருந்து உதவி வழிகாட்டிவிட்டு, சும்மாவாச்சும் பம்மாத்துப் பண்ணுவதுதான் இந்த ஐநாவின் வேலை போலும்.  உலகின் 6 வது பிரபலமான மனிதப் பிறவி மஹிந்தவை என்ன்தான் செய்யப்போகிறார்கள். ஏதாவதுஒரு குழுவை அமைக்கிறார்கள். அறிக்கையை வெளியிடுகிறார்கள் அவ்வளவுதான்.

Download As PDF

மீண்டும் மீனவர் கொலை ராமநாதபுரத்திலிருந்து கடந்த 2 ம் தேதி மீன்பிடிக்கச் சென்ற 4 மீனவர்கள் திரும்பவேயில்லை. இந்நிலையில் இரு நாட்களுக்கும் முன்பு த்லையில்லாத உடலொன்று புதுக்கோட்டை மாவட்ட மணமேல்குடி அருகே உள்ள புதுக்குடி ஓடாய்மடம் எனும் ஊரில் கரை ஒதுங்கியுள்ளது. மேலும் இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் தொண்டி அருகே பாசிப் பட்டணம் கடற்கரையில் ஒதுங்கிய இரு உடல்களும் அடையாளம் காணப்பட்டன. இன்னொரு மீனவரின் உடல் யாழ்ப்பாணத்தில் கிடைக்கப்பட்டு அடக்கம் செய்யப்பட்டது. இவர்கள் யாவரும் சிங்கள் இனவெறி பிடித்த இலங்கைக் கடற்படையாலேயே கொல்லப்பட்டிருக்க முடியும். இவர்கள் கிரிக்கெப் உலகக்கோப்பை இறுதிப்போட்டி நடந்த அன்று மீன்பிடிக்கச் சென்றவர்கள் என்ப்தே இதற்கு மேலும் ஐயமுற வைக்கிறது. கிடைத்த உடல்களை கண்டபோது அவர்கள் மிகவும் கொடூரமாக சித்ரவதை செய்யப்பட்டுக் கொலை செய்ய்ப்பட்டிருப்பது தெரியவருகிறது. கிரிக்கெட்டில் இலங்கை தோற்றுவிட்டதால் இந்த வெறிநாய்கள் கொலை செய்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகமிருப்பினும் இது ஒரு மேம்போக்கான நொண்டிச் சாக்குதான். மீனவர்களை தொழிலிருந்து அப்புறப்படுத்துவதையே கொள்கையாக வைத்திருக்கும் ஆட்சியாளர்கள் இதற்கு மூலகாரணம். இது இந்திய இலங்கை அரசுகளின் அனுமதிக்குட்பட்டே அவர்கள் மேற்பார்வையிலேயே இது நடைபெறமுடியும். அத்துமீறி மீன்பிடித்ததால்தான் சுட்டோம், முதலில் எச்சரித்தோம், கேட்காததால்தான் சுடவேண்டிவந்தது என்று சொல்வார்கள். இலங்கையின் கடல் எல்லைக்குள் இந்தியமீனவர்களின் அதிகமான புழக்கத்தினால்தான் மீன்வளம் அழிந்தது. இந்தியமீன்பிடிதான் தடைசெய்யப்பட்ட இழுவைப்படகுகள் மூலமாக மீன்பிடிக்கின்றனர். இவர்களின் இயந்திரப்படகுகள் இலங்கை மீனவர்களின் வலைகளையும் அறுத்துச் சென்றுவிடுகின்றனர். இதனால் இலங்கைத் தமிழ் மீனவர்கள் பாதிக்கப்படுகின்றனர். இதனால் இந்திய மீனவர்கள் மீது எதிர்ப்புணர்வுடன் இலங்கை மீனவர்கள் உள்ளனர். இந்த எதிர்ப்புணர்வை சிங்கள இனவெறி கடற்படை பயன்படுத்திக் கொண்டு தமிழக மீனவர்களைச் சுட்டும், சித்ரவதை செய்தும், கொள்ளையடித்தும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. இவர்கள் இலங்கை மீனவர்களுக்காகத்தான் தமிழக (இந்திய) மீனவர்களைக் கொல்கிறார்கள் என்பது கொடூரமான நகைச்சுவை. கொல்லப்படும் மீனவர்கள் அனைவரும் கன்னத்தில் டொக்கு விழுந்த ஏழை மீனவர்கள்தானே ஒழிய இயந்திரப்படகுகளில் வந்து இலங்கை மீனவர்களில் வளத்தை அழிக்கும் பெரும்மீன்பிடியாளர்கள் அல்ல. ஒவ்வொருநாளும் உயிருக்கு உத்தரவாதமில்லாத தொழிலில் சிங்களனிடம் சிக்கினால் கொல்லப்படுவது உறுதி என்ற நிலைதான் எதார்த்தமாக இருக்கிறது. சிங்கள இனவெறிக்கு அப்பாற்பட்டு இந்திய இலங்கை அரசுகளின் உள்நோக்கமும் இந்தக் கொலைகளில் மறைந்துள்ளது. இருவருமே எல்லை தாண்டுவதையே காரணமாகக் கூறி அப்படித்தான் கொல்லப்படுவீர்கள் என்கிறார்கள். நம்மால் ட்விட்டர்களிலும், வலைப்பூக்களில் மட்டுமே அட்டைக்கத்தி வீச முடியும் என்று கண்டுவைத்துள்ளனர்.  மீனவர்களுக்கு ஆயுதங்கள் வழங்க வேண்டுமென்பது நம்தலையில் நாமே  கொள்ளிவைத்துக் கொள்வதற்கு ஒப்பானது. அவர்கள் மீன்பிடிப்பதற்கே அரும்பாடு படவேண்டியிருக்கிறது. சிங்களக் கடற்படை நிராயுதபாணியாக இருக்கும்போதே இத்தனை கொலைகளைச் செய்கிறான். ஆயுதமும் கொடுத்து விட்டால் முதலில் இந்திய மீனவர்கள்தான் சுட்டார்கள் நாங்கள் தற்காப்புக்காகச் சுட்டோம் என்று கொத்துக் கொத்தாக கொலைகள் செய்வான். முன்பு புலிகள் ஆயுதம் கடத்துகிறார்கள் என்பார்கள் இன்றோ எல்லை கடத்தல் என்பது மட்டும் போதுமானதாக இருக்கிறது. சோமாலியக் கொள்ளையர்களையெல்லாம் விரட்டி விரட்டிப் பிடிக்கும் இந்திய கடற்படை, பாகிஸ்தானிய மீனவர்களை ஒப்படைப்பதில் அதிக சிரத்தை எடுத்துக் கொள்ளும் அரசு கேவலம் இந்த சிங்கள் அரசை பணியவைக்க முடியாதா ? மீனவர்களைக் கடலிலிருந்து அப்புறப்படுத்தி பணக்காரர்களுக்கு தாரை வார்க்கும் உலகமய அரசியலுக்கு ஏற்ப இந்திய அரசும் இலங்கை அரசும் கொலைகளை அரங்கேற்றி வருகின்றன.  விபச்சாரத்தில் தள்ளப்படும் பழங்குடியினச் சிறுமிகள் மத்தியப் பிரதேசத்திலுள்ள மண்டசௌர் மாவட்டம் நீமுச் (Neemuch) தொடங்கி ரட்லம் (Ratlam) வரையிலான நெடுஞ்சாலைகளின் ஓரங்களில் பஞ்ச்சாடா(Banchchada) பழங்குடியினப் பெண்களைப் பார்க்க முடியும். அவர்கள் நிர்வாணமாக இருப்பார்கள், பட்டப்பகலில். அந்தப்பகுதி சுற்றுலாவுக்கும் பெயர் பெற்றது. அதனால்தான் இங்கு பல ரக வாகனங்களும் செல்லும் நெடுஞ்சாலையாக இருக்கிறது.  இவர்கள் பல வாகன ஓட்டுநர்கள் முதல் சுற்றுலாப்பயணிகளையும் கவர்வதற்கே வெற்றுடலுடன் காணப்படுகின்றனர். இவர்களை "பஞ்ச்சடாக் கறி" (Banchchada Dish) என்று அழைக்கிறார்கள். இவர்க்ளின் பாரம்பரியம் இடைக்காலத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது. இப்பகுதிகளில் கொள்ளையடிக்க வரும் முகலாயார், இராஜபுத் இராணுவத்தினருக்கான பெண்களின் தேவைக்காக இவர்கள் பயன்பட்டார்கள். தற்போது சுற்றுலாப்பயணிகள், மற்றும் வாகன ஓட்டுநர்கள், மற்ற வாடிக்கையாளர்கள் ஆகியவர்க்காக பல சிறுமிகள் நாட்டின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் கடத்தப்படுகிறார்கள். இவர்க்ள் 1 லிருந்து 8 வயது வரையிலான சிறுமிகள். இங்கு வந்த பிறகு இயக்க ஊக்கிகள் (steroids) கொடுக்கப்பட்டு இயற்கைக்கு மாறாக பருவமடைய வைக்கப்படுகிறார்கள். பின்பு சந்தைக்கு ஆயத்தமாகிறார்கள். இவ்வாறு கொடுக்கப்படுவதால் எதிர்காலத்தில் நிரந்தர சிறுநீரகக் கோளாறுகளுக்கு ஆளாக நேரிடும்.  மண்டசௌர் மாவட்ட எஸ்பி. ஜீ.கே. பதக் என்பவரின் துரித நடவடிக்கை காரணமாக இதுவரை 869 சிறுமிகள் மீட்கப்பட்டுள்ளனர். 34 தரகர்கள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். கடந்த 3 வாரங்களில் மட்டும் 21 சிறுமிகள் மீட்கப்பட்டனர் வயது 1 - 8 வரையிலானவர்கள். சரத் பவாரை சாடும் வந்தனா சிவா ! சமூக ஆர்வலரும் சுற்றுச் சூழல் போராளியுமான வந்தனா சிவா வேளாண்துறை அமைச்சரானா சரத் பவாரை பதவி விலகக் கோரியுள்ளார். என்டோசல்ஃபன் பூச்சிக்கொல்லியை தடை செய்யாமல் அதற்கு ஆதரவாக செயல்படுவதாகக் குற்றம் சாட்டிய வந்தனா இந்திய கிரிக்கெட் அவைக்கு (ICC) வழங்கிய 30 % வரித்தள்ளுபடி செய்ததன் மூலம் கிடைத்த இலாபத்தை என்டொசல்ஃபன் பூச்சிக்கொல்லியால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வழங்க வேண்டுமென்றும் கூறினார். முன்பு இராசாயனங்கள் போரில் பயன்படுத்தப்பட்டன. தற்போது உணவுகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்திய அரசின் செயல்பாடுகள் மக்கள் நலத்திற்கு எதிரானவை என்றும் குறிப்பிட்டார்.                                  என்டோசல்பனால்   பாதிக்கப்பட்டவர் -   நன்றி தெஹல்கா என்டொசல்ஃபன் 60 நாடுகளில் தடை செய்யப்பட்டிருந்தாலும், 40 நாடுகளில் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. உலக சந்தையில் 80 விழுக்காடுகள் இந்தியாவில் விற்பனையாகிறது. இந்தியாவில் பாதிப்புகள் கண்டறியப்பட்டதன் விளைவாக கேரளா, கர்நாடகத்தில் மட்டும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. இலங்கையின் போர்க்குற்றம் ஐக்கிய நாடுகள் சபை அமைத்த நிபுணர் குழு இலங்கை அரசு போர்க்குற்றம் புரிந்ததாக அறிக்கை அளித்துள்ளது. ஏன் இந்த ஈர வெங்காயமெல்லாம் முன்பே தெரியாதா? குற்றம் நடக்கும் வரை உடனிருந்து உதவி வழிகாட்டிவிட்டு, சும்மாவாச்சும் பம்மாத்துப் பண்ணுவதுதான் இந்த ஐநாவின் வேலை போலும்.  உலகின் 6 வது பிரபலமான மனிதப் பிறவி மஹிந்தவை என்ன்தான் செய்யப்போகிறார்கள். ஏதாவதுஒரு குழுவை அமைக்கிறார்கள். அறிக்கையை வெளியிடுகிறார்கள் அவ்வளவுதான்.

இந்திரா காந்தி ஏன் கொல்லப்பட்டார் (சீக்கியர்கள் பார்வையில்) ?

இந்திரா காந்தியைக் கொன்றவர்கள் சீக்கியர்களால் நியூஸிலாந்தில் உள்ள ஒரு குருத்வாராவில் ஈகியர்களாகப் போற்றப்பட்டனர். அவர்கள் ஏன் மாவீரர்களாகக் கொண்டாடப்படுகின்றனர் ?, அவர்கள் இந்திராவைக் கொன்றிருக்காவிட்டால் டெல்லியிலும் மற்ற மாநிலங்களிலும் சீக்கியருக்கெதிரான படுகொலைகள் நிகழ்ந்திருக்காது. அல்லது பொற்கோயிலில் இந்திய இராணுவத்தை ஏவி மிகப்பெரும் படுகொலைகளையும், சீக்கியரின் புனிதமாகக் கருதும் இடத்தை அழித்த இந்திராகாந்தியை கொன்றதால் கொண்டாடப்படுகிறார்களா என்றால் அதுதான் உண்மை. அவர்களிருவரும் பகத் சிங்கை விடவும் மதிப்புக்குரியவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர். இந்திரா காந்தி படுகொலையை அவர்கள் துன்பியல் நிகழ்வாகக் கருதவில்லை. அவர் கொல்லப்படுவார் என்பதை பஞ்சாப்பிய சீக்கியர்கள் உணர்ந்தே இருந்தனர். இந்திரா காந்தி ஏன் அவரது பாதுகாவலர்களால் கொல்லப்பட்டார், சீக்கியர்களின் புனித பொற்கோயிலின் மீது இராணுவத்தை ஏவியதால் ஆத்திரமுற்ற சீக்கிய மதத்தைச் சார்ந்த அவரது பாதுகாவலர்கள் அவரை சுட்டுக் கொன்றனர் இதுதான் வரலாறு கூறும் செய்தி. ஆனால் சீக்கியர்களிடம்  வேறு ஒரு காரணத்துக்காகத்தான் இந்திரா காந்தி கொல்லப்பட்டார் என்று ஒரு கருத்து உண்டு. இந்திரா படுகொலைக்கான காரணம் குறித்து குறித்து இணையத்தில் தேடிய போது இன்னொரு அதிர்ச்சித் தகவல் கிடைத்தது.  இது சீக்கியரின் சார்பான இணையங்களில் மட்டுமே காணக்கிடைக்கிறது . சங்கத் சிங் என்பவர் எழுதிய "வரலாற்றில் சீக்கியர்கள்" ( The Sikhs in History )  என்ற நூலில் எழுதப்பட்டுள்ளது.

                                       

அன்றைய காலத்தில் அதாவது இந்திராவின் ஆட்சியில்தான் பாகிஸ்தான் எதிர்ப்புணர்வு அதிகமாக இருந்தது. சோவியத் ஆதரவு நாடாக இருந்த இந்தியா அண்டை நாடுகளுடன் (சீனா, அமெரிக்க ஆதரவு நாடுகளான இலங்கை மற்றும் பாகிஸ்தான்) சுமூகமான உறவுடன் இருக்கவில்லை. விடுதலை நாடான பின் இந்தியாவின் மிக மோசமான நாள்களாக இருந்தவைதான் இந்திராவினால் கொண்டுவரப்ப்ட்ட அவசரநிலைப் பிரகடனம். காஷ்மீர் பிரச்சனை, பஞ்சாப்பின் பிரிவினைவாதம் ஆகியவை உச்சத்தில் இருந்தன. பாகிஸ்தானுடன் போர் மூளும் நிலையும் இருந்தது.  இந்திராவின் இறுதிச்சடங்கிற்காக வந்திருந்த பாகிஸ்தான் அதிபர் முகமது ஜியா-உல்-ஹக் இவ்வாறு கூறினார். "அல்லா சொர்க்கத்தில் இருக்கையில், ரீகன் வெள்ளை மாளிகையில் இருக்கையில், இந்திராகாந்தியின் சாம்பல் இமயமலைகளில் தூவப்பட்டபின் எனக்கென்ன கவலை". அதாவது இந்திரா காந்தி உயிருடன் இருந்திருந்தால் இந்தியாவுடனான போரைத் தவிர்க்க இயலாது, அவர் இறந்து விட்டதால் தற்போது போர் நடைபெறாமல் தவிர்க்கப்பட்டது என்ற பொருளில் அப்படிக் கூறினார். 

அமைதி நடவடிக்கை (Operation Shanti)

சீக்கியர்களின் கருத்துப்படி, இந்திரா சீக்கியர்கள் மீது மிகப்பெரும் இனப்படுகொலையைக் கட்டவிழ்த்துவிட கொடூரமான திட்டம் தீட்டியிருந்ததாகவும் அதைக் கண்டுகொண்ட இந்திரா காந்தியின் காவலர்களான பீந்த் சிங், சத்வந்த் சிங் ஆகியோர் சீக்கியர் இனத்தைக் காக்கவே அந்தப் படுகொலையை செய்தனர். அந்த நடவடிக்கையின் பெயர் அமைதி நடவடிக்கை எனப்படும் Operation Shanti. இதன்படி பஞ்சாப்பில் பாகிஸ்தான் இராணுவத்திற்கெதிரான போரில் சீக்கியரையும் சேர்த்து அவர்கள் மீதும் போர்தொடுத்து மிகப்பெரும் அழிவை உண்டாக்குவது, அதே நேரம் இந்தியா முழுவதும் இளைஞர் காங்கிரஸ் கும்பலைக் கொண்டும் சீக்கியர்களை கலவரம், கொலை, கொள்ளைகள் மூலம் அழிப்பது என்பதே "அமைதி நடவடிக்கை"யின் சாரம். 

பொற்கோயில் தாக்குதலில் பல சீக்கியர்கள், பிந்தரன்வாலே கொல்லப்பட்ட பிறகும் இந்திராகாந்தி மனநிறைவு அடையவில்லை. எனவே அதைவிட பலமடங்கு கொடிய ஒரு திட்டம் தீட்டப்பட்டு, அது குறித்து முக்கிய அதிகாரிகளுடன் ஆலோசனைகளும் நடத்தப்பட்டுவிட்டன. இந்தத் திட்டத்தின்படி குரு நானக்கின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்களில் சீக்கியர்கள் கூடியிருக்கும் வேளைகளில் நவம்பர் மாதத்தின் முதலிரண்டு வார நாட்களில் பாகிஸ்தானுடன் போரைத் தொடங்குவது, காஷ்மீர் எல்லையிலல்ல பஞ்சாப் எல்லையில். பாகிஸ்தானின் எல்லையோரத்திலுள்ள ஜலந்தர், அமிர்தசரஸ், குருதாஸ்பூர், ஃபெரோஸ்பூர், கபுர்தலா ஆகிய மாவட்டங்களில் மீது வான்தாக்குதல் இராணுவ, துணை இராணுவத்தாக்குதல் மூலம் அழிப்பது என்பது திட்டம். இதற்குத் தோதாக பாகிஸ்தான் இராணுவத்தை சிறிது உள்வாங்க அனுமதித்து விட்டு, அதன்மீது தாக்குதல் நடத்துவதன் மூலம் சீக்கியர்களுக்கு அழிவை உண்டாக்குவது என்பது திட்டம். காரணம் கேட்டால் பாகிஸ்தான் படையெடுக்கிறது, அதற்கு ஆதரவாக சீக்கியர்களும் அவர்களுடன் இணந்து கொண்டு இந்தியாவுக்கெதிரான போரில் ஈடுபட்டார்கள் என்று பரப்புரை செய்துவிட வேண்டியது சீக்கியர்களுக்கெதிரான இந்த எதிர்ப்புணர்வைப் பயன்படுத்தி இந்தியா முழுவதும் இளைஞர் காங்கிரஸ் குண்டர்களைப் பயன்படுத்தி அவர்களுக்கெதிரான கலவரத்தைக் கட்டவிழ்த்து விட்டு இனப்படுகொலையை ஏவுவது இதுதான் அமைதி நடவடிக்கை.

இதற்காக கொல்லப்படுவதற்கு (அக்டோபர் 31, 1984) மூன்று நாள்கள் முன்பு 1984 அக்டோபர் 27 -ம் நாளில் காஷ்மீர் சென்ற இந்திராகாந்தி இராணுவத் தளபதியான வைத்யா என்பவரைச் சந்தித்து, பாகிஸ்தான் எதிர்பாராவிதமாகத் தாக்குதல் நிகழ்த்தினால் எதிர்கொள்ள ஆயத்தமாக இருக்குமாறு அறிவுறுத்தச் சென்றார் என்பது இந்திராகாந்தியின் முதன்மை உதவியாளரான பி.சி. அலெக்ஸாண்டர் என்பவரின் குறிப்பில் இருக்கிறது. அதாவது பஞ்சாப்பில் தாக்குதல் நடத்தும் வேளையில் பாகிஸ்தான் காஷ்மீர் எல்லையிலும் போரை தொடங்கும் நிலை வரலாம் என்பதற்காக. 1993 - ம் ஆண்டில் பாகிஸ்தான் அதிபரான குலாம் இஷாக் கான் இந்திரா காந்தி பாகிஸ்தானுடன் போருக்கு திட்டமிட்டிருந்ததாகவும், ஆனால் பத்து நாட்கள் முன்பாகவே கொல்லப்பட்டதாகவும் தெரிவித்திருந்தார்.

இந்திரா காந்தியின் இந்த இரகசியத் திட்டம் அவரது சிறப்பு உதவியாளரான ரஜிந்தர் குமார் தவான் (இவர்தான் இந்திரா காந்தியின் கொலையையின் சாட்சி)  என்பவரின் மூலமாக அறிந்த பீந்த் சிங் என்ற சீக்கிய காவலர் சத்வந்த் சிங் என்ற மற்றொரு சீக்கிய காவலருடன் இணைந்து இந்திராவை சுட்டுக் கொன்றார்கள். சுட்டபின்பு துப்பாக்கிகளைக் கீழே போட்டுவிட்டு "நான் செய்ய வேண்டியதை செய்து விட்டேன். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதை செய்யுங்கள்" என்று கூறினார் பீந்த் சிங். இதனால்தான் சீக்கியர் மீதான போரைத் தடுத்தற்காகவே இந்திரா கொல்லப்பட்டார் என்று கருதுகின்றனர் சீக்கியர்கள்.

தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்;

1984 கலவரத்தின் சில துளிகள்நீல விண்மீன் நடவடிக்கையில் அழிந்த சீக்கியரின் வரலாற்று நூலகம்1984: டெல்லியில் சீக்கியர் மீதான கலவரத்தைத் தூண்டிய அமிதாப் பச்சன்சீக்கியர்கள், இராஜீவ்காந்தி, காங்கிரஸ் மற்றும் இந்துப் பயங்கரவாதம்

பின்குறிப்பு: சீக்கியர்கள் பற்றி எழுதிய இடுகைகள், படங்கள்  அனைத்திற்கும் உதவிய தகவல்களின் மூலத்திற்கான  இணைப்புகளை அங்கங்கே கொடுத்துள்ளேன். அவையனைத்திற்கும் நன்றிகள். 

Download As PDF

இந்திரா காந்தியைக் கொன்றவர்கள் சீக்கியர்களால் நியூஸிலாந்தில் உள்ள ஒரு குருத்வாராவில் ஈகியர்களாகப் போற்றப்பட்டனர். அவர்கள் ஏன் மாவீரர்களாகக் கொண்டாடப்படுகின்றனர் ?, அவர்கள் இந்திராவைக் கொன்றிருக்காவிட்டால் டெல்லியிலும் மற்ற மாநிலங்களிலும் சீக்கியருக்கெதிரான படுகொலைகள் நிகழ்ந்திருக்காது. அல்லது பொற்கோயிலில் இந்திய இராணுவத்தை ஏவி மிகப்பெரும் படுகொலைகளையும், சீக்கியரின் புனிதமாகக் கருதும் இடத்தை அழித்த இந்திராகாந்தியை கொன்றதால் கொண்டாடப்படுகிறார்களா என்றால் அதுதான் உண்மை. அவர்களிருவரும் பகத் சிங்கை விடவும் மதிப்புக்குரியவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர். இந்திரா காந்தி படுகொலையை அவர்கள் துன்பியல் நிகழ்வாகக் கருதவில்லை. அவர் கொல்லப்படுவார் என்பதை பஞ்சாப்பிய சீக்கியர்கள் உணர்ந்தே இருந்தனர். இந்திரா காந்தி ஏன் அவரது பாதுகாவலர்களால் கொல்லப்பட்டார், சீக்கியர்களின் புனித பொற்கோயிலின் மீது இராணுவத்தை ஏவியதால் ஆத்திரமுற்ற சீக்கிய மதத்தைச் சார்ந்த அவரது பாதுகாவலர்கள் அவரை சுட்டுக் கொன்றனர் இதுதான் வரலாறு கூறும் செய்தி. ஆனால் சீக்கியர்களிடம்  வேறு ஒரு காரணத்துக்காகத்தான் இந்திரா காந்தி கொல்லப்பட்டார் என்று ஒரு கருத்து உண்டு. இந்திரா படுகொலைக்கான காரணம் குறித்து குறித்து இணையத்தில் தேடிய போது இன்னொரு அதிர்ச்சித் தகவல் கிடைத்தது.  இது சீக்கியரின் சார்பான இணையங்களில் மட்டுமே காணக்கிடைக்கிறது . சங்கத் சிங் என்பவர் எழுதிய "வரலாற்றில் சீக்கியர்கள்" ( The Sikhs in History )  என்ற நூலில் எழுதப்பட்டுள்ளது.                                         அன்றைய காலத்தில் அதாவது இந்திராவின் ஆட்சியில்தான் பாகிஸ்தான் எதிர்ப்புணர்வு அதிகமாக இருந்தது. சோவியத் ஆதரவு நாடாக இருந்த இந்தியா அண்டை நாடுகளுடன் (சீனா, அமெரிக்க ஆதரவு நாடுகளான இலங்கை மற்றும் பாகிஸ்தான்) சுமூகமான உறவுடன் இருக்கவில்லை. விடுதலை நாடான பின் இந்தியாவின் மிக மோசமான நாள்களாக இருந்தவைதான் இந்திராவினால் கொண்டுவரப்ப்ட்ட அவசரநிலைப் பிரகடனம். காஷ்மீர் பிரச்சனை, பஞ்சாப்பின் பிரிவினைவாதம் ஆகியவை உச்சத்தில் இருந்தன. பாகிஸ்தானுடன் போர் மூளும் நிலையும் இருந்தது.  இந்திராவின் இறுதிச்சடங்கிற்காக வந்திருந்த பாகிஸ்தான் அதிபர் முகமது ஜியா-உல்-ஹக் இவ்வாறு கூறினார். "அல்லா சொர்க்கத்தில் இருக்கையில், ரீகன் வெள்ளை மாளிகையில் இருக்கையில், இந்திராகாந்தியின் சாம்பல் இமயமலைகளில் தூவப்பட்டபின் எனக்கென்ன கவலை". அதாவது இந்திரா காந்தி உயிருடன் இருந்திருந்தால் இந்தியாவுடனான போரைத் தவிர்க்க இயலாது, அவர் இறந்து விட்டதால் தற்போது போர் நடைபெறாமல் தவிர்க்கப்பட்டது என்ற பொருளில் அப்படிக் கூறினார்.  அமைதி நடவடிக்கை (Operation Shanti) சீக்கியர்களின் கருத்துப்படி, இந்திரா சீக்கியர்கள் மீது மிகப்பெரும் இனப்படுகொலையைக் கட்டவிழ்த்துவிட கொடூரமான திட்டம் தீட்டியிருந்ததாகவும் அதைக் கண்டுகொண்ட இந்திரா காந்தியின் காவலர்களான பீந்த் சிங், சத்வந்த் சிங் ஆகியோர் சீக்கியர் இனத்தைக் காக்கவே அந்தப் படுகொலையை செய்தனர். அந்த நடவடிக்கையின் பெயர் அமைதி நடவடிக்கை எனப்படும் Operation Shanti. இதன்படி பஞ்சாப்பில் பாகிஸ்தான் இராணுவத்திற்கெதிரான போரில் சீக்கியரையும் சேர்த்து அவர்கள் மீதும் போர்தொடுத்து மிகப்பெரும் அழிவை உண்டாக்குவது, அதே நேரம் இந்தியா முழுவதும் இளைஞர் காங்கிரஸ் கும்பலைக் கொண்டும் சீக்கியர்களை கலவரம், கொலை, கொள்ளைகள் மூலம் அழிப்பது என்பதே "அமைதி நடவடிக்கை"யின் சாரம்.  பொற்கோயில் தாக்குதலில் பல சீக்கியர்கள், பிந்தரன்வாலே கொல்லப்பட்ட பிறகும் இந்திராகாந்தி மனநிறைவு அடையவில்லை. எனவே அதைவிட பலமடங்கு கொடிய ஒரு திட்டம் தீட்டப்பட்டு, அது குறித்து முக்கிய அதிகாரிகளுடன் ஆலோசனைகளும் நடத்தப்பட்டுவிட்டன. இந்தத் திட்டத்தின்படி குரு நானக்கின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்களில் சீக்கியர்கள் கூடியிருக்கும் வேளைகளில் நவம்பர் மாதத்தின் முதலிரண்டு வார நாட்களில் பாகிஸ்தானுடன் போரைத் தொடங்குவது, காஷ்மீர் எல்லையிலல்ல பஞ்சாப் எல்லையில். பாகிஸ்தானின் எல்லையோரத்திலுள்ள ஜலந்தர், அமிர்தசரஸ், குருதாஸ்பூர், ஃபெரோஸ்பூர், கபுர்தலா ஆகிய மாவட்டங்களில் மீது வான்தாக்குதல் இராணுவ, துணை இராணுவத்தாக்குதல் மூலம் அழிப்பது என்பது திட்டம். இதற்குத் தோதாக பாகிஸ்தான் இராணுவத்தை சிறிது உள்வாங்க அனுமதித்து விட்டு, அதன்மீது தாக்குதல் நடத்துவதன் மூலம் சீக்கியர்களுக்கு அழிவை உண்டாக்குவது என்பது திட்டம். காரணம் கேட்டால் பாகிஸ்தான் படையெடுக்கிறது, அதற்கு ஆதரவாக சீக்கியர்களும் அவர்களுடன் இணந்து கொண்டு இந்தியாவுக்கெதிரான போரில் ஈடுபட்டார்கள் என்று பரப்புரை செய்துவிட வேண்டியது சீக்கியர்களுக்கெதிரான இந்த எதிர்ப்புணர்வைப் பயன்படுத்தி இந்தியா முழுவதும் இளைஞர் காங்கிரஸ் குண்டர்களைப் பயன்படுத்தி அவர்களுக்கெதிரான கலவரத்தைக் கட்டவிழ்த்து விட்டு இனப்படுகொலையை ஏவுவது இதுதான் அமைதி நடவடிக்கை. இதற்காக கொல்லப்படுவதற்கு (அக்டோபர் 31, 1984) மூன்று நாள்கள் முன்பு 1984 அக்டோபர் 27 -ம் நாளில் காஷ்மீர் சென்ற இந்திராகாந்தி இராணுவத் தளபதியான வைத்யா என்பவரைச் சந்தித்து, பாகிஸ்தான் எதிர்பாராவிதமாகத் தாக்குதல் நிகழ்த்தினால் எதிர்கொள்ள ஆயத்தமாக இருக்குமாறு அறிவுறுத்தச் சென்றார் என்பது இந்திராகாந்தியின் முதன்மை உதவியாளரான பி.சி. அலெக்ஸாண்டர் என்பவரின் குறிப்பில் இருக்கிறது. அதாவது பஞ்சாப்பில் தாக்குதல் நடத்தும் வேளையில் பாகிஸ்தான் காஷ்மீர் எல்லையிலும் போரை தொடங்கும் நிலை வரலாம் என்பதற்காக. 1993 - ம் ஆண்டில் பாகிஸ்தான் அதிபரான குலாம் இஷாக் கான் இந்திரா காந்தி பாகிஸ்தானுடன் போருக்கு திட்டமிட்டிருந்ததாகவும், ஆனால் பத்து நாட்கள் முன்பாகவே கொல்லப்பட்டதாகவும் தெரிவித்திருந்தார். இந்திரா காந்தியின் இந்த இரகசியத் திட்டம் அவரது சிறப்பு உதவியாளரான ரஜிந்தர் குமார் தவான் (இவர்தான் இந்திரா காந்தியின் கொலையையின் சாட்சி)  என்பவரின் மூலமாக அறிந்த பீந்த் சிங் என்ற சீக்கிய காவலர் சத்வந்த் சிங் என்ற மற்றொரு சீக்கிய காவலருடன் இணைந்து இந்திராவை சுட்டுக் கொன்றார்கள். சுட்டபின்பு துப்பாக்கிகளைக் கீழே போட்டுவிட்டு "நான் செய்ய வேண்டியதை செய்து விட்டேன். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதை செய்யுங்கள்" என்று கூறினார் பீந்த் சிங். இதனால்தான் சீக்கியர் மீதான போரைத் தடுத்தற்காகவே இந்திரா கொல்லப்பட்டார் என்று கருதுகின்றனர் சீக்கியர்கள். தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்; 1984 கலவரத்தின் சில துளிகள்நீல விண்மீன் நடவடிக்கையில் அழிந்த சீக்கியரின் வரலாற்று நூலகம்1984: டெல்லியில் சீக்கியர் மீதான கலவரத்தைத் தூண்டிய அமிதாப் பச்சன்சீக்கியர்கள், இராஜீவ்காந்தி, காங்கிரஸ் மற்றும் இந்துப் பயங்கரவாதம் பின்குறிப்பு: சீக்கியர்கள் பற்றி எழுதிய இடுகைகள், படங்கள்  அனைத்திற்கும் உதவிய தகவல்களின் மூலத்திற்கான  இணைப்புகளை அங்கங்கே கொடுத்துள்ளேன். அவையனைத்திற்கும் நன்றிகள்.

நீல விண்மீன் நடவடிக்கையில் அழிந்த சீக்கியரின் வரலாற்று நூலகம்

சீக்கியரின் அடுத்த ஈடு செய்யமுடியாத இழப்புதான் பொற்கோயிலின் ஒரு பகுதியாக இருந்த அவரகளது நூலகம்(Sikh Reference Library) அழிந்து போனது. இராணுவச் சண்டைக்குள் காணாமல் போன துயரத்தில் ஒன்றாக கருதப்படுவது இந்த  நூலகம் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்ட நிகழ்வு. அவர்களின் சில நூற்றாண்டுச் சேகரிப்புகள் ஒரு நாளில் மறந்து போயின. இது ஒரு வகையில் யாழ்ப்பாண் நூலகம் எரிக்கப்பட்டது போன்றதுதான். 

சீக்கியரின் பொற்கோயிலில் இந்திய இராணுவம் நடத்திய தாக்குதலின் பெயர்தான் நீல விண்மீன் நடவடிக்கை (Operation Blue star). அந்த இராணுவ நடவடிக்கையின் போது இந்திய இராணுவத்தால் பொற்கோயிலில் இருந்த விலைமதிப்பற்ற தங்கம் போன்ற பல பொருட்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. அவற்றில்  சில திருப்பியும் அளிக்கப்பட்டன. பலவும் அழிந்து போயின அல்லது தொலைந்து போயின.  பொற்கோயிலின் ஒரு கட்டிடத்தில் இருந்த இந்த நூலகம் 1947 - ம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டது. 600 ஆண்டுகால சீக்கியரின் வரலாற்றுக் களஞ்சியமாகவும், சீக்கிய மதத்தைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி நூல்கள் , குருமார்களின் போதனைகள் கொண்ட பல நூல்களையும் கொண்ட அவர்களின் அடையாளமாகவும் விளங்கியது. இது இந்திய இராணுவத்தால் மர்மமான முறையில் எரித்து அழிக்கப்பட்டது அங்கிருந்த சில விலைமதிப்புள்ள கலைப்பொருட்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. 

                                                                              எரிக்கப்பட்ட நூலகத்தின் ஒரு பகுதி 

நூலகத்தில் ஏறக்குறைய 20000 நூலகள் இருந்திருக்கலாம். சீக்கிய குருக்களின் சீடர்களால் எழுதப்பட்ட மூலப்பிரதிகள்,  ஆதிகிரந்தத்தின் பல்வேறு கையெழுத்துப் பிரதிகள், குரு கோவிந்த் சிங் அவர்களால் தொகுக்கப்பட்ட போதனைகள், பல்வேறு இலக்கியங்கள், ஓவியங்கள், பாடல்கள் அடங்கிய பல பண்பாட்டு ஆவணங்கள் அழிக்கப்பட்டன. அதில் பஞ்சாபி மொழியிலிருந்த நூலகள், கையெழுத்துப் பிரதிகள் எண்ணிக்கை 2335. பஞ்சாபிய மொழி மட்டுமன்றி அஸ்ஸாமிய, சிந்தி, வங்காள மொழிகளிலும் இருந்த நூல்களும் இதில் அடக்கம். ஆங்கில மொழியில் மட்டும் 1047 நூல்கள் இருந்தன. ஏறக்குறைய 383 பாகங்களாக இருந்த நூல்கள் 980 தலைப்புக்களின் கீழ் வகைப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. 

நூலகம் எரிக்கப்பட்டதா என்ற சர்ச்சை

பிந்தரன்வாலேவையும் அவரது ஆதரவாளர்களையும் அழிப்பதற்காக இந்த நீல விண்மீன் நடவடிக்கை இந்திராவினால் உத்தரவிடப்பட்டது. சில நூறு காலிஸ்தானிகளை எதிர்த்து மிகப்பெரும் இராணுவ நடவடிக்கையாக பீரங்கிகள், ஹெலிகாப்டர்கள் உதவியுடன் மிகப்பெரும் தாக்குதல் சீக்கியர் மீது நடத்தப்பட்டது. இந்த நடவடிக்கை 1984 ம் ஆண்டு ஜூன் 3 முதல் 6 ம் தேதிவரையில் நடத்தப்பட்டது. அரசின் கணக்குப்படி 493-800 காலிஸ்தானிகள் (பொதுமக்களும் சேர்த்து ) 83 இராணுவத்தினரும் கொல்லப்பட்டனர். ஆனால் பல்லாயிரம் சீக்கியர் கூடும் ஒரு திருநாளில் நடத்தப்பட்டதால் கொல்லப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகமாக இருக்ககூடும்.

நீல்விண்மீன் நடவடிக்கை ஜூன் 6, 1984 வரை நடந்தது. அந்த நாளின் (ஜூன் 6) மாலை வரையிலும் நூலகம் பாதிப்படையவில்லை. ஜூன் 7 ம் நாள் அதிகாலை வேளையில்தான் எரிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே சண்டையில் நூலகம் சேதமடைவில்லை. பின்பு மர்மமான முறையில் இராணுவத்தால் எரிக்கப்பட்டுள்ளது என்று குற்றம் சாட்டப்படுகிறது.

ஏன் நூலகம் அழிக்கப்பட்டது?

யாழ்ப்பாண நூலகம் மொத்தமாக அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த நூல்களுடன் சேர்த்து எரியூட்டப்பட்டது. சீக்கியரின் நூலகமோ அங்கிருந்த நூல்கள் அனைத்தும் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பின்பு எரிக்கப்பட்டது. நூலகத்திலிருந்த நூல்கள் பல நூற்றுக் கணக்கான பெரிய மூட்டைகளில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. அந்த மூட்டைகள் இலக்கமிடப்பட்டவையாக (numbered) இருந்தன. இவையனைத்தும் பல  இராணுவ வாகனங்களில் ஒரு இரகசிய இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. பின்பு நூலகக் கட்டிடம் எரியூட்டப்பட்டது. இது  மைசூர் புலி திப்பு சுல்தானின் நூலகத்தை வெள்ளையர்கள கொள்ளையடித்த செயலுக்கு ஒப்பானது.  

அவை ஏன் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன எனபது குறித்துத் தெளிவான செய்திகள் இல்லை.அவை இந்திராவால் பிந்தரன்வாலேவுக்கு எழுதிய முக்கியமான கடிதங்களை கைப்பற்றும் பொருட்டு எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. இருப்பினும் அந்தக் கடிதங்கள் கைப்பற்றப் படவில்லை. கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பொருள்களில் 2 விழுக்காடுகள் சீக்கியரிடம் திருப்பியளிக்கப்பட்டன. தற்போது கைப்பற்றப்பட்ட பல பொருட்களும், ஆவணங்களும், கோப்புக்களும் நடுவண் புலனாய்வுத் துறையினரிடம் உள்ளன. இந்தத் தகவல்கள் நடுவண் புலனாய்வுத் துறையில், நீலவிண்மீன் நடவடிக்கையில் இருந்த   ஒருவரால் வெளியிடப்பட்டது. 

Download As PDF

சீக்கியரின் அடுத்த ஈடு செய்யமுடியாத இழப்புதான் பொற்கோயிலின் ஒரு பகுதியாக இருந்த அவரகளது நூலகம்(Sikh Reference Library) அழிந்து போனது. இராணுவச் சண்டைக்குள் காணாமல் போன துயரத்தில் ஒன்றாக கருதப்படுவது இந்த  நூலகம் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்ட நிகழ்வு. அவர்களின் சில நூற்றாண்டுச் சேகரிப்புகள் ஒரு நாளில் மறந்து போயின. இது ஒரு வகையில் யாழ்ப்பாண் நூலகம் எரிக்கப்பட்டது போன்றதுதான்.  சீக்கியரின் பொற்கோயிலில் இந்திய இராணுவம் நடத்திய தாக்குதலின் பெயர்தான் நீல விண்மீன் நடவடிக்கை (Operation Blue star). அந்த இராணுவ நடவடிக்கையின் போது இந்திய இராணுவத்தால் பொற்கோயிலில் இருந்த விலைமதிப்பற்ற தங்கம் போன்ற பல பொருட்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. அவற்றில்  சில திருப்பியும் அளிக்கப்பட்டன. பலவும் அழிந்து போயின அல்லது தொலைந்து போயின.  பொற்கோயிலின் ஒரு கட்டிடத்தில் இருந்த இந்த நூலகம் 1947 - ம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டது. 600 ஆண்டுகால சீக்கியரின் வரலாற்றுக் களஞ்சியமாகவும், சீக்கிய மதத்தைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி நூல்கள் , குருமார்களின் போதனைகள் கொண்ட பல நூல்களையும் கொண்ட அவர்களின் அடையாளமாகவும் விளங்கியது. இது இந்திய இராணுவத்தால் மர்மமான முறையில் எரித்து அழிக்கப்பட்டது அங்கிருந்த சில விலைமதிப்புள்ள கலைப்பொருட்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன.                                                                                எரிக்கப்பட்ட நூலகத்தின் ஒரு பகுதி  நூலகத்தில் ஏறக்குறைய 20000 நூலகள் இருந்திருக்கலாம். சீக்கிய குருக்களின் சீடர்களால் எழுதப்பட்ட மூலப்பிரதிகள்,  ஆதிகிரந்தத்தின் பல்வேறு கையெழுத்துப் பிரதிகள், குரு கோவிந்த் சிங் அவர்களால் தொகுக்கப்பட்ட போதனைகள், பல்வேறு இலக்கியங்கள், ஓவியங்கள், பாடல்கள் அடங்கிய பல பண்பாட்டு ஆவணங்கள் அழிக்கப்பட்டன. அதில் பஞ்சாபி மொழியிலிருந்த நூலகள், கையெழுத்துப் பிரதிகள் எண்ணிக்கை 2335. பஞ்சாபிய மொழி மட்டுமன்றி அஸ்ஸாமிய, சிந்தி, வங்காள மொழிகளிலும் இருந்த நூல்களும் இதில் அடக்கம். ஆங்கில மொழியில் மட்டும் 1047 நூல்கள் இருந்தன. ஏறக்குறைய 383 பாகங்களாக இருந்த நூல்கள் 980 தலைப்புக்களின் கீழ் வகைப்படுத்தப்பட்டிருந்தன.  நூலகம் எரிக்கப்பட்டதா என்ற சர்ச்சை பிந்தரன்வாலேவையும் அவரது ஆதரவாளர்களையும் அழிப்பதற்காக இந்த நீல விண்மீன் நடவடிக்கை இந்திராவினால் உத்தரவிடப்பட்டது. சில நூறு காலிஸ்தானிகளை எதிர்த்து மிகப்பெரும் இராணுவ நடவடிக்கையாக பீரங்கிகள், ஹெலிகாப்டர்கள் உதவியுடன் மிகப்பெரும் தாக்குதல் சீக்கியர் மீது நடத்தப்பட்டது. இந்த நடவடிக்கை 1984 ம் ஆண்டு ஜூன் 3 முதல் 6 ம் தேதிவரையில் நடத்தப்பட்டது. அரசின் கணக்குப்படி 493-800 காலிஸ்தானிகள் (பொதுமக்களும் சேர்த்து ) 83 இராணுவத்தினரும் கொல்லப்பட்டனர். ஆனால் பல்லாயிரம் சீக்கியர் கூடும் ஒரு திருநாளில் நடத்தப்பட்டதால் கொல்லப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகமாக இருக்ககூடும். நீல்விண்மீன் நடவடிக்கை ஜூன் 6, 1984 வரை நடந்தது. அந்த நாளின் (ஜூன் 6) மாலை வரையிலும் நூலகம் பாதிப்படையவில்லை. ஜூன் 7 ம் நாள் அதிகாலை வேளையில்தான் எரிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே சண்டையில் நூலகம் சேதமடைவில்லை. பின்பு மர்மமான முறையில் இராணுவத்தால் எரிக்கப்பட்டுள்ளது என்று குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. ஏன் நூலகம் அழிக்கப்பட்டது? யாழ்ப்பாண நூலகம் மொத்தமாக அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த நூல்களுடன் சேர்த்து எரியூட்டப்பட்டது. சீக்கியரின் நூலகமோ அங்கிருந்த நூல்கள் அனைத்தும் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பின்பு எரிக்கப்பட்டது. நூலகத்திலிருந்த நூல்கள் பல நூற்றுக் கணக்கான பெரிய மூட்டைகளில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. அந்த மூட்டைகள் இலக்கமிடப்பட்டவையாக (numbered) இருந்தன. இவையனைத்தும் பல  இராணுவ வாகனங்களில் ஒரு இரகசிய இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. பின்பு நூலகக் கட்டிடம் எரியூட்டப்பட்டது. இது  மைசூர் புலி திப்பு சுல்தானின் நூலகத்தை வெள்ளையர்கள கொள்ளையடித்த செயலுக்கு ஒப்பானது.   அவை ஏன் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன எனபது குறித்துத் தெளிவான செய்திகள் இல்லை.அவை இந்திராவால் பிந்தரன்வாலேவுக்கு எழுதிய முக்கியமான கடிதங்களை கைப்பற்றும் பொருட்டு எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. இருப்பினும் அந்தக் கடிதங்கள் கைப்பற்றப் படவில்லை. கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பொருள்களில் 2 விழுக்காடுகள் சீக்கியரிடம் திருப்பியளிக்கப்பட்டன. தற்போது கைப்பற்றப்பட்ட பல பொருட்களும், ஆவணங்களும், கோப்புக்களும் நடுவண் புலனாய்வுத் துறையினரிடம் உள்ளன. இந்தத் தகவல்கள் நடுவண் புலனாய்வுத் துறையில், நீலவிண்மீன் நடவடிக்கையில் இருந்த   ஒருவரால் வெளியிடப்பட்டது.

சீக்கியர்கள், இராஜீவ்காந்தி, காங்கிரஸ் மற்றும் இந்துப் பயங்கரவாதம்

இந்திய அரசால் (காங்கிரஸ்) இந்தியாவிற்குள்ளும், வெளியேயும் சிறுபான்மையினர் மீதான கலவரங்கள் விடுதலை பெற்ற 63 ஆண்டுகளில் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. முஸ்லிம்கள், கிறித்தவர்கள், காஷ்மீரிகள், வடகிழக்கு மாநிலங்கள், பழங்குடியினர், ஈழத்தமிழர்கள் ஆகியோர் இதற்கு இரையானவர்கள் என்று சொல்லலாம் . இதில் சீக்கியர்களும் தப்பவில்லை. பயங்கரவாதம், பிரிவினைவாதம், அந்நியர்களின் சதி, தேசிய ஒருமைப்பாடு, உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு, பிராந்திய மேலாதிக்கம், நக்ஸல் பயங்கரவாதம், புலிப்பயங்கரவாதம் போன்ற காரணங்களுக்காக இவை நியாயப்படுத்தப் படுகின்றன. இந்த வகையில் ஒன்றுதான் சீக்கியர் மீதான கலவரம். தன்னுடைய தேர்தல் நலன்களுக்காக மதவாதத்தைத் தூண்ட காங்கிரஸ் தயங்கியதே இல்லை. காங்கிரசின் இந்துமதப் பயங்கரவாதத்தின் ஒரு உதாரணம்தான் 1984 - ல் நடைபெற்ற சீக்கியர் மீதான படுகொலைகள். பாஜக ஆதரவாளர்கள் காங்கிரசை என்னமோ பயங்கரவாதம், அருந்ததிராயைக் கைது செய்யாமல் இருப்பது, நக்சலைட்டுகளுடனான் போர், பாகிஸ்தானுடன் அமைதிப்பேச்சு வார்த்தை, சீன ஆக்ரமிப்பு போன்ற விவகாரங்களில் ரொம்பவும் மென்மைப் போக்கைக் கடைப்பிடிப்பதாகவும் பாஜக ஆட்சிக்கு வந்தால் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கும் என்றும் அலட்டிக் கொள்வார்கள். ஆனால் பாஜகவை விட காங்கிரஸ் பலவிதங்களில் முன்னோடியாகவும், கொடூரமாகவும்  இருக்கிறது. நரேந்திரமோடிக்கு முன்னோடியே இராஜீவ் காந்திதான் என்பதற்கு  சீக்கியர்படுகொலை ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

1984 - ல் சீக்கியர் இனப்படுகொலை முடிந்து 26 வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன. இன்றுவரையில் அதன் முக்கியக் குற்றவாளிகள்(சஜ்ஜன் குமார், ஜெக்தீஷ் டைட்லர், ஹெச்.கே.எல். பகத், கமல்நாத் போன்ற) எவருக்கும் தண்டனை கிடைக்கவில்லை. இனிமேலும் கிடைக்காது. காங்கிரஸ் கொலைகாரகள் தமது ஊடக செல்வாக்கையும், அடியாள்களையும் பயன்படுத்தி சீக்கியர் மீதான இனப்படுகொலையை சீரும் சிறப்புமாக செய்து முடித்தனர். இந்த சீக்கியர் மீதான கொலையை கலவரம் என்று சொல்வதே தவறானது. கலவரம் என்பது இரண்டு குழுவினர் மோதிக்கொள்வது, இங்கே கொல்லப்பட்டவர்கள் சீக்கியர்கள் மட்டுமே என்பதால் இதைக் கலவரம் என்றே சொல்ல முடியாது . இதே விதிதான்  மும்பை, குஜராத் போன்ற நிகழ்வுகளுக்கும் பொருந்தும். இது எவ்வாறு நடைபெற்றது என்பதைப் பார்த்தாலே விளங்கிவிடும் இது கலவரமா இனப்படுகொலையா என்று. 

அக்டோபர் 31 1984 இல் இந்திரா காந்தி கொல்லப்படுகிறார். அதே நாள் இராஜீவ் பிரதமராகிறார். அன்றைய நாளில் சில இடங்களில் சீக்கியர் மீதான தாக்குதல் நடைபெறுகிறது, இருப்பினும் இரவுக்குள் கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்படுகிறது. சீக்கியர்கள் நிம்மதியடைகிறார்கள். அன்றைய நாளின் பின்னிரவில் வன்முறை கட்டவிழ்த்து விடப்படுகிறது. நவம்பர் 1,2, மற்றும் 3 ம் தேதிகளில் நடந்த வெறியாட்டத்தில் 3000 க்கும் மேற்பட்ட சீக்கியர்கள் கொல்லப்படனர். அவர்கள் உடமைகள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டனர். பெண்களுக்கு என்ன நடந்தது என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. 

                                          

இது மிகத்தெளிவாக திட்டமிடப்பட்ட  இனப்படுகொலை என்பதற்கு சாட்சியாக 


டெல்லியில் பாலம்(palam) விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கிய இராஜீவ், இந்திரா கொலையான செய்தியைக் கேட்டதும் அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்துக் கூறினார். "என் அம்மா சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். நீங்கள் இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்? போய்ப் பழி வாங்குங்கள். ஒரு தலைப்பாகையும்(Turban) இங்கே இருக்கக் கூடாது. (No turban should be seen)

அக்டோபர் தேதி டெல்லியிலிருந்த சீக்கிய காவலர்களுக்கு  விடுப்பு அளிக்கப்பட்டு , அவர்களின் ஆயுதங்கள் பெறப்பட்டு,இராணுவக்  குடியிருப்புகளுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர்.

ஒரு சீக்கியர் தனது இந்து நண்பரின் வீட்டில் மறைந்து கொள்கிறார். அவரைத்தேடி வந்த கும்பல் அந்த வீட்டுக்காரரிடம் கேட்க, அவர் ஏற்கெனவே கொல்லப்பட்ட அவரது உடல் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது என்று பதிலளிக்கிறார். நம்பாத அந்தக கும்பல் தம்மிடமுள்ள வாக்காளர் பட்டியலைக் காட்டி அதில் இன்னும்  அவரது பெயர் குறிக்கப்படவில்லை எனவே அவர் இன்னும் கொல்லப்படவில்லை என்றது.

மேலும் கலவரம் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே வாகனங்களில் வந்த நபர்களால், மண்ணெண்ணெய் போன்ற எரிப்பதற்குப்  பயன்படுத்தும் பொருட்கள்  கலவர கும்பலுக்கு தொடர்ந்து வழங்கப்பட்டது. காவல்துறை எந்தவொரு நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் வேடிக்கை பாரத்தது, சீக்கியர் தற்காபபுக்காக வைத்திருந்த ஆயுதங்களைப் பறிமுதல் செய்தது. சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த குற்றவாளிகள் கொலை வெறியாட்டத்தில் பங்குபெறும் காலாட்படையாக செயல்பட விடுதலை செய்யப்பட்டு இருந்தார்கள். 

கலவரம் நடந்த இடம் இந்தியாவின் தலைநகராகிய டெல்லியில், மூன்று நாட்களாகக் கலவரத்தைக் கட்டுப்படுத்த காவல்துறை நடவடிக்கை எடுக்காதது மட்டுமல்ல, இராணுவத்தைக் கொண்டு சில மணிகளிலேயே கட்டுப்ப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்திருக்க முடியும். இராணுவமும் ஈடுபடுத்தப்படவில்லை. அதே நேரம் டெல்லி கலவரத்தின் எதிர்வினையாக பஞ்சாப்பில் சீக்கியர்கள் இந்துக்களின் மீது வன்முறையில் ஈடுபடுவார்கள் என்ற அச்சத்தினால் பஞ்சாப்பிற்கு அனுப்பவதற்கும் ஆயத்தமாக இருந்தது அரசு. ஆனால் பஞ்சாப்பில் எதிர்ப்பார்த்தபடி  கலவரம் ஏற்படவில்லை.

கலவரமானது டெல்லியிலிருந்து வட இந்திய மாநிலங்களுக்கும் பரப்பபட்டது. அரசு எந்திரமே இந்தப்படுகொலைக்கு உதவியது என்பதற்குச் சான்றாக டெல்லியின் மாநகர அரசுப் பேருந்துகள் கொலைக் கும்பலை கொண்டுவருவதற்காக பயன்படுத்தப்பட்டன.

அன்றைய ஊடகங்களான தூர்தர்ஷனும், அனைத்திந்தியா வானொலியும் "பிரதமர் இந்திராகாந்தி தனது "சீக்கிய" மெய்க்காப்பாளர்களால் கொல்லப்பட்டார்" என்று தொடர்ந்து ஒலிபரப்பின.

சீக்கிய எதிர்ப்பு மனநிலை

அந்நாள்களில் தற்போது காஷ்மீரிகள் மீது இந்தியர்களின் மனப்பான்மை  எப்படி இருக்கிறதோ  அதே போல் சீக்கியர்கள் மீது இருந்தது. இந்திரா காந்தியால் அகாலிதள் கட்சிக்கு எதிராக வளர்க்கப்பட்ட காலிஸ்தானிகள் தனிநாடு கேட்டுப் போராடிக் கொண்டிருந்தனர். இவர்களால் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் வாழ்ந்த இந்துக்கள் கொல்லப்பட்டனர். மேலும் சீக்கியர்கள் இந்தியாவை வெறுப்பவர்கள் என்ற கருத்தும் பொதுவாக நிலவியது. இது போன்ற ஒரு காலகட்டத்தில் சீக்கியர்களின் புனித பொற்கோயிலில் நீல விண்மீன் நடவடிக்கையின் (Operation Blue Star)  வாயிலாக காலிஸ்தானிகளின் தலைவர் பிந்தரன்வாலே கொல்லப்பட்டார். சீக்கியரின் பொற்கோயிலுக்குள்  இந்திராவினால் இந்திய இராணுவம் நுழைந்ததை சீக்கியர்கள் தமது சமூகத்தின் மீதான அவமானமாகக் கருதினர். இந்துக்கள் சீக்கியரிடையே வெறுப்புணர்வும் இருந்தது.  இதற்குப் பின்னர்தான் தனது மெய்க்காப்பாளர்களால் இந்திரா கொல்லப்பட்டார்.

இதைப் பின்புலமாகக் கொண்டே இந்த வன்முறைக்கு சீக்கியர்மீதான கொலைவெறி திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்பட்டது. இந்திராவின் படுகொலைக்குப் பின்னர், சீக்கியரின் படுகொலை குறித்து  இராஜீவ் தனது புகழ்பெற்ற கருத்தான "பெரிய மரம் சாய்கையில் தரை பலமாக அதிர்வது இயற்கைதான்" என்பதை வெளியிட்டார்.

இந்த சீக்கிய எதிர்ப்பு மனநிலையே பெரும்பான்மை இந்துக்களின் வாக்குகளை  சீக்கியர்  படுகொலைக்குப் பின்பு நடந்த தேர்தலில் பேராயக்கட்சிக்கு பெற்றுத் தந்தது.

இந்துத்துவாக்களின் ஆதரவு 

இந்திராவின் படுகொலையைத் தொடர்ந்து வீசிய அனுதாப அலையில் இந்துத்துவ  இயக்கங்களும்   இராஜீவ் காந்திக்கு ஆதரவாக இறங்கின. இராஜீவ் தேசிய ஒருமைப்பாடு சீக்கிய பயங்கரவாதம் ஆகியவற்றைப் பேசி வாக்குகளை வாங்கினார். முதன் முதலாக இராஜீவ் காந்திதான் பாபர் மசூதியின் கதவை இந்துக்களுக்காகத் திறந்துவிட்டு கலவரம் ஏறபடக் காரணமானவர் எனபதையும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.  தற்போதைய் பாஜக வின் செயல்களெல்லாம் அன்றைய பேராயக் கட்சியிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டதுதான். 1986 லிருந்தே இந்துத்துவாக்கள் ராஜீவின் பேராயக்கட்சிக்கு ஆதரவாகவே இருந்தன.

                                     

1984 தேர்தலில் காங்கிரஸ்  வரலாறு காணாத வெற்றி பெற்றது. மொத்தம் 80% இடங்க்ளைப் பெற்றது. காரணம் இந்திரா காந்தி கொலை தோற்றுவித்த அனுதாப அலை,  தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கு ஆபத்து, சீக்கிய தீவிரவாதம்  உடபட இந்துக்களைத் தூண்டி விடும் பரப்புரைகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. RSS அமைப்பு பேராயக்கட்சிக்கு முழு ஆதரவளித்தது. அன்றைய RSS இயக்கத் தலைவர் நானாஜி தேஷ்முக் ராஜீவ் காந்தியை ஆதரித்ததற்கு சாட்சியாக எழுதியவை

 "சீக்கியர் மீதான இந்துக்களின் உண்மையான உணர்ச்சியை 1984 - இன் சீக்கியர்க்கெதிரான கலவரங்கள் காட்டுகின்றன." எல்லா சீக்கியர்களுமே இந்திரா காந்தி அவரது சீக்கிய மெய்க்காப்பாளர்களால் கொல்லப்பட்டதை ஆதரிக்கும்போது, அப்பாவி சீக்கியர்கள் மீதான தாக்குதலகளையும் மௌனமாகவே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்" .

RSS கருத்துக்களால் தூண்டப்பட்ட ஒருவன் மகாத்மா காந்தியைக் கொன்றபோது RSS காரர்கள் தாக்கப்படுகிறார்கள். அதற்குக் கொலைகாரனுக்கும் இயக்கத்திற்கும் தொடர்பில்லை என்றவர்களின் தலைவர் , இரண்டு சீக்கிய மெய்க்காவலர்கள் கொன்றதற்கான பாவத்தை மொத்த சீக்கியரும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்கிறார்.

நானாஜி தேஷ்முக் சீக்கியர்களை தம்மை, இந்துக்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுவதையும் கடிந்து கொள்கிறார்.

மேலும் பஞ்சாப்பில் நிகழ்ந்த வன்முறைக்கு சீக்கியரைக் குற்றம் சொல்கிறார், இந்திய ராணுவத்தின் பொற்கோயில நுழைவையும் நியாயப்படுத்தினார்.

குஜராத் படுகொலையப் பற்றிக் காங்கிரஸ்காரர்கள்  பேசும்போதெல்லாம் பாஜகவும் காங்கிரஸ் கொலைகாரர்களின்  சீக்கியருக்கெதிரான கலவரத்தைப்  பேசி பதிலடி கொடுப்பார்கள்.டெல்லியின் கலவரத்தின்போது சீக்கியர்களை காங்கிரஸ் கொலைகாரர்களிடமிருந்து நாங்கள் காப்பாற்றினோம் என்று தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்பவர்களின் லட்சணம். கிறித்தவமும், இசுலாமும் வெளிநாட்டு மதமென்பதால் எதிர்க்கிறோம் என்று கூறியவர்கள், உள்நாட்டு மதத்தவரான  சீக்கியர்கள் கொல்லப்பட்டபோது அவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாடு இதுதான். 

                                                                                                                                             ( தொடரும் )

Download As PDF

இந்திய அரசால் (காங்கிரஸ்) இந்தியாவிற்குள்ளும், வெளியேயும் சிறுபான்மையினர் மீதான கலவரங்கள் விடுதலை பெற்ற 63 ஆண்டுகளில் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. முஸ்லிம்கள், கிறித்தவர்கள், காஷ்மீரிகள், வடகிழக்கு மாநிலங்கள், பழங்குடியினர், ஈழத்தமிழர்கள் ஆகியோர் இதற்கு இரையானவர்கள் என்று சொல்லலாம் . இதில் சீக்கியர்களும் தப்பவில்லை. பயங்கரவாதம், பிரிவினைவாதம், அந்நியர்களின் சதி, தேசிய ஒருமைப்பாடு, உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு, பிராந்திய மேலாதிக்கம், நக்ஸல் பயங்கரவாதம், புலிப்பயங்கரவாதம் போன்ற காரணங்களுக்காக இவை நியாயப்படுத்தப் படுகின்றன. இந்த வகையில் ஒன்றுதான் சீக்கியர் மீதான கலவரம். தன்னுடைய தேர்தல் நலன்களுக்காக மதவாதத்தைத் தூண்ட காங்கிரஸ் தயங்கியதே இல்லை. காங்கிரசின் இந்துமதப் பயங்கரவாதத்தின் ஒரு உதாரணம்தான் 1984 - ல் நடைபெற்ற சீக்கியர் மீதான படுகொலைகள். பாஜக ஆதரவாளர்கள் காங்கிரசை என்னமோ பயங்கரவாதம், அருந்ததிராயைக் கைது செய்யாமல் இருப்பது, நக்சலைட்டுகளுடனான் போர், பாகிஸ்தானுடன் அமைதிப்பேச்சு வார்த்தை, சீன ஆக்ரமிப்பு போன்ற விவகாரங்களில் ரொம்பவும் மென்மைப் போக்கைக் கடைப்பிடிப்பதாகவும் பாஜக ஆட்சிக்கு வந்தால் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கும் என்றும் அலட்டிக் கொள்வார்கள். ஆனால் பாஜகவை விட காங்கிரஸ் பலவிதங்களில் முன்னோடியாகவும், கொடூரமாகவும்  இருக்கிறது. நரேந்திரமோடிக்கு முன்னோடியே இராஜீவ் காந்திதான் என்பதற்கு  சீக்கியர்படுகொலை ஒரு எடுத்துக்காட்டு. 1984 - ல் சீக்கியர் இனப்படுகொலை முடிந்து 26 வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன. இன்றுவரையில் அதன் முக்கியக் குற்றவாளிகள்(சஜ்ஜன் குமார், ஜெக்தீஷ் டைட்லர், ஹெச்.கே.எல். பகத், கமல்நாத் போன்ற) எவருக்கும் தண்டனை கிடைக்கவில்லை. இனிமேலும் கிடைக்காது. காங்கிரஸ் கொலைகாரகள் தமது ஊடக செல்வாக்கையும், அடியாள்களையும் பயன்படுத்தி சீக்கியர் மீதான இனப்படுகொலையை சீரும் சிறப்புமாக செய்து முடித்தனர். இந்த சீக்கியர் மீதான கொலையை கலவரம் என்று சொல்வதே தவறானது. கலவரம் என்பது இரண்டு குழுவினர் மோதிக்கொள்வது, இங்கே கொல்லப்பட்டவர்கள் சீக்கியர்கள் மட்டுமே என்பதால் இதைக் கலவரம் என்றே சொல்ல முடியாது . இதே விதிதான்  மும்பை, குஜராத் போன்ற நிகழ்வுகளுக்கும் பொருந்தும். இது எவ்வாறு நடைபெற்றது என்பதைப் பார்த்தாலே விளங்கிவிடும் இது கலவரமா இனப்படுகொலையா என்று.  அக்டோபர் 31 1984 இல் இந்திரா காந்தி கொல்லப்படுகிறார். அதே நாள் இராஜீவ் பிரதமராகிறார். அன்றைய நாளில் சில இடங்களில் சீக்கியர் மீதான தாக்குதல் நடைபெறுகிறது, இருப்பினும் இரவுக்குள் கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்படுகிறது. சீக்கியர்கள் நிம்மதியடைகிறார்கள். அன்றைய நாளின் பின்னிரவில் வன்முறை கட்டவிழ்த்து விடப்படுகிறது. நவம்பர் 1,2, மற்றும் 3 ம் தேதிகளில் நடந்த வெறியாட்டத்தில் 3000 க்கும் மேற்பட்ட சீக்கியர்கள் கொல்லப்படனர். அவர்கள் உடமைகள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டனர். பெண்களுக்கு என்ன நடந்தது என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.                                             இது மிகத்தெளிவாக திட்டமிடப்பட்ட  இனப்படுகொலை என்பதற்கு சாட்சியாக  டெல்லியில் பாலம்(palam) விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கிய இராஜீவ், இந்திரா கொலையான செய்தியைக் கேட்டதும் அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்துக் கூறினார். "என் அம்மா சுட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். நீங்கள் இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்? போய்ப் பழி வாங்குங்கள். ஒரு தலைப்பாகையும்(Turban) இங்கே இருக்கக் கூடாது. (No turban should be seen) அக்டோபர் தேதி டெல்லியிலிருந்த சீக்கிய காவலர்களுக்கு  விடுப்பு அளிக்கப்பட்டு , அவர்களின் ஆயுதங்கள் பெறப்பட்டு,இராணுவக்  குடியிருப்புகளுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர். ஒரு சீக்கியர் தனது இந்து நண்பரின் வீட்டில் மறைந்து கொள்கிறார். அவரைத்தேடி வந்த கும்பல் அந்த வீட்டுக்காரரிடம் கேட்க, அவர் ஏற்கெனவே கொல்லப்பட்ட அவரது உடல் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது என்று பதிலளிக்கிறார். நம்பாத அந்தக கும்பல் தம்மிடமுள்ள வாக்காளர் பட்டியலைக் காட்டி அதில் இன்னும்  அவரது பெயர் குறிக்கப்படவில்லை எனவே அவர் இன்னும் கொல்லப்படவில்லை என்றது. மேலும் கலவரம் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே வாகனங்களில் வந்த நபர்களால், மண்ணெண்ணெய் போன்ற எரிப்பதற்குப்  பயன்படுத்தும் பொருட்கள்  கலவர கும்பலுக்கு தொடர்ந்து வழங்கப்பட்டது. காவல்துறை எந்தவொரு நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் வேடிக்கை பாரத்தது, சீக்கியர் தற்காபபுக்காக வைத்திருந்த ஆயுதங்களைப் பறிமுதல் செய்தது. சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த குற்றவாளிகள் கொலை வெறியாட்டத்தில் பங்குபெறும் காலாட்படையாக செயல்பட விடுதலை செய்யப்பட்டு இருந்தார்கள்.  கலவரம் நடந்த இடம் இந்தியாவின் தலைநகராகிய டெல்லியில், மூன்று நாட்களாகக் கலவரத்தைக் கட்டுப்படுத்த காவல்துறை நடவடிக்கை எடுக்காதது மட்டுமல்ல, இராணுவத்தைக் கொண்டு சில மணிகளிலேயே கட்டுப்ப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்திருக்க முடியும். இராணுவமும் ஈடுபடுத்தப்படவில்லை. அதே நேரம் டெல்லி கலவரத்தின் எதிர்வினையாக பஞ்சாப்பில் சீக்கியர்கள் இந்துக்களின் மீது வன்முறையில் ஈடுபடுவார்கள் என்ற அச்சத்தினால் பஞ்சாப்பிற்கு அனுப்பவதற்கும் ஆயத்தமாக இருந்தது அரசு. ஆனால் பஞ்சாப்பில் எதிர்ப்பார்த்தபடி  கலவரம் ஏற்படவில்லை. கலவரமானது டெல்லியிலிருந்து வட இந்திய மாநிலங்களுக்கும் பரப்பபட்டது. அரசு எந்திரமே இந்தப்படுகொலைக்கு உதவியது என்பதற்குச் சான்றாக டெல்லியின் மாநகர அரசுப் பேருந்துகள் கொலைக் கும்பலை கொண்டுவருவதற்காக பயன்படுத்தப்பட்டன. அன்றைய ஊடகங்களான தூர்தர்ஷனும், அனைத்திந்தியா வானொலியும் "பிரதமர் இந்திராகாந்தி தனது "சீக்கிய" மெய்க்காப்பாளர்களால் கொல்லப்பட்டார்" என்று தொடர்ந்து ஒலிபரப்பின. சீக்கிய எதிர்ப்பு மனநிலை அந்நாள்களில் தற்போது காஷ்மீரிகள் மீது இந்தியர்களின் மனப்பான்மை  எப்படி இருக்கிறதோ  அதே போல் சீக்கியர்கள் மீது இருந்தது. இந்திரா காந்தியால் அகாலிதள் கட்சிக்கு எதிராக வளர்க்கப்பட்ட காலிஸ்தானிகள் தனிநாடு கேட்டுப் போராடிக் கொண்டிருந்தனர். இவர்களால் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் வாழ்ந்த இந்துக்கள் கொல்லப்பட்டனர். மேலும் சீக்கியர்கள் இந்தியாவை வெறுப்பவர்கள் என்ற கருத்தும் பொதுவாக நிலவியது. இது போன்ற ஒரு காலகட்டத்தில் சீக்கியர்களின் புனித பொற்கோயிலில் நீல விண்மீன் நடவடிக்கையின் (Operation Blue Star)  வாயிலாக காலிஸ்தானிகளின் தலைவர் பிந்தரன்வாலே கொல்லப்பட்டார். சீக்கியரின் பொற்கோயிலுக்குள்  இந்திராவினால் இந்திய இராணுவம் நுழைந்ததை சீக்கியர்கள் தமது சமூகத்தின் மீதான அவமானமாகக் கருதினர். இந்துக்கள் சீக்கியரிடையே வெறுப்புணர்வும் இருந்தது.  இதற்குப் பின்னர்தான் தனது மெய்க்காப்பாளர்களால் இந்திரா கொல்லப்பட்டார். இதைப் பின்புலமாகக் கொண்டே இந்த வன்முறைக்கு சீக்கியர்மீதான கொலைவெறி திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்பட்டது. இந்திராவின் படுகொலைக்குப் பின்னர், சீக்கியரின் படுகொலை குறித்து  இராஜீவ் தனது புகழ்பெற்ற கருத்தான "பெரிய மரம் சாய்கையில் தரை பலமாக அதிர்வது இயற்கைதான்" என்பதை வெளியிட்டார். இந்த சீக்கிய எதிர்ப்பு மனநிலையே பெரும்பான்மை இந்துக்களின் வாக்குகளை  சீக்கியர்  படுகொலைக்குப் பின்பு நடந்த தேர்தலில் பேராயக்கட்சிக்கு பெற்றுத் தந்தது. இந்துத்துவாக்களின் ஆதரவு  இந்திராவின் படுகொலையைத் தொடர்ந்து வீசிய அனுதாப அலையில் இந்துத்துவ  இயக்கங்களும்   இராஜீவ் காந்திக்கு ஆதரவாக இறங்கின. இராஜீவ் தேசிய ஒருமைப்பாடு சீக்கிய பயங்கரவாதம் ஆகியவற்றைப் பேசி வாக்குகளை வாங்கினார். முதன் முதலாக இராஜீவ் காந்திதான் பாபர் மசூதியின் கதவை இந்துக்களுக்காகத் திறந்துவிட்டு கலவரம் ஏறபடக் காரணமானவர் எனபதையும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.  தற்போதைய் பாஜக வின் செயல்களெல்லாம் அன்றைய பேராயக் கட்சியிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டதுதான். 1986 லிருந்தே இந்துத்துவாக்கள் ராஜீவின் பேராயக்கட்சிக்கு ஆதரவாகவே இருந்தன.                                       1984 தேர்தலில் காங்கிரஸ்  வரலாறு காணாத வெற்றி பெற்றது. மொத்தம் 80% இடங்க்ளைப் பெற்றது. காரணம் இந்திரா காந்தி கொலை தோற்றுவித்த அனுதாப அலை,  தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கு ஆபத்து, சீக்கிய தீவிரவாதம்  உடபட இந்துக்களைத் தூண்டி விடும் பரப்புரைகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. RSS அமைப்பு பேராயக்கட்சிக்கு முழு ஆதரவளித்தது. அன்றைய RSS இயக்கத் தலைவர் நானாஜி தேஷ்முக் ராஜீவ் காந்தியை ஆதரித்ததற்கு சாட்சியாக எழுதியவை  "சீக்கியர் மீதான இந்துக்களின் உண்மையான உணர்ச்சியை 1984 - இன் சீக்கியர்க்கெதிரான கலவரங்கள் காட்டுகின்றன." எல்லா சீக்கியர்களுமே இந்திரா காந்தி அவரது சீக்கிய மெய்க்காப்பாளர்களால் கொல்லப்பட்டதை ஆதரிக்கும்போது, அப்பாவி சீக்கியர்கள் மீதான தாக்குதலகளையும் மௌனமாகவே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்" . RSS கருத்துக்களால் தூண்டப்பட்ட ஒருவன் மகாத்மா காந்தியைக் கொன்றபோது RSS காரர்கள் தாக்கப்படுகிறார்கள். அதற்குக் கொலைகாரனுக்கும் இயக்கத்திற்கும் தொடர்பில்லை என்றவர்களின் தலைவர் , இரண்டு சீக்கிய மெய்க்காவலர்கள் கொன்றதற்கான பாவத்தை மொத்த சீக்கியரும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்கிறார். நானாஜி தேஷ்முக் சீக்கியர்களை தம்மை, இந்துக்களிலிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுவதையும் கடிந்து கொள்கிறார். மேலும் பஞ்சாப்பில் நிகழ்ந்த வன்முறைக்கு சீக்கியரைக் குற்றம் சொல்கிறார், இந்திய ராணுவத்தின் பொற்கோயில நுழைவையும் நியாயப்படுத்தினார். குஜராத் படுகொலையப் பற்றிக் காங்கிரஸ்காரர்கள்  பேசும்போதெல்லாம் பாஜகவும் காங்கிரஸ் கொலைகாரர்களின்  சீக்கியருக்கெதிரான கலவரத்தைப்  பேசி பதிலடி கொடுப்பார்கள்.டெல்லியின் கலவரத்தின்போது சீக்கியர்களை காங்கிரஸ் கொலைகாரர்களிடமிருந்து நாங்கள் காப்பாற்றினோம் என்று தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்பவர்களின் லட்சணம். கிறித்தவமும், இசுலாமும் வெளிநாட்டு மதமென்பதால் எதிர்க்கிறோம் என்று கூறியவர்கள், உள்நாட்டு மதத்தவரான  சீக்கியர்கள் கொல்லப்பட்டபோது அவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாடு இதுதான்.                                                                                                                                               ( தொடரும் )