பெண்கள் எதை இழக்கிறார்கள் ?

பொதுவாக ஆணாகட்டும் பெண்ணாகட்டும் இருவருக்குமே வேறுபாடுகளின்றி விரும்பியதைப் பெற இயலாமலும், பெற்றதைக் காத்துக் கொள்ள இயலாமலும் இழப்புகளை சந்திக்க வேண்டியுள்ளது. ஆண்கள் அனுபவிக்கும் சுதந்திரம் பெண்களுக்கு இருப்பதில்லை. குழந்தையாக இருப்பதிலிருந்து பார்த்தால் ஊர்சுற்ற, விளையாட ஆண் குழந்தைகளுக்கு இருக்கும் சுதந்திரம் பெண் குழந்தைகளுக்கு இல்லை. நகர்ப்புறத்திலிருக்கும் வசதியான வீட்டுப் பெண்கள் சிலர் விதிவிலக்காக இருக்கலாம். பெரும்பான்மையான நடுத்தரக் குடும்பங்களில் வீட்டில்தான் அடைந்து கிடக்கின்றனர். பெண்கள் கல்வியில் சிறந்தவர்களாக இருப்பதற்கு இதுவே காரணம் என்று நினைக்கிறேன். தொலைக்காட்சியைத் தவிர்த்து (தற்போது)அவர்களுக்கென்று வேறு எல்லைகள் எதுவுமில்லாததால் கவனம் செலுத்தில் படிக்கவும் இந்த சமூகக் காரணி வழிவகுக்கிறது.

இப்படியாக இருக்கையில் எனக்கு சுற்றத்திலிருக்கும் பெண்களின் வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்று பார்த்தால் ஏமாற்றமே எஞ்சுகிறது. எனது வீட்டிலிருந்து எனது உறவினர்கள், நண்பர்கள் அறிந்தவர்கள் என எங்கு பார்த்தாலும் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரியான நிலைதான். யாராவது பேசிக்கொண்டிருந்தால் இப்படியான பேச்சை அடிக்கடி கேட்கவியலும். குழந்தைகள் எப்படிப் படிக்கிறாங்க என்று ஒருவர் கேட்டால் மற்றொருவரின் பதில் இப்படி இருக்கும். பொண்ணு நல்லாப் படிக்கறா ஆனா பையன் கொஞ்சம் சுமார்தான் என்பார்கள். விதிவிலக்காக சில இடங்களில் இது மாறுபடும்

நாமும் வருடந்தோறும் கேட்கிறோம் வழக்கம்போலவே இவ்வருடமும் மாணவர்களை விட மாணவிகளே அதிகம் தேர்ச்சி பெற்றனர் என்று. ஆனால் அத்தனை பேர் தேர்ச்சி பெறுகிறார்களே படிக்கும்போது இலட்சியத்துடன் இருந்த பெண்கள் அனைவரும் என்னவாகிறார்கள் என்று பார்த்தால் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. எல்லோரும் திருமணம் முடிந்து இல்லத்தரசிகளாகவே மாறிவிடுகின்றனர். சொற்பமான எண்ணிக்கையிலேயே வேலைக்குப் போகின்றனர். அவர்களில் சிலரும் குழந்தை பிறந்த பிறகு வேலைக்குச் செல்வதை நிறுத்தியும் விடுகின்றனர்.

இப்போது நான் சொல்ல வந்தது எனது சுற்றத்திலிருக்கும் பெரும்பான்மையான பெண்குழந்தைகளின் வரலாறு எப்படியிருக்கின்றதென்றால், அவர்கள் சிறுமியாக இருப்பதிலிருந்தே நன்றாகப் படிக்கக் கூடியவர்கள். ஆனால் பத்தாவது முடித்த பிறகு அவர்கள் முதல் பிரிவான அறிவியலில் சேராமல் மூன்றாம் பிரிவான வணிகவியலில்தான் சேர்வார்கள். விரும்பி சேர்வது வேறுவகை, இந்த விரும்பல் என்பது ஒருவகை கட்டாயம். ஏனென்றால் முதலாவதாக அவர்கள் பொறியியல் படிக்கப்போவதில்லை, காரணம் அது நான்கு வருடம். செலவு அதிகம். கல்யாணம் பண்ணப்போற பெண்ணுக்கு பொறியியல் எதற்கு என்ற கணக்குதான். பெண்களின் எல்லை எதுவாக இருக்கிறதென்று பார்த்தால் 20 வயதுகளில் திருமணம் செய்துவிட வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருக்கிறது பெற்றோருக்கு. அதற்கு மூன்று வருட பட்டப்படிப்புதான் சரியாக வரும். மீறிப்போனால 22 அல்லது 23 தான் அதிகபட்சம், அதுவரை மாப்பிள்ளை சிக்காவிட்டால் முதுகலைப் பட்டமும் படிக்க வாய்ப்புண்டு. படிக்கும்போதே நல்ல வரன் அமைந்துவிட்டாலோ படிப்புக்கு முழுக்குதான். திருமணமே முடிந்தாயிற்று பின்பெதற்கு படிப்பெல்லாம் என்றுதான் எண்ணுகிறார்கள்.

முன்பு இளவயதில் திருமணம் தேவையில்லை என்றே நினைத்திருந்தேன், ஆனால் எவ்வளவு விரைவாக திருமணம் நடக்க வேண்டுமோ அவ்வளவு விரைவாக நடப்பது நல்லது என்று தற்போது தோன்றுகிறது. ஆண்களின் பணியோ மாறுவதில்லை. சரி திருமணமாகிவிட்டால் பெண்ணின் வாழ்க்கையானது இல்லத்தரசி என்ற அளவில் சுருங்கி விடுகிறது. அவள் 15 வருடக் கல்வித் தகுதியானது திருமண அழைப்பிதழில் போடுவதற்காக மட்டும் என்ற அளவில் மாறிவிடுகிறது. அதற்குப் பிறகு கல்விக்கும் அவளுக்குமான தொடர்பே இல்லாமல் போய்விடுகிறது. பின்பு குழந்தைக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் போதுதான் அது ஓரளவுக்கு உதவுகிறது.

வேலையில்லாமல் சிங்கியடித்து, தகுதியான வேலையும் ஊதியமும் இல்லாமல் சிங்கியடிக்கும் சொந்த அனுபவம் காரணமாக பேசாம பெண்கள் திருமணம் செய்து கொண்டு இருப்பது பாதுகாப்பாகவும், நிம்மதியாகவும் வாழ வழிவகுக்கும் என்பது எனது ஒரு எண்ணமாக இருந்தாலும், வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் அல்லது சொந்தக் காலில் நிற்க வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் இருக்கின்ற பெண்களுக்கு அது சாத்தியப் பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். ஆனால் நிலவரம் எப்படி இருக்கிறது என்றால் வேலை பார்க்கும் பெண்கள் திருமணத்திற்குப் பிறகு வேலையை விட்டு விடும் நிலைதான் இருக்கிறது. தன்னை விட மேலான வேலையிலிருக்கும் ஆணைத் திருமணம் செய்து கொண்டால், கணவரின் பணியிடம் வேறிடமென்றால் பெண் வேலையை விட வேண்டியிருக்கிறது.

இதுவரை நான் பல தனியார் நிறுவனங்களில் (சேவைத்துறை, மென்பொருள்துறை) கண்டிருக்கிறேன், நான் பணிபுரியும், பணிபுரிந்த இடங்களிலும் கண்டிருக்கிறேன். பெண்களைத்தான் அதிகமாக வேலைக்கு எடுக்கிறார்கள். அவர்களை வைத்து வேலை வாங்குவது எளிது திறமையானவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இதில் திருமணத்திற்குப் பின்பு வேலைக்கு வருபவர்கள் மிகச் சிலரே. இதற்காக ஆண்கள் அவர்களைத் திட்டித் தீர்க்கிறார்கள். இவளுக 2 வருசம் வேலைக்கு வந்துட்டு, பெரிய வேலையிலிருக்கறவனாப் பாத்துக்  கல்யாணம் பண்ணிட்டுப் போறதுக்கு வராம இருந்தால் 2 பசங்களுக்கு வேலை கிடைக்கும்ல என்கிறார்கள். பெண்கள் வாழ்க்கையின் அடுத்தபடி திருமணமாக இருக்கிறது, ஆண்களுக்கு வேலைக்குப் போயே ஆக வேண்டிய கட்டாயம். எனச் சொல்கிறார்கள் அது உண்மையாக இருந்தாலும் இப்படிப் பேசுவதற்கு இவர்களுக்கு உரிமையோ நேர்மையோ அதிகாரமோ இல்லை. அது தலைவிதியாக இருப்பதால்தான் அவர்கள் விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

படிக்கும் நாட்களில் பழக்கப்பட்ட வாசகமொன்று நினைவுக்கு வந்தது, பெண்கள் ஏன் நன்றாகப் படிக்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் மனப்பாடம் செய்து கொள்வார்களாம் ஆண்கள் புரிந்து படிப்பார்களாம். இது ஓரளவுக்கு உண்மையும் இருக்கிறது. எனது தங்கை ஒருத்தி துணைப்பாடத்தில் வரும் சிறுகதையே மனப்பாடம் செய்துதான் எழுதுவாள். அப்படியே மனப்பாடம் செய்தாலும் கணக்குப்பாடத்தில் தேறமுடியாதே, சரி கல்வியே மனப்பாடக் கல்விதான் அதை எப்படிச் செய்தால் என்ன. மனப்பாடம் செய்து எழுதுவதாலோ அல்லது அதிக மதிப்பெண் பெரும் பெரும்பான்மையான மாணவர்கள் வெறும் திறமையற்றவர்கள் சொல்வதைச் சொல்லும் கிளிப்பிள்ளைகளுமல்ல. சரி அப்படியே அவர்கள் மனப்பாடம் செய்து படித்தாலும் வேலைக்கு எடுப்பவர்கள் அதிகமாக மாணவிகளையே எடுப்பது ஏன்.

சிரமப்பட்டு படித்து பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் பிடித்து, அல்லது நல்ல வேலை கிடைத்தும் திருமணத்தின் பின்பு அதை துக்கியெறிய வேண்டிய நிலையும் வருகிறது. அதற்குப் பின்பு சமையல் குழந்தை வளர்ப்பு என்று குண்டுச் சட்டியில் சுழலும் சலிப்புத் தட்டும் வாழ்க்கையை பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டி வருகிறது. என்னுடன் 12 ம் வகுப்பில் படித்த ஒரு மாணவிதான் எங்கள் வகுப்பில் முதலாக வருவாள். அவள் ஒரு பேருந்து நடத்துனரின் மகள். மருத்துவம் படிப்புக்கேற்ற வகையில் திறமையும் மதிப்பெண்ணும் பெற்றிருந்தாள். அவள் ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதியைச் சேர்ந்தவளென்பதால் ஏதாவது ஒரு மருத்துவக் கல்லூரியில் இடம்பிடித்துவிடும் நிலையும் இருந்தது. ஆனால் அவளது அப்பாவோ ஒரு வேளை மருத்துவம் படித்தால் மாப்பிள்ளை கிடைக்காது என்று சொல்லி அவளது தந்தை ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேர்த்து விட்டார்.

என்னுடைய உறவினரில் ஒரு பெண் இருக்கிறாள் அவள் தற்போதுதான் கல்லூரியில் 3ம் ஆண்டு படிக்கிறாள். அவளுக்கு எம்பிஏ படித்து விட்டு கொஞ்ச நாள் வேலைக்குப் போக வேண்டுமென்பது விருப்பமாக இருக்கிறது. அந்தக் கொஞ்ச நாள் ஏனென்றால் அதற்குப் பிறகு திருமணம் பின்பு அவ்வளவுதான் என்பது அவளது விதியாக இருக்கிறது. தற்போது ஒரு உறவினர் வீட்டுத் திருமணம் வருகிறது. திருமணத்தின்போது நான் சேலை கட்ட மாட்டேன், சுடிதார்தான் போடுவேன் என்கிறாள். காரணம் ஜீன்ஸ் அணிவதை ஏற்குமளவுக்கு பெரியவர்கள் பக்குவப்படவில்லை. சுடிதார் என்றால் பிரச்சனையில்லை. சேலை கட்டினால் பெரிய பெண்ணாகத் தெரிவாள். (போதாக்குறைக்கு அழகாக வேறு இருப்பதால்) திருமணத்திற்கு வரும் யாராவது பார்த்து பெண்கேட்டு தூதுவிடுவார்கள், எப்போது என்று காத்திருக்கும் பெற்றோரும்  பேசி முடித்து விடுவார்கள், பிறகு எம்பிஏ கூட படிக்க முடியாது என்று அச்சப்படுகிறாள். எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. பெண்களின் சிறு சிறு ஆசைகளும் பெரிய ஆசைகளும் கூட நிறைவேறும் வாய்ப்புகள் இப்படி இருக்கிறது .

Download As PDF

பொதுவாக ஆணாகட்டும் பெண்ணாகட்டும் இருவருக்குமே வேறுபாடுகளின்றி விரும்பியதைப் பெற இயலாமலும், பெற்றதைக் காத்துக் கொள்ள இயலாமலும் இழப்புகளை சந்திக்க வேண்டியுள்ளது. ஆண்கள் அனுபவிக்கும் சுதந்திரம் பெண்களுக்கு இருப்பதில்லை. குழந்தையாக இருப்பதிலிருந்து பார்த்தால் ஊர்சுற்ற, விளையாட ஆண் குழந்தைகளுக்கு இருக்கும் சுதந்திரம் பெண் குழந்தைகளுக்கு இல்லை. நகர்ப்புறத்திலிருக்கும் வசதியான வீட்டுப் பெண்கள் சிலர் விதிவிலக்காக இருக்கலாம். பெரும்பான்மையான நடுத்தரக் குடும்பங்களில் வீட்டில்தான் அடைந்து கிடக்கின்றனர். பெண்கள் கல்வியில் சிறந்தவர்களாக இருப்பதற்கு இதுவே காரணம் என்று நினைக்கிறேன். தொலைக்காட்சியைத் தவிர்த்து (தற்போது)அவர்களுக்கென்று வேறு எல்லைகள் எதுவுமில்லாததால் கவனம் செலுத்தில் படிக்கவும் இந்த சமூகக் காரணி வழிவகுக்கிறது. இப்படியாக இருக்கையில் எனக்கு சுற்றத்திலிருக்கும் பெண்களின் வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்று பார்த்தால் ஏமாற்றமே எஞ்சுகிறது. எனது வீட்டிலிருந்து எனது உறவினர்கள், நண்பர்கள் அறிந்தவர்கள் என எங்கு பார்த்தாலும் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரியான நிலைதான். யாராவது பேசிக்கொண்டிருந்தால் இப்படியான பேச்சை அடிக்கடி கேட்கவியலும். குழந்தைகள் எப்படிப் படிக்கிறாங்க என்று ஒருவர் கேட்டால் மற்றொருவரின் பதில் இப்படி இருக்கும். பொண்ணு நல்லாப் படிக்கறா ஆனா பையன் கொஞ்சம் சுமார்தான் என்பார்கள். விதிவிலக்காக சில இடங்களில் இது மாறுபடும் நாமும் வருடந்தோறும் கேட்கிறோம் வழக்கம்போலவே இவ்வருடமும் மாணவர்களை விட மாணவிகளே அதிகம் தேர்ச்சி பெற்றனர் என்று. ஆனால் அத்தனை பேர் தேர்ச்சி பெறுகிறார்களே படிக்கும்போது இலட்சியத்துடன் இருந்த பெண்கள் அனைவரும் என்னவாகிறார்கள் என்று பார்த்தால் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. எல்லோரும் திருமணம் முடிந்து இல்லத்தரசிகளாகவே மாறிவிடுகின்றனர். சொற்பமான எண்ணிக்கையிலேயே வேலைக்குப் போகின்றனர். அவர்களில் சிலரும் குழந்தை பிறந்த பிறகு வேலைக்குச் செல்வதை நிறுத்தியும் விடுகின்றனர். இப்போது நான் சொல்ல வந்தது எனது சுற்றத்திலிருக்கும் பெரும்பான்மையான பெண்குழந்தைகளின் வரலாறு எப்படியிருக்கின்றதென்றால், அவர்கள் சிறுமியாக இருப்பதிலிருந்தே நன்றாகப் படிக்கக் கூடியவர்கள். ஆனால் பத்தாவது முடித்த பிறகு அவர்கள் முதல் பிரிவான அறிவியலில் சேராமல் மூன்றாம் பிரிவான வணிகவியலில்தான் சேர்வார்கள். விரும்பி சேர்வது வேறுவகை, இந்த விரும்பல் என்பது ஒருவகை கட்டாயம். ஏனென்றால் முதலாவதாக அவர்கள் பொறியியல் படிக்கப்போவதில்லை, காரணம் அது நான்கு வருடம். செலவு அதிகம். கல்யாணம் பண்ணப்போற பெண்ணுக்கு பொறியியல் எதற்கு என்ற கணக்குதான். பெண்களின் எல்லை எதுவாக இருக்கிறதென்று பார்த்தால் 20 வயதுகளில் திருமணம் செய்துவிட வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருக்கிறது பெற்றோருக்கு. அதற்கு மூன்று வருட பட்டப்படிப்புதான் சரியாக வரும். மீறிப்போனால 22 அல்லது 23 தான் அதிகபட்சம், அதுவரை மாப்பிள்ளை சிக்காவிட்டால் முதுகலைப் பட்டமும் படிக்க வாய்ப்புண்டு. படிக்கும்போதே நல்ல வரன் அமைந்துவிட்டாலோ படிப்புக்கு முழுக்குதான். திருமணமே முடிந்தாயிற்று பின்பெதற்கு படிப்பெல்லாம் என்றுதான் எண்ணுகிறார்கள். முன்பு இளவயதில் திருமணம் தேவையில்லை என்றே நினைத்திருந்தேன், ஆனால் எவ்வளவு விரைவாக திருமணம் நடக்க வேண்டுமோ அவ்வளவு விரைவாக நடப்பது நல்லது என்று தற்போது தோன்றுகிறது. ஆண்களின் பணியோ மாறுவதில்லை. சரி திருமணமாகிவிட்டால் பெண்ணின் வாழ்க்கையானது இல்லத்தரசி என்ற அளவில் சுருங்கி விடுகிறது. அவள் 15 வருடக் கல்வித் தகுதியானது திருமண அழைப்பிதழில் போடுவதற்காக மட்டும் என்ற அளவில் மாறிவிடுகிறது. அதற்குப் பிறகு கல்விக்கும் அவளுக்குமான தொடர்பே இல்லாமல் போய்விடுகிறது. பின்பு குழந்தைக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் போதுதான் அது ஓரளவுக்கு உதவுகிறது. வேலையில்லாமல் சிங்கியடித்து, தகுதியான வேலையும் ஊதியமும் இல்லாமல் சிங்கியடிக்கும் சொந்த அனுபவம் காரணமாக பேசாம பெண்கள் திருமணம் செய்து கொண்டு இருப்பது பாதுகாப்பாகவும், நிம்மதியாகவும் வாழ வழிவகுக்கும் என்பது எனது ஒரு எண்ணமாக இருந்தாலும், வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் அல்லது சொந்தக் காலில் நிற்க வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் இருக்கின்ற பெண்களுக்கு அது சாத்தியப் பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். ஆனால் நிலவரம் எப்படி இருக்கிறது என்றால் வேலை பார்க்கும் பெண்கள் திருமணத்திற்குப் பிறகு வேலையை விட்டு விடும் நிலைதான் இருக்கிறது. தன்னை விட மேலான வேலையிலிருக்கும் ஆணைத் திருமணம் செய்து கொண்டால், கணவரின் பணியிடம் வேறிடமென்றால் பெண் வேலையை விட வேண்டியிருக்கிறது. இதுவரை நான் பல தனியார் நிறுவனங்களில் (சேவைத்துறை, மென்பொருள்துறை) கண்டிருக்கிறேன், நான் பணிபுரியும், பணிபுரிந்த இடங்களிலும் கண்டிருக்கிறேன். பெண்களைத்தான் அதிகமாக வேலைக்கு எடுக்கிறார்கள். அவர்களை வைத்து வேலை வாங்குவது எளிது திறமையானவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இதில் திருமணத்திற்குப் பின்பு வேலைக்கு வருபவர்கள் மிகச் சிலரே. இதற்காக ஆண்கள் அவர்களைத் திட்டித் தீர்க்கிறார்கள். இவளுக 2 வருசம் வேலைக்கு வந்துட்டு, பெரிய வேலையிலிருக்கறவனாப் பாத்துக்  கல்யாணம் பண்ணிட்டுப் போறதுக்கு வராம இருந்தால் 2 பசங்களுக்கு வேலை கிடைக்கும்ல என்கிறார்கள். பெண்கள் வாழ்க்கையின் அடுத்தபடி திருமணமாக இருக்கிறது, ஆண்களுக்கு வேலைக்குப் போயே ஆக வேண்டிய கட்டாயம். எனச் சொல்கிறார்கள் அது உண்மையாக இருந்தாலும் இப்படிப் பேசுவதற்கு இவர்களுக்கு உரிமையோ நேர்மையோ அதிகாரமோ இல்லை. அது தலைவிதியாக இருப்பதால்தான் அவர்கள் விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. படிக்கும் நாட்களில் பழக்கப்பட்ட வாசகமொன்று நினைவுக்கு வந்தது, பெண்கள் ஏன் நன்றாகப் படிக்கிறார்கள் என்றால் அவர்கள் எல்லாவற்றையும் மனப்பாடம் செய்து கொள்வார்களாம் ஆண்கள் புரிந்து படிப்பார்களாம். இது ஓரளவுக்கு உண்மையும் இருக்கிறது. எனது தங்கை ஒருத்தி துணைப்பாடத்தில் வரும் சிறுகதையே மனப்பாடம் செய்துதான் எழுதுவாள். அப்படியே மனப்பாடம் செய்தாலும் கணக்குப்பாடத்தில் தேறமுடியாதே, சரி கல்வியே மனப்பாடக் கல்விதான் அதை எப்படிச் செய்தால் என்ன. மனப்பாடம் செய்து எழுதுவதாலோ அல்லது அதிக மதிப்பெண் பெரும் பெரும்பான்மையான மாணவர்கள் வெறும் திறமையற்றவர்கள் சொல்வதைச் சொல்லும் கிளிப்பிள்ளைகளுமல்ல. சரி அப்படியே அவர்கள் மனப்பாடம் செய்து படித்தாலும் வேலைக்கு எடுப்பவர்கள் அதிகமாக மாணவிகளையே எடுப்பது ஏன். சிரமப்பட்டு படித்து பல்கலைக்கழகத்தில் இடம் பிடித்து, அல்லது நல்ல வேலை கிடைத்தும் திருமணத்தின் பின்பு அதை துக்கியெறிய வேண்டிய நிலையும் வருகிறது. அதற்குப் பின்பு சமையல் குழந்தை வளர்ப்பு என்று குண்டுச் சட்டியில் சுழலும் சலிப்புத் தட்டும் வாழ்க்கையை பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டி வருகிறது. என்னுடன் 12 ம் வகுப்பில் படித்த ஒரு மாணவிதான் எங்கள் வகுப்பில் முதலாக வருவாள். அவள் ஒரு பேருந்து நடத்துனரின் மகள். மருத்துவம் படிப்புக்கேற்ற வகையில் திறமையும் மதிப்பெண்ணும் பெற்றிருந்தாள். அவள் ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதியைச் சேர்ந்தவளென்பதால் ஏதாவது ஒரு மருத்துவக் கல்லூரியில் இடம்பிடித்துவிடும் நிலையும் இருந்தது. ஆனால் அவளது அப்பாவோ ஒரு வேளை மருத்துவம் படித்தால் மாப்பிள்ளை கிடைக்காது என்று சொல்லி அவளது தந்தை ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேர்த்து விட்டார். என்னுடைய உறவினரில் ஒரு பெண் இருக்கிறாள் அவள் தற்போதுதான் கல்லூரியில் 3ம் ஆண்டு படிக்கிறாள். அவளுக்கு எம்பிஏ படித்து விட்டு கொஞ்ச நாள் வேலைக்குப் போக வேண்டுமென்பது விருப்பமாக இருக்கிறது. அந்தக் கொஞ்ச நாள் ஏனென்றால் அதற்குப் பிறகு திருமணம் பின்பு அவ்வளவுதான் என்பது அவளது விதியாக இருக்கிறது. தற்போது ஒரு உறவினர் வீட்டுத் திருமணம் வருகிறது. திருமணத்தின்போது நான் சேலை கட்ட மாட்டேன், சுடிதார்தான் போடுவேன் என்கிறாள். காரணம் ஜீன்ஸ் அணிவதை ஏற்குமளவுக்கு பெரியவர்கள் பக்குவப்படவில்லை. சுடிதார் என்றால் பிரச்சனையில்லை. சேலை கட்டினால் பெரிய பெண்ணாகத் தெரிவாள். (போதாக்குறைக்கு அழகாக வேறு இருப்பதால்) திருமணத்திற்கு வரும் யாராவது பார்த்து பெண்கேட்டு தூதுவிடுவார்கள், எப்போது என்று காத்திருக்கும் பெற்றோரும்  பேசி முடித்து விடுவார்கள், பிறகு எம்பிஏ கூட படிக்க முடியாது என்று அச்சப்படுகிறாள். எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. பெண்களின் சிறு சிறு ஆசைகளும் பெரிய ஆசைகளும் கூட நிறைவேறும் வாய்ப்புகள் இப்படி இருக்கிறது .

தோல்வியைத் திணிக்கும் கல்வியும் சமூகமும்

பன்னிரண்டாம் தேர்வு முடிவுகள் வெளியானதிலிருந்து நடப்பவை, அதிக மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்கள் மகிழ்ச்சி பொங்க பேட்டி கொடுக்கின்றனர். தமது இலட்சியத்தைப் பற்றிக் கூறுகின்றனர். வழக்கம் போலவே இவ்வருடமும் மாணவர்களை விட மாணவிகளே அதிகத் தேர்ச்சி என்ற வசனத்தை பதினைந்து வருடங்களாகக்(!!?) கேட்கிறேன். ஒவ்வொரு வருடமும் என்ன நடக்கிறதோ அதுதான் இப்போதும் நடக்கிறது, இனி வரும் வருடங்களிலும் இதுதான் எந்த மாற்றமுமின்றி நடக்கப்போகிறது. ஊடகங்களுக்கு இதை வைத்து எவ்வளவு செய்திகளை உருவாக்க முடியுமோ அந்தளவுக்கு செய்திகள் குவிந்து கிடைக்கின்றன. சாதனையாளர்களின் பேட்டிகள், பள்ளிகளின் பெருமைகள், மாணவர்கள், ஆசிரியரின் உழைப்பு, அர்ப்பணிப்பு வெற்றி இரகசியம், தோல்வியடைந்த மாணவர்களின் தற்கொலைகள், வயது, வறுமை உடல் ஊனத்தை வென்று அதிக மதிப்பெண் குவித்த மாணவர்கள் என இதைச் சுற்றிய செய்திகள் ஏராளம்.

இதற்கு ஏன் இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் என்பதுதான் புரியவில்லை. இதே அளவு பரபரப்பு 10 வகுப்புத் தேர்வு முடிவுக்கும் கொடுக்கப்படுகிறது. மாணவர்களின் வாழ்க்கையிலேயே இதுதான் மிகப்பெரியது போலவும் இது முடிந்தால் போதும் வாழ்க்கையிலேயே வெற்றி பெற்றது போலவும் ஊதிப் பெருக்கி வெளியிடுகிறார்கள். ஒவ்வொரு வட்டாரத்திலும், நகரத்திலும் பள்ளிகளில் அதிக மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்களின் படத்தை பத்திரிக்கைகளில் வெளியிடுகிறார்கள். சரி அவர்களுக்கு அங்கீகாரமும் பாராட்டும் தேவைதான். அதற்காக இப்படி அதகளப்படுத்தினால் ?? இது தோல்வியடைந்த மாணவர்கள் மீது எவ்வகையான அழுத்தத்தை உண்டாக்குகிறது என்பது குறித்து பில்டப் காரர்கள் கவலை கொள்வதேயில்லை.

இப்படி மாய்ந்து மாய்ந்து பேட்டி எடுப்பவர்கள், இது போன்ற அதிக மதிப்பெண் பெற்றவர்கள் அடுத்த 5 அல்லது 6 ஆண்டுகள் கழித்து என்னவாகிறார்கள் என்று கவலைப்படுகிறார்களா ?  அதிக மதிப்பெண் வாங்கியவர்கள் சிலர் கல்லூரிப் படிப்பே தேற முடியாமல் போகிறார்கள் என்பதெல்லாம் இவர்களுக்குத் தெரியுமா ? தெரியாதா ? தேர்வு முடிவு வெளியானவுடன் கல்வியாளர்கள் அது இது என்று யோசனை சொல்கிறார்கள். இப்படி மாய்ந்து மாய்ந்து படித்தவர்கள் எத்தனை பேர் கல்லூரி முடித்து வேலைக்குச் சென்றார்கள் என்பது தெரியுமா ? அல்லது தற்போது பேட்டி கொடுத்தது போல கலெக்டரானவர்கள், மருத்துவரானவர்கள் எத்தனை பேர். இந்த பில்டப் பற்றிச் சொல்லப்போனால் ஐபிஎல் போட்டிகளுக்குக் கிடைக்கும் போலி விளம்பரத்திற்கு ஒப்பானது.

ஒரு சில குறிப்பிட்ட பள்ளிகளில் மட்டும் நல்ல கற்பித்தலுக்கும் "திறமையான மாணவர்களை" தயாரித்து அனுப்புவதிலும் முன்னணியில் இருக்கின்றன. ஊத்தங்கைரையில் ஒரு பள்ளி இருக்கிறது. அது நல்ல பெயரெடுத்த பள்ளியாம். 10 வகுப்பு முடிவு வெளியான அன்று அதிகாலையிலேயே பெற்றோர்கள் அப்பள்ளியில் விண்ணப்பம் வாங்கக் காத்துக் கிடப்பார்களாம். அதில் சேரவும் பத்தாம் வகுப்பில் மிகப்பிரமாதமான மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பது விதி. அதாவது பெயர் பெற்ற பள்ளிகள் என்றால் ஏற்கெனவே நல்ல மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்களை எடுத்து அவர்களை சக்கையாகப் பிழிந்து அதிக மதிப்பெண் வாங்க வைப்பது அவர்களின் "திறமையாம்." நாமக்கல் மாவட்டம் கல்விக்குப் பெயர் போனது, அங்குள்ள வித்யா விகாஸ் ((கல்வி நிலையம் என்பதன் சம்ஸ்கிருதம்தான் வித்யாவிகாஸ்) (பெரிய வித்யாசமான பேரெல்லாம் கிடையாது)). அங்கும் இப்படித்தான் பள்ளியின் வெளியே 11 ஆம் வகுப்பு விண்ணப்பம் வாங்குவதற்கு வரும் பெற்றோர்களால் கொண்டுவரப்பட்டு சாலையோரங்களில் அனைத்து ரகமான பெரிய விலையுயர்ந்த கார்களைக் காண முடியும். 

இது போன்ற பள்ளிகளில் கற்பித்தல் என்பது உயர்ந்த தரத்தில் இருக்கும் என்பது உண்மைதான். ஆனால் பணம் வேண்டுமே படிப்பதற்கு, இல்லையெனில் 90 % மதிப்பெண்கள் வேண்டும் எத்தனை பேரால் முடியும். இந்த மனப்பாடக் கல்வி மீதே நமக்கு நூறு விமர்சனங்கள் உள்ளன. இந்தியனை அடிமைப்படுத்த மெக்காலே செயல்படுத்திய கல்வித்திட்டம், போதாக்குறைக்கு சிபிஎஸி, சமச்சீர் ஆங்கிலோ இந்தியன் என பலவகையான பாடங்கள். இதில் அரசுப் பள்ளிகள் தனியார் பள்ளிகள், ஆங்கில வழி தமிழ் வழி என இத்தனை முரண்பாடுகள். தனியார் பள்ளிகள் பெருகிய பின்பு இப்போதெல்லாம் 9 வகுப்பும், 11 ம் வகுப்பும் அந்த பாடத்தின் தேர்வுகளும் செல்லாக் காசுகளாகிவிட்டன. ஏறக்குறைய ஒன்றைரை வருடங்கள் படித்த பின்புதான் 10 ம் வகுப்பு, 12 ஆம் வகுப்பு தேர்வுகளும் நடக்கின்றன. இதில் பல பள்ளிகளில் மாணவர்கள் பிட்டடித்துத்தான் மதிப்பெண் பெறுகிறார்கள்.

பிட்டடிக்க முடியாதவர்கள் தோல்வியடைகிறார்கள். பெரும் மன உளைச்சலுக்கும் ஆளாகின்றார்கள். பெற்றோர்களால்தான் இவர்கள் பெரும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிறார்கள். தம் பிள்ளை தேர்வில் தோல்வியடைந்து விட்டாலோ குறைந்து விட்டாலோ தமது மரியாதை கெட்டுவிட்டதைப் போலவும், குடி முழுகிவிட்டதைப் போலவும் கருதிக் கொள்கிறார்கள். இந்தப் படிப்பு என்பது எல்லோருக்கும் வராது என்பதுதான் எதார்த்தம். கடும் முயற்சி செய்தால் ஓரளவு மாறும், அதுவும் எல்லோருக்கும் சாத்தியம் என்பதில்லை. என்னதான் முக்கினாலும் சிலருக்கு வரவே வராது. எனக்கு கணிதம் என்றால் வேப்பங்காய், பள்ளிப் படிப்பை முடிக்கும் வரை எனக்கு மாரடைப்பு வருமளவுக்கு மன அழுத்ததைக் கொடுத்தது. இந்த நிலையை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். இல்லை படித்தால்தான்  நல்ல வேலை கிடைக்கும் என்று மூட நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்கள் கொஞ்சம் அங்கங்கே வேலை வாய்ப்பு முகாம்கள் நடைபெற்றால் அங்கே காத்துக் கிடக்கும், ஆயிரக்கணக்கானவர்களைக் கண்டால் கொஞ்சம் தெளிவு பிறக்கும். அப்படியே வேலை கிடைத்தாலும் எல்லோருக்கும் 5 இலக்க ஊதியம் கிடைக்காது. இத்தனை படிச்சிட்டும் இவ்வளவு குறைச்சலாத்தான் சம்பளம் குடுக்கிறானா ? அப்பறமெதுக்கு அந்த வேலைக்குப் போற ? என்று வக்கனை பேசவும் சொந்தக் காரரும், நண்பரும் வருவார்கள்.

பல பெற்றோர்க்கு வேறென்ன ஆசையென்றால், பையன் படித்து பட்டம் வாங்கினால் அதை வைத்து நிறைய சீதனம் பெறலாம் என்ற கணக்கில் இருக்கிறார்கள். பையன் இத்தனை படித்திருக்கிறான் பெண்ணுக்கு இத்தனை செய்ய வேண்டும் என்று கேட்க திட்டம் வைத்திருக்கிறார்கள். இதை ஏன் பையனின் பெற்றோரை மட்டும் சொல்கிறேனென்றால் பெரும்பான்மையாக பெண்கள் தேறிவிடுகிறார்கள். ஆண்கள் அப்படியில்லை அவர்களுக்குத்தான் இப்பிரச்சனை. எனக்குத் தெரிந்து பல பேர் சீதனம் பெறுவதற்காகவே இரு பட்டங்களைப் படித்து முடிக்க வேண்டும் என திட்டம் போட்டு படிக்கிறார்கள். எம்பிஏ என்பது கவர்ச்சிகரமான பட்டமாக திருமணச்சந்தையில் இருக்கிறது. கன்யாகுமரியைச் சேர்ந்த என் நண்பனொருவன் BSc, MSc, MBA, என மூன்று பட்டங்களைப் படித்து விட்டான். அவனுக்கு படிப்பெல்லாம் வராது எல்லாம் பேப்பர் சேஸிங்தான். ஒரு கோடி ரூபாய்க்கு மேல் சீதனமாகக் கிடைக்கும் என்கிறான். அதற்குப் புகழ்பெற்றதுதான் கன்யாகுமரி மாவட்டம் !!

திருமண அழைப்பிதழில் போடுவதற்கென்றே சிலர் அஞ்சல் வழியில் படிக்கிறார்கள். எப்படியென்றால் ஒரு விண்ணப்பத்தை வாங்கிவிட வேண்டியது அதை ஊரெல்லாம் தம்பட்டம் அடிக்க வேண்டியது. அவ்வளவுதான் டிகிரி வாங்கியாச்சு. மாப்பிள்ளை என்ன படிச்சிருக்காருன்னு கேட்டால் சொல்லிக்கலாம். எல்லோரும் சான்றிதழைக் கேட்க மாட்டார்கள். அப்படியில்லையென்றால் இருக்கவே இருக்கிறது அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம் கொஞ்சம் காசு கொடுத்தால் டிகிரியை வாங்கிவிடலாம். பல தடைகளைக் கடந்து நேர்மையாகத் தேர்வு எழுதும் மனிதர்கள் இருக்கும் ஊரில்தான் இதெல்லாம் நடக்கிறது. இதற்கெல்லாம் காரணம் பட்டம், படிப்பு என்ற போலித்தனத்திற்கு இருக்கும் பகட்டுதான் காரணம். ஜாதிப்பெருமை போல பெரிய படிப்பு படித்தவர்க்கு திருமணச் சந்தையில் இருக்கும் வணிக மதிப்புத்தான் காரணம். நடுத்தர, பணக்காரர்களின் போலித்தனமான வெட்டி பந்தாதான் இதன் மூலம்.

பெற்றோர்களின் பேராசைக்கு ஒரு அளவேயில்லை. என்னுடைய சித்தி மகள் 1150 - க்கும் மேல் வாங்கிவிட்டாள். இருப்பினும் அவளது பெற்றோர்க்கு இன்னும் 20 மதிப்பெண்கள் கூட வாங்கியிருக்கலாம் என்று அங்கலாய்த்தார்களாம். எதற்கு வெளியே பேசி பெருமையடித்துக் கொள்ளத்தான். அவள் 1195 வாங்கினால் கூட கலெக்டருக்கோ அல்லது மேற்படிப்போ படிக்க வைக்கப் போவதில்லை திருமணந்தான் செய்து வைக்கப்போகிறார்கள் இருந்தாலும் இப்படி ஒரு நப்பாசை. இப்படித்தான் ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும் மதிப்பெண் மீதான் மோகம் இருக்கிறது.

இப்படியிருக்கையில் தேர்வில் தோல்வியடைந்தவர்களைத் தேற்றுகிறேன் என்று அதிக மதிப்பெண் வாங்கியவர்களை சிறுமைப்படுத்துவதும் கண்டிக்கத் தக்கது. வருடக்கணக்காக உயிரைக் கொடுத்துப் படித்து மதிப்பெண் வாங்கியவர்களை மனப்பாடம் பண்ணி வாந்தியெடுப்பவர்கள், சொந்தமாக சிந்திக்கத் தெரியாதவர்கள் என்றெல்லாம் சொல்வது அறிவீனமானது. இதற்கு அவர்களைக் குற்றம் சொல்ல முடியாது, பாராட்டாமலும் இருக்க முடியாது.

கல்வி என்பது நல்ல வியாபாரமாக இருக்கிறது. இதனால் கருப்புப் பணத்தை அறக்கட்டளைகளின் பேரால் கொட்டி பெரும் பணக்காரர்களால் கல்வி நிலையங்களை நடத்த முடிகிறது. பள்ளிகளாகட்டும், கல்லூரிகளாகட்டும் இதுதான் நிலை. எத்தனை மதிப்பெண் பெற்றாலும் பணம் கட்டாமல் படிக்க முடியாது. சிலரைத் தவிர்த்து. எங்கள் கல்லூரியிலிருந்து இத்தனை பேரை வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று ஒரு சில கல்லூரிகள் பன்னாட்டு தொழில்நுட்ப நிறுவங்களுடன் ஒப்பதம் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். இதனடிப்படையில் பெயருக்கு வளாகத்தேர்வை நடத்துவார்கள், அனைவருக்கும் வேலை கிடைக்கும், அல்லது யாரையும் எடுக்காமலும் போகலாம். அல்லது அனைவரையும் வேலைக்கு எடுத்துவிட்டு சில மாதங்களில் பர்ஃபார்மன்ஸ் சரியில்லை என்ற காரணத்தைச் சொல்லி.  வெளியேற்றிவிடலாம் ஆனால் கல்லூரிகள் விளம்பரம் செய்து கொள்ளும் எங்கள் கல்லூரியில் சென்ற வருடம் இத்தனை பேருக்கு வேலைக்கு இடம்(placement) பெற்றுத் தந்தோம் என்று. எப்படி எல்லோருக்கும் வேலை தருவார்கள் என்றா கேட்கிறீர்கள், படிப்புக்கும் வேலைக்கும் பெரிய தொடர்புகள் இருப்பதில்லை என்ன படித்தாலும் 6 மாதப் பயிற்சி பின்பு வேலை அவ்வளவுதான். நாடகம் முடிந்தது. இப்படித்தான் இருக்கிறது நிலவரம் இந்த ஆட்டத்தில் திறமைக்கு நிச்சயம் மதிப்புண்டு, நல்வாய்ப்புக்கும்(Luck) இடம் உண்டு ஆனால் எல்லா இடத்திலும் இது நடக்காது சிலருக்கு கிடைக்காது சிலருக்குக் கிடைக்கும் இதுதான் இந்த சமத்துவ உலகில் நடப்பது.

அதனால் புதிதாக எதுவும் நான் சொல்வதற்கில்லை. தேர்வில் வெற்றி பெற்றால் வேலை கிடைத்தால் மகிழ்ச்சி. இல்லையா ரொம்ப நல்லது, நாம் யாருக்கும் அடிமை வேலை பார்க்கத் தேவையில்லை என்று எண்ணிக் கொள்ளுங்கள், உலகம் இன்னும்  பெரியது. தாழ்வு மனப்பான்மையில் உழல வேண்டாம். நமது தோல்விக்கு நாம் மட்டுமே காரணமல்ல. நாம் குற்றவாளியோ மற்றவர்கள் புண்ணியவான்களோ இல்லை.

Download As PDF

பன்னிரண்டாம் தேர்வு முடிவுகள் வெளியானதிலிருந்து நடப்பவை, அதிக மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்கள் மகிழ்ச்சி பொங்க பேட்டி கொடுக்கின்றனர். தமது இலட்சியத்தைப் பற்றிக் கூறுகின்றனர். வழக்கம் போலவே இவ்வருடமும் மாணவர்களை விட மாணவிகளே அதிகத் தேர்ச்சி என்ற வசனத்தை பதினைந்து வருடங்களாகக்(!!?) கேட்கிறேன். ஒவ்வொரு வருடமும் என்ன நடக்கிறதோ அதுதான் இப்போதும் நடக்கிறது, இனி வரும் வருடங்களிலும் இதுதான் எந்த மாற்றமுமின்றி நடக்கப்போகிறது. ஊடகங்களுக்கு இதை வைத்து எவ்வளவு செய்திகளை உருவாக்க முடியுமோ அந்தளவுக்கு செய்திகள் குவிந்து கிடைக்கின்றன. சாதனையாளர்களின் பேட்டிகள், பள்ளிகளின் பெருமைகள், மாணவர்கள், ஆசிரியரின் உழைப்பு, அர்ப்பணிப்பு வெற்றி இரகசியம், தோல்வியடைந்த மாணவர்களின் தற்கொலைகள், வயது, வறுமை உடல் ஊனத்தை வென்று அதிக மதிப்பெண் குவித்த மாணவர்கள் என இதைச் சுற்றிய செய்திகள் ஏராளம். இதற்கு ஏன் இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் என்பதுதான் புரியவில்லை. இதே அளவு பரபரப்பு 10 வகுப்புத் தேர்வு முடிவுக்கும் கொடுக்கப்படுகிறது. மாணவர்களின் வாழ்க்கையிலேயே இதுதான் மிகப்பெரியது போலவும் இது முடிந்தால் போதும் வாழ்க்கையிலேயே வெற்றி பெற்றது போலவும் ஊதிப் பெருக்கி வெளியிடுகிறார்கள். ஒவ்வொரு வட்டாரத்திலும், நகரத்திலும் பள்ளிகளில் அதிக மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்களின் படத்தை பத்திரிக்கைகளில் வெளியிடுகிறார்கள். சரி அவர்களுக்கு அங்கீகாரமும் பாராட்டும் தேவைதான். அதற்காக இப்படி அதகளப்படுத்தினால் ?? இது தோல்வியடைந்த மாணவர்கள் மீது எவ்வகையான அழுத்தத்தை உண்டாக்குகிறது என்பது குறித்து பில்டப் காரர்கள் கவலை கொள்வதேயில்லை. இப்படி மாய்ந்து மாய்ந்து பேட்டி எடுப்பவர்கள், இது போன்ற அதிக மதிப்பெண் பெற்றவர்கள் அடுத்த 5 அல்லது 6 ஆண்டுகள் கழித்து என்னவாகிறார்கள் என்று கவலைப்படுகிறார்களா ?  அதிக மதிப்பெண் வாங்கியவர்கள் சிலர் கல்லூரிப் படிப்பே தேற முடியாமல் போகிறார்கள் என்பதெல்லாம் இவர்களுக்குத் தெரியுமா ? தெரியாதா ? தேர்வு முடிவு வெளியானவுடன் கல்வியாளர்கள் அது இது என்று யோசனை சொல்கிறார்கள். இப்படி மாய்ந்து மாய்ந்து படித்தவர்கள் எத்தனை பேர் கல்லூரி முடித்து வேலைக்குச் சென்றார்கள் என்பது தெரியுமா ? அல்லது தற்போது பேட்டி கொடுத்தது போல கலெக்டரானவர்கள், மருத்துவரானவர்கள் எத்தனை பேர். இந்த பில்டப் பற்றிச் சொல்லப்போனால் ஐபிஎல் போட்டிகளுக்குக் கிடைக்கும் போலி விளம்பரத்திற்கு ஒப்பானது. ஒரு சில குறிப்பிட்ட பள்ளிகளில் மட்டும் நல்ல கற்பித்தலுக்கும் "திறமையான மாணவர்களை" தயாரித்து அனுப்புவதிலும் முன்னணியில் இருக்கின்றன. ஊத்தங்கைரையில் ஒரு பள்ளி இருக்கிறது. அது நல்ல பெயரெடுத்த பள்ளியாம். 10 வகுப்பு முடிவு வெளியான அன்று அதிகாலையிலேயே பெற்றோர்கள் அப்பள்ளியில் விண்ணப்பம் வாங்கக் காத்துக் கிடப்பார்களாம். அதில் சேரவும் பத்தாம் வகுப்பில் மிகப்பிரமாதமான மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பது விதி. அதாவது பெயர் பெற்ற பள்ளிகள் என்றால் ஏற்கெனவே நல்ல மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்களை எடுத்து அவர்களை சக்கையாகப் பிழிந்து அதிக மதிப்பெண் வாங்க வைப்பது அவர்களின் "திறமையாம்." நாமக்கல் மாவட்டம் கல்விக்குப் பெயர் போனது, அங்குள்ள வித்யா விகாஸ் ((கல்வி நிலையம் என்பதன் சம்ஸ்கிருதம்தான் வித்யாவிகாஸ்) (பெரிய வித்யாசமான பேரெல்லாம் கிடையாது)). அங்கும் இப்படித்தான் பள்ளியின் வெளியே 11 ஆம் வகுப்பு விண்ணப்பம் வாங்குவதற்கு வரும் பெற்றோர்களால் கொண்டுவரப்பட்டு சாலையோரங்களில் அனைத்து ரகமான பெரிய விலையுயர்ந்த கார்களைக் காண முடியும்.  இது போன்ற பள்ளிகளில் கற்பித்தல் என்பது உயர்ந்த தரத்தில் இருக்கும் என்பது உண்மைதான். ஆனால் பணம் வேண்டுமே படிப்பதற்கு, இல்லையெனில் 90 % மதிப்பெண்கள் வேண்டும் எத்தனை பேரால் முடியும். இந்த மனப்பாடக் கல்வி மீதே நமக்கு நூறு விமர்சனங்கள் உள்ளன. இந்தியனை அடிமைப்படுத்த மெக்காலே செயல்படுத்திய கல்வித்திட்டம், போதாக்குறைக்கு சிபிஎஸி, சமச்சீர் ஆங்கிலோ இந்தியன் என பலவகையான பாடங்கள். இதில் அரசுப் பள்ளிகள் தனியார் பள்ளிகள், ஆங்கில வழி தமிழ் வழி என இத்தனை முரண்பாடுகள். தனியார் பள்ளிகள் பெருகிய பின்பு இப்போதெல்லாம் 9 வகுப்பும், 11 ம் வகுப்பும் அந்த பாடத்தின் தேர்வுகளும் செல்லாக் காசுகளாகிவிட்டன. ஏறக்குறைய ஒன்றைரை வருடங்கள் படித்த பின்புதான் 10 ம் வகுப்பு, 12 ஆம் வகுப்பு தேர்வுகளும் நடக்கின்றன. இதில் பல பள்ளிகளில் மாணவர்கள் பிட்டடித்துத்தான் மதிப்பெண் பெறுகிறார்கள். பிட்டடிக்க முடியாதவர்கள் தோல்வியடைகிறார்கள். பெரும் மன உளைச்சலுக்கும் ஆளாகின்றார்கள். பெற்றோர்களால்தான் இவர்கள் பெரும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிறார்கள். தம் பிள்ளை தேர்வில் தோல்வியடைந்து விட்டாலோ குறைந்து விட்டாலோ தமது மரியாதை கெட்டுவிட்டதைப் போலவும், குடி முழுகிவிட்டதைப் போலவும் கருதிக் கொள்கிறார்கள். இந்தப் படிப்பு என்பது எல்லோருக்கும் வராது என்பதுதான் எதார்த்தம். கடும் முயற்சி செய்தால் ஓரளவு மாறும், அதுவும் எல்லோருக்கும் சாத்தியம் என்பதில்லை. என்னதான் முக்கினாலும் சிலருக்கு வரவே வராது. எனக்கு கணிதம் என்றால் வேப்பங்காய், பள்ளிப் படிப்பை முடிக்கும் வரை எனக்கு மாரடைப்பு வருமளவுக்கு மன அழுத்ததைக் கொடுத்தது. இந்த நிலையை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். இல்லை படித்தால்தான்  நல்ல வேலை கிடைக்கும் என்று மூட நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்கள் கொஞ்சம் அங்கங்கே வேலை வாய்ப்பு முகாம்கள் நடைபெற்றால் அங்கே காத்துக் கிடக்கும், ஆயிரக்கணக்கானவர்களைக் கண்டால் கொஞ்சம் தெளிவு பிறக்கும். அப்படியே வேலை கிடைத்தாலும் எல்லோருக்கும் 5 இலக்க ஊதியம் கிடைக்காது. இத்தனை படிச்சிட்டும் இவ்வளவு குறைச்சலாத்தான் சம்பளம் குடுக்கிறானா ? அப்பறமெதுக்கு அந்த வேலைக்குப் போற ? என்று வக்கனை பேசவும் சொந்தக் காரரும், நண்பரும் வருவார்கள். பல பெற்றோர்க்கு வேறென்ன ஆசையென்றால், பையன் படித்து பட்டம் வாங்கினால் அதை வைத்து நிறைய சீதனம் பெறலாம் என்ற கணக்கில் இருக்கிறார்கள். பையன் இத்தனை படித்திருக்கிறான் பெண்ணுக்கு இத்தனை செய்ய வேண்டும் என்று கேட்க திட்டம் வைத்திருக்கிறார்கள். இதை ஏன் பையனின் பெற்றோரை மட்டும் சொல்கிறேனென்றால் பெரும்பான்மையாக பெண்கள் தேறிவிடுகிறார்கள். ஆண்கள் அப்படியில்லை அவர்களுக்குத்தான் இப்பிரச்சனை. எனக்குத் தெரிந்து பல பேர் சீதனம் பெறுவதற்காகவே இரு பட்டங்களைப் படித்து முடிக்க வேண்டும் என திட்டம் போட்டு படிக்கிறார்கள். எம்பிஏ என்பது கவர்ச்சிகரமான பட்டமாக திருமணச்சந்தையில் இருக்கிறது. கன்யாகுமரியைச் சேர்ந்த என் நண்பனொருவன் BSc, MSc, MBA, என மூன்று பட்டங்களைப் படித்து விட்டான். அவனுக்கு படிப்பெல்லாம் வராது எல்லாம் பேப்பர் சேஸிங்தான். ஒரு கோடி ரூபாய்க்கு மேல் சீதனமாகக் கிடைக்கும் என்கிறான். அதற்குப் புகழ்பெற்றதுதான் கன்யாகுமரி மாவட்டம் !! திருமண அழைப்பிதழில் போடுவதற்கென்றே சிலர் அஞ்சல் வழியில் படிக்கிறார்கள். எப்படியென்றால் ஒரு விண்ணப்பத்தை வாங்கிவிட வேண்டியது அதை ஊரெல்லாம் தம்பட்டம் அடிக்க வேண்டியது. அவ்வளவுதான் டிகிரி வாங்கியாச்சு. மாப்பிள்ளை என்ன படிச்சிருக்காருன்னு கேட்டால் சொல்லிக்கலாம். எல்லோரும் சான்றிதழைக் கேட்க மாட்டார்கள். அப்படியில்லையென்றால் இருக்கவே இருக்கிறது அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம் கொஞ்சம் காசு கொடுத்தால் டிகிரியை வாங்கிவிடலாம். பல தடைகளைக் கடந்து நேர்மையாகத் தேர்வு எழுதும் மனிதர்கள் இருக்கும் ஊரில்தான் இதெல்லாம் நடக்கிறது. இதற்கெல்லாம் காரணம் பட்டம், படிப்பு என்ற போலித்தனத்திற்கு இருக்கும் பகட்டுதான் காரணம். ஜாதிப்பெருமை போல பெரிய படிப்பு படித்தவர்க்கு திருமணச் சந்தையில் இருக்கும் வணிக மதிப்புத்தான் காரணம். நடுத்தர, பணக்காரர்களின் போலித்தனமான வெட்டி பந்தாதான் இதன் மூலம். பெற்றோர்களின் பேராசைக்கு ஒரு அளவேயில்லை. என்னுடைய சித்தி மகள் 1150 - க்கும் மேல் வாங்கிவிட்டாள். இருப்பினும் அவளது பெற்றோர்க்கு இன்னும் 20 மதிப்பெண்கள் கூட வாங்கியிருக்கலாம் என்று அங்கலாய்த்தார்களாம். எதற்கு வெளியே பேசி பெருமையடித்துக் கொள்ளத்தான். அவள் 1195 வாங்கினால் கூட கலெக்டருக்கோ அல்லது மேற்படிப்போ படிக்க வைக்கப் போவதில்லை திருமணந்தான் செய்து வைக்கப்போகிறார்கள் இருந்தாலும் இப்படி ஒரு நப்பாசை. இப்படித்தான் ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும் மதிப்பெண் மீதான் மோகம் இருக்கிறது. இப்படியிருக்கையில் தேர்வில் தோல்வியடைந்தவர்களைத் தேற்றுகிறேன் என்று அதிக மதிப்பெண் வாங்கியவர்களை சிறுமைப்படுத்துவதும் கண்டிக்கத் தக்கது. வருடக்கணக்காக உயிரைக் கொடுத்துப் படித்து மதிப்பெண் வாங்கியவர்களை மனப்பாடம் பண்ணி வாந்தியெடுப்பவர்கள், சொந்தமாக சிந்திக்கத் தெரியாதவர்கள் என்றெல்லாம் சொல்வது அறிவீனமானது. இதற்கு அவர்களைக் குற்றம் சொல்ல முடியாது, பாராட்டாமலும் இருக்க முடியாது. கல்வி என்பது நல்ல வியாபாரமாக இருக்கிறது. இதனால் கருப்புப் பணத்தை அறக்கட்டளைகளின் பேரால் கொட்டி பெரும் பணக்காரர்களால் கல்வி நிலையங்களை நடத்த முடிகிறது. பள்ளிகளாகட்டும், கல்லூரிகளாகட்டும் இதுதான் நிலை. எத்தனை மதிப்பெண் பெற்றாலும் பணம் கட்டாமல் படிக்க முடியாது. சிலரைத் தவிர்த்து. எங்கள் கல்லூரியிலிருந்து இத்தனை பேரை வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று ஒரு சில கல்லூரிகள் பன்னாட்டு தொழில்நுட்ப நிறுவங்களுடன் ஒப்பதம் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். இதனடிப்படையில் பெயருக்கு வளாகத்தேர்வை நடத்துவார்கள், அனைவருக்கும் வேலை கிடைக்கும், அல்லது யாரையும் எடுக்காமலும் போகலாம். அல்லது அனைவரையும் வேலைக்கு எடுத்துவிட்டு சில மாதங்களில் பர்ஃபார்மன்ஸ் சரியில்லை என்ற காரணத்தைச் சொல்லி.  வெளியேற்றிவிடலாம் ஆனால் கல்லூரிகள் விளம்பரம் செய்து கொள்ளும் எங்கள் கல்லூரியில் சென்ற வருடம் இத்தனை பேருக்கு வேலைக்கு இடம்(placement) பெற்றுத் தந்தோம் என்று. எப்படி எல்லோருக்கும் வேலை தருவார்கள் என்றா கேட்கிறீர்கள், படிப்புக்கும் வேலைக்கும் பெரிய தொடர்புகள் இருப்பதில்லை என்ன படித்தாலும் 6 மாதப் பயிற்சி பின்பு வேலை அவ்வளவுதான். நாடகம் முடிந்தது. இப்படித்தான் இருக்கிறது நிலவரம் இந்த ஆட்டத்தில் திறமைக்கு நிச்சயம் மதிப்புண்டு, நல்வாய்ப்புக்கும்(Luck) இடம் உண்டு ஆனால் எல்லா இடத்திலும் இது நடக்காது சிலருக்கு கிடைக்காது சிலருக்குக் கிடைக்கும் இதுதான் இந்த சமத்துவ உலகில் நடப்பது. அதனால் புதிதாக எதுவும் நான் சொல்வதற்கில்லை. தேர்வில் வெற்றி பெற்றால் வேலை கிடைத்தால் மகிழ்ச்சி. இல்லையா ரொம்ப நல்லது, நாம் யாருக்கும் அடிமை வேலை பார்க்கத் தேவையில்லை என்று எண்ணிக் கொள்ளுங்கள், உலகம் இன்னும்  பெரியது. தாழ்வு மனப்பான்மையில் உழல வேண்டாம். நமது தோல்விக்கு நாம் மட்டுமே காரணமல்ல. நாம் குற்றவாளியோ மற்றவர்கள் புண்ணியவான்களோ இல்லை.

தேர்வில் காப்பியடித்தலும் சுயவிமர்சனமும்

திருவண்ணாமலையில் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியர்களே மாணவர்களுக்கு பிட் வழங்கிக் கொண்டிருந்த போது பிடித்து விட்டார்கள். பள்ளியிலுள்ள நகலெடுக்கும் இயந்திரத்திலேயே தயாரிக்கப்பட்ட துண்டுக் காகிதங்களுடன். இதென்ன பெரிய செய்தியா ?. நிறைய இடங்களில் நடப்பதுதானென்றாலும் கேள்விப்படுபவர்களுக்கு புதிதெனில் அதிர்ச்சியும் உண்டாகும். இதைக் கேட்டு ஆத்திரப்படக்கூடும். அந்த ஆசிரியர்களைத் திட்டக் கூடும். எப்பாடு பட்டாவது அனைத்து மாணவர்களையும் தேர்வில் வெற்றி பெறச் செய்யாவிட்டால் பள்ளி நிர்வாகம் அவர்களை ஒரு வழியாக்கி விடும். 100% தேர்ச்சி அடையும் பள்ளி என விளம்பரம் செய்து நன்கொடை வாங்க முடியாது. வாங்கும் சில ஆயிரம் சம்பளத்துக்கு வருடம் முழுவதும் கத்தினாலும் மண்டையில் ஏறாத மரமண்டைகளை என்ன செய்வதாம் ? வருடம் முழுவதும் திட்டினாலும் தேர்வு நேரத்தில்தான் இது போன்ற ஆசிரியர்கள் மாணவர்களுக்கு தெய்வமாகத் தெரிவார்கள். அவர்கள் தன்மானத்தை விட்டு பிட்டுக் கொண்டு வந்து தராவிட்டால் என்னைப் போன்ற ஆயிரக்கணக்கான பேர் முக்காட்டைப் போட்டிருப்போம். 

அந்த எழவை மனப்பாடம் செய்து வாந்தி எடுப்பதால் என்ன அறிவு வரப்போகிறது ? என்ன படித்தாலும் கல்லூரியில் படிக்கப் போவதற்கும் அல்லது வேலை கிடைத்துப் போனாலும் அல்லது எதிர்கால வாழ்க்கையிலும் அது என்ன வகையில் பயன்படப் போகிறது அந்த ஏட்டு படிப்பு ? என்ன படித்தாலும் தகவல் தொழில் நுட்ப நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கவே விரும்புகிறார்கள். இல்லையென்றால் சேவைத்துறை அதற்கு ஏதாவதொரு பட்டப்படிப்பு மட்டும் தேவை. பிறகு எதற்கு இத்தனை ஆர்ப்பாட்டங்கள் ? தேர்வில் தோல்வியடைந்தால் தற்கொலை வேறு செய்கிறார்கள். பிட்டடித்து சிக்கினாலும் தற்கொலை முயற்சி. தாழ்வு மனப்பான்மை, குற்ற உணர்வு, புறக்கணிப்பு என எதிர்கொள்ள நேரிடும். பணம் கொடுத்தால்தான் கல்வி, மனப்பாடம் செய்து எழுதினால் மதிப்பெண், etc கிடைக்கும் உலகில் பிட்டடித்து தேறிட எண்ணுவது இயல்புதான்.

நான் பள்ளியில் படிக்கிற காலத்தில் சுமாராகப் படிப்பேன். தேர்வு எழுதும் போது வருகின்ற கண்காணிப்பாளர் கொஞ்சம் பெரிய மனதுக்காரராக இருந்தால் எழுதி முடித்த தாளை தேர்வு அறையிலேயே பரிமாறிக் கொள்ள வேண்டும் என்பது வழக்கம். ஒரு அறையில் ஒருவர் இருவர் நன்றாகப் படிப்பவராக இருந்தால் போதும். ஒரு மதிப்பெண் வினாக்கள் எப்படியாவது ஏறக்குறைய அனைத்து விடைகளும் சரியாக கண்டு பிடிக்கப்பட்டு பரிமாறப்படும். முடிந்தால் எல்லாருக்கும் விடைத்தாளை அனுப்பி அனைவரும் எழுதியவுடன் திரும்ப கைக்கு வந்து விடும். 10 ஆம் வகுப்பில் அறிவியல்தான் மிகவும் சிரமாமானது 12 வருடங்களுக்கும் முன்பாக. கேள்வித்தாளை வாங்கியவுடன் எல்லோருக்கும் கிழிந்து விட்டது. மிகவும் கடினமாக இருந்தது. (நான் வழக்கமாக 80 மதிப்பெண் வாங்கியது கூட இல்லை. ஆனால் 90 க்கும் மேலாக பொதுத்தேர்வில் எடுக்க வேண்டுமென சூளுரை எடுத்திருந்தேன் அது முடியாது எனத் தெரிந்தும்) எனக்கு ஒரு 60 வரை மட்டுமே வரும் என்று புரிந்தது. மற்றவர்க்கோ 30 கூட வராது. பிற்பாடு துண்டுக்காகிதங்களில் விடையை எழுதி அனுப்பி வைத்து ஆசிரியர்கள் மற்ற தேர்வில்லாத மாணவர்கள் உதவினார்கள். எனது தாளை வாங்கியெழுதிய நண்பன் மிகவும் சென்டிமென்டாக எனது புகைப்படத்தை வாங்கியும் வைத்துக் கொண்டான். 10 ஆவது படிக்கும் போது 10 வகுப்பு பொதுத்தேர்வுதான் உலகமகா சிரமம் என்று நினைப்பது இயல்புதானே. (இப்போது ஒரு பதிவு எழுதி பின்னூட்டம் வாங்குவது சிரமம்) எனக்கோ சிரிப்பாக இருந்தது.

அடுத்து பிட்டை தேர்வறைக்கு எடுத்துச் செல்லும் நுட்பம்தான். உள்ளாடை, உள் பாக்கெட் எனப் பலவகையில் எடுத்துச் செல்வோம். சிலர் பேண்ட்டில் காலின் உள்புறமாக தொடைப்பகுதியில் தையல் இருக்குமல்லவா அங்கே ஒரு 7 செமீ அளவு கிழித்து விட்டு உள்ளாக ஒரு பாக்கெட்டைத் தைத்து அதில் அள்ளிக் கொண்டு போனார்கள். சிலர் தேர்வு அறைக்குள்ளேயே முதல் நாளிலேயே சென்று தமது இருக்கையின் கீழாக் கத்தையாக செல்லே டேப்பைக் கொண்டு ஒட்டினார்கள். எனக்கு பிட்டடுக்கும் அளவு துணிச்சல் கிடையாது. சிறு குற்ற உணர்வும் உண்டு. கண்காணிப்பாளர் கண்டிப்பாக இல்லாத பட்சத்தில் ஒரு சில முறை செய்தேன். மற்ற எல்லாப் பாடங்களிலும் ஏறக்குறைய 70 % வரை மதிப்பெண்கள் பெற முடிந்த என்னால் கணிதத்தில் தேறுவதே மிகவும் சிரமம். நல்ல வேளையாக என்னுடைய நண்பி நான் எட்டிப் பார்த்து எழுதும் தொலைவில் இருந்தாள். அவள் புண்ணியத்தில்தான் நான் பிழைத்தேன். இல்லையென்றால் கூவியிருக்கும். அந்தக் கணிதத்திற்குத்தான் நான் (இன்னொரு நண்பனும்) பிட் கொண்டு சென்றது நல்ல வேளையாக அந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டிருந்தார்கள். அதற்கு முன்பு ஒரு முறை பிட் எடுத்துச் சென்று தேர்வு அறைக்கு நுழையும் முன்பாகவே வெளியே வீசி விட்டேன். வீரம்தான் !!

இன்னுமிரண்டு நண்பர்கள் வேறொரு தேர்வு அறையில் நடந்த நிகழ்வு இது. தமது விடைத்தாளை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவன் எழுதிய விடையை மற்றவன் பார்த்து எழுதிக் கொள்வது. ஒருவர் முதலில் 2 மதிப்பெண் வினாக்களும், மற்றவர் 1 மதிப்பெண் அல்லது 5 மதிப்பெண் வினாக்களையும் எழுதுவது (சரியான விடைகள்தான் துண்டுக் காகிதங்களைப் பார்த்துத்தான், ஒரு அறையில் குறிப்பிட்ட நேரம் மட்டுமே பார்த்து எழுத அனுமதிப்பார்கள் கண்காணிப்பாளர்கள் அதற்கு மேல அவர்களுக்கு ரிஸ்க் எடுக்க மாட்டார்கள்) பின்பு அவருக்கே தெரியாமல் நாங்களாக நுட்பமாக எழுதிக் கொள்ள வேண்டும்). இப்படியாக இருக்கும்போது விடைத்தாளை மாற்றிக் கொண்டவர்கள் இரண்டு பேர். இதில் விடைத்தாளைக் கொடுத்தவனும் மறந்து விட்டான், வாங்கியவனும் மறந்து விட்டான். பறக்கும் படை வந்தால் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு அறையில் இருக்கும் ஒரு சிலரின் விடைத்தாளை வாங்கி ஆய்வு செய்வார்கள், ஏதேனும் மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்களா அல்லது துண்டுக் காகிதமேனும் வைத்திருக்கிறார்களா என்று. அவர்களைக் கையும் களவுமாகப் பிடித்தும் விட்டார்கள். பின்பு அறிவுரை சொல்லி விட்டுப்போனார்கள். இது போன்ற ஈரமான மனிதர்கள் இருப்பதால்தான் எத்தனையோ  மாணவர்கள் (மக்குகள்) 10 வதாவது தேற முடிந்தது. இவர்களையெல்லாம் சும்மா விடக்கூடாது என்று என்கவுன்டர் ஆதரவாளர்கள் போல் யாராவது வாதாட முற்பட்டால் என்னிடம் அதற்கு விடையில்லை. காசு கொடுத்தால் கல்வி, 8 வகையான பள்ளிக்கல்விகள், ஆங்கில, தமிழ்வழி, மனப்பாடக் கல்வி, தேவையற்ற பாடச்சுமை, மன அழுத்தம், சமூக அங்கீகாரம், வேலையின்மை என கல்வித்துறையில் ஆயிரம் ஓட்டைகள் இருக்கின்றன. அதை விட்டு விட்டு இதை ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக்குவது பார்வைக் குறைபாடு மட்டுமே.

இறுதியாக சுயவிமர்சனம். அந்தத் தேர்வுகளின் போதுதான் வேண்டா வெறுப்பாக சாமி கும்பிட்டேன். நீ இருந்தா என்னைக் காப்பாத்து புள்ளையாரப்பா என்று. கேள்வித்தாள் எளிமையாக வரவேண்டுமென வேண்டுதலில்லை. மாறாக தேர்வறைக்கு வரும் கண்காணிப்பாளர் கண்டிப்பானவராக இருக்கக் கூடாதென்றுதான் கடவுளை வேண்டினோம். இப்படியெல்லாம் காப்பியடித்து  வந்த நான் கல்லூரியில் நன்கு அனுபவித்தேன். இரு பட்டங்களை வாங்கும் முன்பு ஒரு வருடம் வீணாக்கி மொத்தம் 11  அரியர்கள். வேலை கிடைக்காமல் தெருத்தெருவாக அலைந்தும் பெரிதாக ஒன்றும் நடக்க வில்லை. 

இது நியூட்டனின் மூன்றாம் விதியாக இருக்கலாம். என்னுடைய புகைப்படத்தை நன்றியுணர்வுடன் வாங்கிக்கொண்ட என்னுடைய நண்பன் 12 வதுடன் படிப்பை நிறுத்திக் கொண்டான். இப்போது நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தலில் நின்று வெற்றி பெற்றுக் கவுன்சிலர் ஆகிவிட்டான் என்று கேள்விப்பட்டேன்.  நான் வாங்கும் சம்பளத்தைக் கேட்டு அவன் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரிக்கிறான்.

Download As PDF

திருவண்ணாமலையில் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியர்களே மாணவர்களுக்கு பிட் வழங்கிக் கொண்டிருந்த போது பிடித்து விட்டார்கள். பள்ளியிலுள்ள நகலெடுக்கும் இயந்திரத்திலேயே தயாரிக்கப்பட்ட துண்டுக் காகிதங்களுடன். இதென்ன பெரிய செய்தியா ?. நிறைய இடங்களில் நடப்பதுதானென்றாலும் கேள்விப்படுபவர்களுக்கு புதிதெனில் அதிர்ச்சியும் உண்டாகும். இதைக் கேட்டு ஆத்திரப்படக்கூடும். அந்த ஆசிரியர்களைத் திட்டக் கூடும். எப்பாடு பட்டாவது அனைத்து மாணவர்களையும் தேர்வில் வெற்றி பெறச் செய்யாவிட்டால் பள்ளி நிர்வாகம் அவர்களை ஒரு வழியாக்கி விடும். 100% தேர்ச்சி அடையும் பள்ளி என விளம்பரம் செய்து நன்கொடை வாங்க முடியாது. வாங்கும் சில ஆயிரம் சம்பளத்துக்கு வருடம் முழுவதும் கத்தினாலும் மண்டையில் ஏறாத மரமண்டைகளை என்ன செய்வதாம் ? வருடம் முழுவதும் திட்டினாலும் தேர்வு நேரத்தில்தான் இது போன்ற ஆசிரியர்கள் மாணவர்களுக்கு தெய்வமாகத் தெரிவார்கள். அவர்கள் தன்மானத்தை விட்டு பிட்டுக் கொண்டு வந்து தராவிட்டால் என்னைப் போன்ற ஆயிரக்கணக்கான பேர் முக்காட்டைப் போட்டிருப்போம்.  அந்த எழவை மனப்பாடம் செய்து வாந்தி எடுப்பதால் என்ன அறிவு வரப்போகிறது ? என்ன படித்தாலும் கல்லூரியில் படிக்கப் போவதற்கும் அல்லது வேலை கிடைத்துப் போனாலும் அல்லது எதிர்கால வாழ்க்கையிலும் அது என்ன வகையில் பயன்படப் போகிறது அந்த ஏட்டு படிப்பு ? என்ன படித்தாலும் தகவல் தொழில் நுட்ப நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கவே விரும்புகிறார்கள். இல்லையென்றால் சேவைத்துறை அதற்கு ஏதாவதொரு பட்டப்படிப்பு மட்டும் தேவை. பிறகு எதற்கு இத்தனை ஆர்ப்பாட்டங்கள் ? தேர்வில் தோல்வியடைந்தால் தற்கொலை வேறு செய்கிறார்கள். பிட்டடித்து சிக்கினாலும் தற்கொலை முயற்சி. தாழ்வு மனப்பான்மை, குற்ற உணர்வு, புறக்கணிப்பு என எதிர்கொள்ள நேரிடும். பணம் கொடுத்தால்தான் கல்வி, மனப்பாடம் செய்து எழுதினால் மதிப்பெண், etc கிடைக்கும் உலகில் பிட்டடித்து தேறிட எண்ணுவது இயல்புதான். நான் பள்ளியில் படிக்கிற காலத்தில் சுமாராகப் படிப்பேன். தேர்வு எழுதும் போது வருகின்ற கண்காணிப்பாளர் கொஞ்சம் பெரிய மனதுக்காரராக இருந்தால் எழுதி முடித்த தாளை தேர்வு அறையிலேயே பரிமாறிக் கொள்ள வேண்டும் என்பது வழக்கம். ஒரு அறையில் ஒருவர் இருவர் நன்றாகப் படிப்பவராக இருந்தால் போதும். ஒரு மதிப்பெண் வினாக்கள் எப்படியாவது ஏறக்குறைய அனைத்து விடைகளும் சரியாக கண்டு பிடிக்கப்பட்டு பரிமாறப்படும். முடிந்தால் எல்லாருக்கும் விடைத்தாளை அனுப்பி அனைவரும் எழுதியவுடன் திரும்ப கைக்கு வந்து விடும். 10 ஆம் வகுப்பில் அறிவியல்தான் மிகவும் சிரமாமானது 12 வருடங்களுக்கும் முன்பாக. கேள்வித்தாளை வாங்கியவுடன் எல்லோருக்கும் கிழிந்து விட்டது. மிகவும் கடினமாக இருந்தது. (நான் வழக்கமாக 80 மதிப்பெண் வாங்கியது கூட இல்லை. ஆனால் 90 க்கும் மேலாக பொதுத்தேர்வில் எடுக்க வேண்டுமென சூளுரை எடுத்திருந்தேன் அது முடியாது எனத் தெரிந்தும்) எனக்கு ஒரு 60 வரை மட்டுமே வரும் என்று புரிந்தது. மற்றவர்க்கோ 30 கூட வராது. பிற்பாடு துண்டுக்காகிதங்களில் விடையை எழுதி அனுப்பி வைத்து ஆசிரியர்கள் மற்ற தேர்வில்லாத மாணவர்கள் உதவினார்கள். எனது தாளை வாங்கியெழுதிய நண்பன் மிகவும் சென்டிமென்டாக எனது புகைப்படத்தை வாங்கியும் வைத்துக் கொண்டான். 10 ஆவது படிக்கும் போது 10 வகுப்பு பொதுத்தேர்வுதான் உலகமகா சிரமம் என்று நினைப்பது இயல்புதானே. (இப்போது ஒரு பதிவு எழுதி பின்னூட்டம் வாங்குவது சிரமம்) எனக்கோ சிரிப்பாக இருந்தது. அடுத்து பிட்டை தேர்வறைக்கு எடுத்துச் செல்லும் நுட்பம்தான். உள்ளாடை, உள் பாக்கெட் எனப் பலவகையில் எடுத்துச் செல்வோம். சிலர் பேண்ட்டில் காலின் உள்புறமாக தொடைப்பகுதியில் தையல் இருக்குமல்லவா அங்கே ஒரு 7 செமீ அளவு கிழித்து விட்டு உள்ளாக ஒரு பாக்கெட்டைத் தைத்து அதில் அள்ளிக் கொண்டு போனார்கள். சிலர் தேர்வு அறைக்குள்ளேயே முதல் நாளிலேயே சென்று தமது இருக்கையின் கீழாக் கத்தையாக செல்லே டேப்பைக் கொண்டு ஒட்டினார்கள். எனக்கு பிட்டடுக்கும் அளவு துணிச்சல் கிடையாது. சிறு குற்ற உணர்வும் உண்டு. கண்காணிப்பாளர் கண்டிப்பாக இல்லாத பட்சத்தில் ஒரு சில முறை செய்தேன். மற்ற எல்லாப் பாடங்களிலும் ஏறக்குறைய 70 % வரை மதிப்பெண்கள் பெற முடிந்த என்னால் கணிதத்தில் தேறுவதே மிகவும் சிரமம். நல்ல வேளையாக என்னுடைய நண்பி நான் எட்டிப் பார்த்து எழுதும் தொலைவில் இருந்தாள். அவள் புண்ணியத்தில்தான் நான் பிழைத்தேன். இல்லையென்றால் கூவியிருக்கும். அந்தக் கணிதத்திற்குத்தான் நான் (இன்னொரு நண்பனும்) பிட் கொண்டு சென்றது நல்ல வேளையாக அந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டிருந்தார்கள். அதற்கு முன்பு ஒரு முறை பிட் எடுத்துச் சென்று தேர்வு அறைக்கு நுழையும் முன்பாகவே வெளியே வீசி விட்டேன். வீரம்தான் !! இன்னுமிரண்டு நண்பர்கள் வேறொரு தேர்வு அறையில் நடந்த நிகழ்வு இது. தமது விடைத்தாளை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவன் எழுதிய விடையை மற்றவன் பார்த்து எழுதிக் கொள்வது. ஒருவர் முதலில் 2 மதிப்பெண் வினாக்களும், மற்றவர் 1 மதிப்பெண் அல்லது 5 மதிப்பெண் வினாக்களையும் எழுதுவது (சரியான விடைகள்தான் துண்டுக் காகிதங்களைப் பார்த்துத்தான், ஒரு அறையில் குறிப்பிட்ட நேரம் மட்டுமே பார்த்து எழுத அனுமதிப்பார்கள் கண்காணிப்பாளர்கள் அதற்கு மேல அவர்களுக்கு ரிஸ்க் எடுக்க மாட்டார்கள்) பின்பு அவருக்கே தெரியாமல் நாங்களாக நுட்பமாக எழுதிக் கொள்ள வேண்டும்). இப்படியாக இருக்கும்போது விடைத்தாளை மாற்றிக் கொண்டவர்கள் இரண்டு பேர். இதில் விடைத்தாளைக் கொடுத்தவனும் மறந்து விட்டான், வாங்கியவனும் மறந்து விட்டான். பறக்கும் படை வந்தால் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு அறையில் இருக்கும் ஒரு சிலரின் விடைத்தாளை வாங்கி ஆய்வு செய்வார்கள், ஏதேனும் மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்களா அல்லது துண்டுக் காகிதமேனும் வைத்திருக்கிறார்களா என்று. அவர்களைக் கையும் களவுமாகப் பிடித்தும் விட்டார்கள். பின்பு அறிவுரை சொல்லி விட்டுப்போனார்கள். இது போன்ற ஈரமான மனிதர்கள் இருப்பதால்தான் எத்தனையோ  மாணவர்கள் (மக்குகள்) 10 வதாவது தேற முடிந்தது. இவர்களையெல்லாம் சும்மா விடக்கூடாது என்று என்கவுன்டர் ஆதரவாளர்கள் போல் யாராவது வாதாட முற்பட்டால் என்னிடம் அதற்கு விடையில்லை. காசு கொடுத்தால் கல்வி, 8 வகையான பள்ளிக்கல்விகள், ஆங்கில, தமிழ்வழி, மனப்பாடக் கல்வி, தேவையற்ற பாடச்சுமை, மன அழுத்தம், சமூக அங்கீகாரம், வேலையின்மை என கல்வித்துறையில் ஆயிரம் ஓட்டைகள் இருக்கின்றன. அதை விட்டு விட்டு இதை ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக்குவது பார்வைக் குறைபாடு மட்டுமே. இறுதியாக சுயவிமர்சனம். அந்தத் தேர்வுகளின் போதுதான் வேண்டா வெறுப்பாக சாமி கும்பிட்டேன். நீ இருந்தா என்னைக் காப்பாத்து புள்ளையாரப்பா என்று. கேள்வித்தாள் எளிமையாக வரவேண்டுமென வேண்டுதலில்லை. மாறாக தேர்வறைக்கு வரும் கண்காணிப்பாளர் கண்டிப்பானவராக இருக்கக் கூடாதென்றுதான் கடவுளை வேண்டினோம். இப்படியெல்லாம் காப்பியடித்து  வந்த நான் கல்லூரியில் நன்கு அனுபவித்தேன். இரு பட்டங்களை வாங்கும் முன்பு ஒரு வருடம் வீணாக்கி மொத்தம் 11  அரியர்கள். வேலை கிடைக்காமல் தெருத்தெருவாக அலைந்தும் பெரிதாக ஒன்றும் நடக்க வில்லை.  இது நியூட்டனின் மூன்றாம் விதியாக இருக்கலாம். என்னுடைய புகைப்படத்தை நன்றியுணர்வுடன் வாங்கிக்கொண்ட என்னுடைய நண்பன் 12 வதுடன் படிப்பை நிறுத்திக் கொண்டான். இப்போது நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தலில் நின்று வெற்றி பெற்றுக் கவுன்சிலர் ஆகிவிட்டான் என்று கேள்விப்பட்டேன்.  நான் வாங்கும் சம்பளத்தைக் கேட்டு அவன் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரிக்கிறான்.

உயிரை வாங்கிய உயிரிநுட்பவியல் - பகுதி 2

பள்ளியில் படிக்கிற காலத்தில் மருத்துவமோ, விவசாயமோ அல்லது ஏதாவதொரு அறிவியல் தொடர்பான துறைகளில் மேற்படிப்பு தொடரவேண்டும் என்பது எனது விருப்பமாக இருந்தது. மேனிலைப்பள்ளியில் உயிரியியல், கணிதம் பிரிவில் படித்தேன்( 1 st group ).  கணிதம் சுட்டுப்போட்டாலும் வராது என்பதாலும் உயிரியல் எனக்கு விருப்பமான பாடம் என்பதாலும், பொறியியலில் சேர்வதைத் தவிர்த்துவிட்டு கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் ஏதாவ்தொன்றில் உயிர்நுட்பவியல் சேர்ந்து விடுவது என்று முடிவு செய்தேன்.

கல்லூரிகளில் சேர்வதெனில் ஓரளவாவது தரமான, பரவலாக அறியப்பட்ட கல்லூரிகளில் படிப்பது நல்லது என்ற எண்ணம் பொதுவாக உள்ளது. பொறியியல் கல்லூரிகளுக்கு ஓரளவிற்கு இவ்விதி பொருந்தும். அவைகளில் ஒரு சில மட்டுமே வளாகத்தேர்வுக்கு பெரிய நிறுவனங்களைக் கொண்டு வருகின்றன. கலை அறிவியல் பயிலும் மாணவர்களுக்கு(MBA, MCA தவிர்த்து) படிப்பு தொடர்பான வேலைவாய்ப்பும், நிறுவனங்களும் அரிது ஆகையால் எந்தக் கல்லூரியில் படித்தாலும் பெரிய வேறுபாடில்லை.ஆனாலும் மொத்தமாக நிராகரிக்க முடியாதபடி சில கல்லூரிகளில் சேவைத்துறை (BPO), அழைப்பு நடுவம்(Call Center) ஆகியவற்றுக்கான வேலைவாய்ப்புகளுக்கான சில கல்லூரிகளில் நேர்முகத் தேர்வுகளும் நடக்கின்றன.

சென்னையில் லயோலா, மாநிலக் கல்லூரி, கிறித்தவக்கல்லூரி, திருச்சியில் செயின்ட் ஜோசப், பிஷப் ஹீபர், கோவையில் பூசாகோ (PSG) போன்ற சில கல்லூரிகளில் படிப்பது வேலைவாய்ப்புகளில் முன்னுரிமை பெறமுடியும், நமது திறன்களை வளர்த்துக் கொள்ளவும் இயலும், அங்கு படிப்பதே ஒரு பெருமைஎன்றெல்லாம் கேள்விப்பட்டுள்ளேன். ஒரளவிற்கு இது உண்மை. இவைகளில் சேர்வது மிகவும் கடினம், மிக அதிக மதிப்பெண்கள் அல்லது பெரிய புள்ளிகளின் பரிந்துரை (நன்கொடையும்) தேவை. மேற்படி சமாச்சாரங்கள் நமக்கு உதவாதென்பதால் அடுத்த சுற்றில் ஓரளவு பெரிய பெயர் பெற்ற கல்லூரியில் சேர்ந்து விடத் தீர்மானித்தேன். பொதுவாக இவைகளில்தான் ஆய்வகங்கள் வசதிகளுடன் இருக்கும்.  ஊர்ப்பக்கம், கிராமத்திலிருந்து வரும் பெற்றோர்கள், மாணவர்கள் தனியார் கல்லூரிகளின் பிரம்மாண்டக் கட்டிடங்களிலேயே பிரமித்து விடுவார்கள், சேரவும் முனைவார்கள். இது போன்ற கல்லூரி நிறுவனங்களின் சொந்தக்காரர்கள் பெரும் தொழிலதிபர்களாக, அரசியல்வாதிகளாக, பினாமிகளாக, இருப்பார்கள். சில சமயம் முன்னாள் சாராய வணிகர்களாக, கட்டப்பஞசாயத்துக்காரர்களாகவும் இருப்பார்கள். இதனால்தான் பணம் வெள்ளமெனப் பாய்ந்து அறக்கட்டளைகளையும், கல்லூரிகளையும் நிறுவியிருப்பார்கள். இவர்களின் நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்கள், கல்லூரிகளின் கட்டிடங்கள் அமெரிக்க, ஐரோப்பியப் பலகலைககழகங்களுக்கு நிகராகக் காணப்படும்.

முதன் முதலில் சேர்வதற்காக நான் கல்லூரிக்குள் செல்லும் போது வாயிற்காவலர், “இங்கே எல்லாமே இருக்கும் போங்க, குழந்தையை LKG -ல சேர்த்தா PHD முடிக்கிற வரைக்கும் எல்லா வசதியும் இருக்குது” என்று சொல்லியனுப்பினார். பெரிய படிப்புனு எல்லாரும் சொல்றாங்க, மதிப்பெண் பத்தாது என்று சொன்னாலோ, 40 பேர் முன்னாடி ஏதாவது நேர்காணல் வைத்து ஆங்கிலத்தில் கேள்வி எதுவும் கேட்டு விட்டாலோ என்ன செய்வது என்று அச்சத்துடனேயே சென்றேன்.  அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. உள்ளே சென்றபோது சுடச்சுட வெவ்வேறு படிப்புகள் விற்பனையாகிக் கொண்டிருந்தன. மதிப்பெண் எவ்வளவு என்று கூடக் கேட்கவில்லை. சேர்க்கை முடியப்போகிறது, நாளைக்கு வந்தால் கூட இடம் கிடைக்காது என்கிற பாணியில் பேசினார்கள். பிறகென்ன தயக்கம் சேர்வதற்கு? சேர்ந்தாயிற்று.

சேர்ந்த பின்புதான் தெரிந்தது, அதே வசனத்தை (சேர்க்கை முடியப்போகிறது, நாளைக்கு வந்தால் கூட இடம் கிடைக்காது) பலரிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். வகுப்பில் 40 வதாக சேர்ந்தவரிடமும் அதே வசனம் பேசியிருக்கிறார்கள், அவனுக்குப் பிறகு 50 பேரைச் சேர்த்துவிட்டார்கள். அவ்வருடம் சேர்ந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 91. கல்லூரி வேலைநாள் தொடங்கும் முன்பே நாளைக்கே  சேர்க்கை முடிந்து விடும் என்றவர்கள் கல்லூரி தொடங்கி சில மாதங்கள் வரையும் சேர்த்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். கேரளாவிலிருந்து நிறையப் பேர் வந்திருந்தனர்.கட்டிடங்களின் பிரம்மாண்டமும், ஆய்வகங்களின் மினுமினுப்புமே அவர்களையும் ஈர்த்திருக்கக்கூடும். அதுதான் காரணம் என்று அவர்களே பின்னாட்களில் சொன்னார்கள். அம்மாணவர்களின் அப்பாவோ, சிற்றப்பாவோ, மாமாவோ ஏதோவொரு கல்விக்கண்காட்சியில் இக்கல்லூரியின் prospectus - ஐ வாங்கிப் பார்த்தார்கள். பின்பு இதிலேயே சேர்ந்து விடுமாறு வலியுறுத்தினார்கள் என்று புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கேரளா மாணவர்களினால்தான் பல தமிழகக் கல்லூரிகளின் வண்டியே ஓடுகிறது. கேரளக் கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகங்களின் தரம் தமிழகத்துடன் ஒப்பிடும்போது மிகவும் மோசம். எனவே அவர்கள் இங்கு படிக்க விரும்புகிறார்கள்.  ஓரளவு வசதியுள்ள நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் பிள்ளைகள் பெரும்பாலும் தமிழ்நாட்டில்தான் படிக்கின்றனர். இவர்கள் தவிர ஆந்திர, வட இந்திய மாணவர்களும் உள்ளனர். வட இந்திய மாணவர்களைச் சேர்க்க சில கல்லூரிகளின் நிர்வாகங்கள் தத்தமது கல்லூரியில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு பணம் கொடுத்து முகவர்களாகவும் பயன்படுத்துகின்றனர்.

கடந்த 10 வருடங்களில்தான் வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்தும் மாணவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையில் வரத்துவங்கினார்கள். நான் சேர்ந்தபோது மணிப்பூரிலிருந்து மாணவர்கள் கூட்டமாக வந்திருந்தார்கள். அவர்களை அமுக்கக் கல்லூரியின் முகவர்கள் மிகப்பெரும் கதையை அவிழ்த்து விட்டுள்ளனர். அக்கல்லூரி ஈரோட்டிற்கு அருகிலுள்ளது. இதை சென்னையிலிருந்து 10 நிமிட பேருந்துப் பயணத்தில் சென்றுவிடலாம் என்பதாக அளந்திருக்கிறார்கள். இவர்களும் சென்னைக்குப் பக்கத்தில்தானெ என்று நம்பிவந்து விட்டார்களாம். எப்படி இணையத்தில் கூட தேடிச் சரிபார்க்காமல் வந்தார்களோ?

இப்படி கோழி அமுக்குவது போல் ஆட்களை வளைத்து வளைத்துப் போடுவதால்தான் தொடர்ந்து பல கிளைகளையும் தொடக்குகிறார்கள். தனியார் கல்லூர்க்ளின் அறக்கட்டளைகள் பலவும் பள்ளி தொடங்கி கலை அறிவியல், பொறியியல்,   பல் மருத்துவம், பாலிடெக்னிக், ஐடிஐ, ஆசிரியர் பயிற்சிப்பள்ளி என மருத்துவம் தவிர்த்து அனைத்துப் துறைக்கல்வியையும் "வழங்குகின்றன". வருடம் முழுக்க புதுபுதுக் கட்டிடங்கள் திறக்கப்படுகின்றன. சென்னையிலுள்ள SRM  கல்லூரி வட இந்தியாவில் புகழ் பெற்றதைத் தொடர்ந்து அங்கும் (டெல்லி) ஒரு கிளை தொடங்கப்பபட்டது.

Download As PDF

பள்ளியில் படிக்கிற காலத்தில் மருத்துவமோ, விவசாயமோ அல்லது ஏதாவதொரு அறிவியல் தொடர்பான துறைகளில் மேற்படிப்பு தொடரவேண்டும் என்பது எனது விருப்பமாக இருந்தது. மேனிலைப்பள்ளியில் உயிரியியல், கணிதம் பிரிவில் படித்தேன்( 1 st group ).  கணிதம் சுட்டுப்போட்டாலும் வராது என்பதாலும் உயிரியல் எனக்கு விருப்பமான பாடம் என்பதாலும், பொறியியலில் சேர்வதைத் தவிர்த்துவிட்டு கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் ஏதாவ்தொன்றில் உயிர்நுட்பவியல் சேர்ந்து விடுவது என்று முடிவு செய்தேன். கல்லூரிகளில் சேர்வதெனில் ஓரளவாவது தரமான, பரவலாக அறியப்பட்ட கல்லூரிகளில் படிப்பது நல்லது என்ற எண்ணம் பொதுவாக உள்ளது. பொறியியல் கல்லூரிகளுக்கு ஓரளவிற்கு இவ்விதி பொருந்தும். அவைகளில் ஒரு சில மட்டுமே வளாகத்தேர்வுக்கு பெரிய நிறுவனங்களைக் கொண்டு வருகின்றன. கலை அறிவியல் பயிலும் மாணவர்களுக்கு(MBA, MCA தவிர்த்து) படிப்பு தொடர்பான வேலைவாய்ப்பும், நிறுவனங்களும் அரிது ஆகையால் எந்தக் கல்லூரியில் படித்தாலும் பெரிய வேறுபாடில்லை.ஆனாலும் மொத்தமாக நிராகரிக்க முடியாதபடி சில கல்லூரிகளில் சேவைத்துறை (BPO), அழைப்பு நடுவம்(Call Center) ஆகியவற்றுக்கான வேலைவாய்ப்புகளுக்கான சில கல்லூரிகளில் நேர்முகத் தேர்வுகளும் நடக்கின்றன. சென்னையில் லயோலா, மாநிலக் கல்லூரி, கிறித்தவக்கல்லூரி, திருச்சியில் செயின்ட் ஜோசப், பிஷப் ஹீபர், கோவையில் பூசாகோ (PSG) போன்ற சில கல்லூரிகளில் படிப்பது வேலைவாய்ப்புகளில் முன்னுரிமை பெறமுடியும், நமது திறன்களை வளர்த்துக் கொள்ளவும் இயலும், அங்கு படிப்பதே ஒரு பெருமைஎன்றெல்லாம் கேள்விப்பட்டுள்ளேன். ஒரளவிற்கு இது உண்மை. இவைகளில் சேர்வது மிகவும் கடினம், மிக அதிக மதிப்பெண்கள் அல்லது பெரிய புள்ளிகளின் பரிந்துரை (நன்கொடையும்) தேவை. மேற்படி சமாச்சாரங்கள் நமக்கு உதவாதென்பதால் அடுத்த சுற்றில் ஓரளவு பெரிய பெயர் பெற்ற கல்லூரியில் சேர்ந்து விடத் தீர்மானித்தேன். பொதுவாக இவைகளில்தான் ஆய்வகங்கள் வசதிகளுடன் இருக்கும்.  ஊர்ப்பக்கம், கிராமத்திலிருந்து வரும் பெற்றோர்கள், மாணவர்கள் தனியார் கல்லூரிகளின் பிரம்மாண்டக் கட்டிடங்களிலேயே பிரமித்து விடுவார்கள், சேரவும் முனைவார்கள். இது போன்ற கல்லூரி நிறுவனங்களின் சொந்தக்காரர்கள் பெரும் தொழிலதிபர்களாக, அரசியல்வாதிகளாக, பினாமிகளாக, இருப்பார்கள். சில சமயம் முன்னாள் சாராய வணிகர்களாக, கட்டப்பஞசாயத்துக்காரர்களாகவும் இருப்பார்கள். இதனால்தான் பணம் வெள்ளமெனப் பாய்ந்து அறக்கட்டளைகளையும், கல்லூரிகளையும் நிறுவியிருப்பார்கள். இவர்களின் நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்கள், கல்லூரிகளின் கட்டிடங்கள் அமெரிக்க, ஐரோப்பியப் பலகலைககழகங்களுக்கு நிகராகக் காணப்படும். முதன் முதலில் சேர்வதற்காக நான் கல்லூரிக்குள் செல்லும் போது வாயிற்காவலர், “இங்கே எல்லாமே இருக்கும் போங்க, குழந்தையை LKG -ல சேர்த்தா PHD முடிக்கிற வரைக்கும் எல்லா வசதியும் இருக்குது” என்று சொல்லியனுப்பினார். பெரிய படிப்புனு எல்லாரும் சொல்றாங்க, மதிப்பெண் பத்தாது என்று சொன்னாலோ, 40 பேர் முன்னாடி ஏதாவது நேர்காணல் வைத்து ஆங்கிலத்தில் கேள்வி எதுவும் கேட்டு விட்டாலோ என்ன செய்வது என்று அச்சத்துடனேயே சென்றேன்.  அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. உள்ளே சென்றபோது சுடச்சுட வெவ்வேறு படிப்புகள் விற்பனையாகிக் கொண்டிருந்தன. மதிப்பெண் எவ்வளவு என்று கூடக் கேட்கவில்லை. சேர்க்கை முடியப்போகிறது, நாளைக்கு வந்தால் கூட இடம் கிடைக்காது என்கிற பாணியில் பேசினார்கள். பிறகென்ன தயக்கம் சேர்வதற்கு? சேர்ந்தாயிற்று. சேர்ந்த பின்புதான் தெரிந்தது, அதே வசனத்தை (சேர்க்கை முடியப்போகிறது, நாளைக்கு வந்தால் கூட இடம் கிடைக்காது) பலரிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். வகுப்பில் 40 வதாக சேர்ந்தவரிடமும் அதே வசனம் பேசியிருக்கிறார்கள், அவனுக்குப் பிறகு 50 பேரைச் சேர்த்துவிட்டார்கள். அவ்வருடம் சேர்ந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 91. கல்லூரி வேலைநாள் தொடங்கும் முன்பே நாளைக்கே  சேர்க்கை முடிந்து விடும் என்றவர்கள் கல்லூரி தொடங்கி சில மாதங்கள் வரையும் சேர்த்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். கேரளாவிலிருந்து நிறையப் பேர் வந்திருந்தனர்.கட்டிடங்களின் பிரம்மாண்டமும், ஆய்வகங்களின் மினுமினுப்புமே அவர்களையும் ஈர்த்திருக்கக்கூடும். அதுதான் காரணம் என்று அவர்களே பின்னாட்களில் சொன்னார்கள். அம்மாணவர்களின் அப்பாவோ, சிற்றப்பாவோ, மாமாவோ ஏதோவொரு கல்விக்கண்காட்சியில் இக்கல்லூரியின் prospectus - ஐ வாங்கிப் பார்த்தார்கள். பின்பு இதிலேயே சேர்ந்து விடுமாறு வலியுறுத்தினார்கள் என்று புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். கேரளா மாணவர்களினால்தான் பல தமிழகக் கல்லூரிகளின் வண்டியே ஓடுகிறது. கேரளக் கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகங்களின் தரம் தமிழகத்துடன் ஒப்பிடும்போது மிகவும் மோசம். எனவே அவர்கள் இங்கு படிக்க விரும்புகிறார்கள்.  ஓரளவு வசதியுள்ள நடுத்தரவர்க்கத்தினரின் பிள்ளைகள் பெரும்பாலும் தமிழ்நாட்டில்தான் படிக்கின்றனர். இவர்கள் தவிர ஆந்திர, வட இந்திய மாணவர்களும் உள்ளனர். வட இந்திய மாணவர்களைச் சேர்க்க சில கல்லூரிகளின் நிர்வாகங்கள் தத்தமது கல்லூரியில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு பணம் கொடுத்து முகவர்களாகவும் பயன்படுத்துகின்றனர். கடந்த 10 வருடங்களில்தான் வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்தும் மாணவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையில் வரத்துவங்கினார்கள். நான் சேர்ந்தபோது மணிப்பூரிலிருந்து மாணவர்கள் கூட்டமாக வந்திருந்தார்கள். அவர்களை அமுக்கக் கல்லூரியின் முகவர்கள் மிகப்பெரும் கதையை அவிழ்த்து விட்டுள்ளனர். அக்கல்லூரி ஈரோட்டிற்கு அருகிலுள்ளது. இதை சென்னையிலிருந்து 10 நிமிட பேருந்துப் பயணத்தில் சென்றுவிடலாம் என்பதாக அளந்திருக்கிறார்கள். இவர்களும் சென்னைக்குப் பக்கத்தில்தானெ என்று நம்பிவந்து விட்டார்களாம். எப்படி இணையத்தில் கூட தேடிச் சரிபார்க்காமல் வந்தார்களோ? இப்படி கோழி அமுக்குவது போல் ஆட்களை வளைத்து வளைத்துப் போடுவதால்தான் தொடர்ந்து பல கிளைகளையும் தொடக்குகிறார்கள். தனியார் கல்லூர்க்ளின் அறக்கட்டளைகள் பலவும் பள்ளி தொடங்கி கலை அறிவியல், பொறியியல்,   பல் மருத்துவம், பாலிடெக்னிக், ஐடிஐ, ஆசிரியர் பயிற்சிப்பள்ளி என மருத்துவம் தவிர்த்து அனைத்துப் துறைக்கல்வியையும் "வழங்குகின்றன". வருடம் முழுக்க புதுபுதுக் கட்டிடங்கள் திறக்கப்படுகின்றன. சென்னையிலுள்ள SRM  கல்லூரி வட இந்தியாவில் புகழ் பெற்றதைத் தொடர்ந்து அங்கும் (டெல்லி) ஒரு கிளை தொடங்கப்பபட்டது.

பொறுக்கிக் கும்பலின் பாலியல் வன்முறைக் கொட்டங்கள் - இரயில் நிலையங்களில் அவதியுறும் மாணவிகள்

ஓணம் பண்டிகையை முன்னிட்டு, தங்கள் சொந்த ஊர்களுக்குச் செல்ல, பல்வேறு கல்லூரிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து கேரளா செல்கின்றனர். கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நாகூரில் இருந்து எர்ணாகுளம் சென்ற ரயிலில், திருச்சியில் இருந்து பல்வேறு கல்லூரிகளைச் சேர்ந்த மாணவ மாணவியர் என்ஜினில் இருந்து 4வது பெட்டியில் (முன்பதிவு செய்யப்படாத பெட்டி) ஏறினர். கூட்ட நெரிசலைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு மாணவிகளிடம் வேறு ஒரு கல்லூரியைச் சேர்ந்த சில மாணவர்கள் தகாத முறையில் நடந்து கொண்டனர். மாணவிகள் அவர்களைத் திட்டவே, முதியவர் ஒருவர் மாணவிகளுக்கு ஆதரவாக குரல் கொடுத்தார். அவரை, "வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு மரியாதையாக ஊர் போய்ச் சேர்; இல்லாவிட்டால் ரயிலில் இருந்து வெளியே தூக்கி வீசிவிடுவோம்' என்று மிரட்யது அந்தக் கும்பல். சக பயணிகளில் ஒருவர் எண் 100க்கு தொடர்பு கொண்டு நிலைமையைக் கூறினார். "இப்பகுதி எங்கள் எல்லைக்குள் வராது; ஆனால் ரயில் கரூர் ரயில் நிலையத்தை அடைந்தவுடன் ஆர்பிஎப் போலீஸார் வருவார்கள்' என்று பதில் அளிக்கப்பட்டது. அடுத்து ஈரோடு, திருப்பூர் ரயில் நிலையங்களிலும் ஆர்பிஎப் போலீஸாரை எதிர்பார்த்து ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. கோவையில் உள்ள ஆர்பிஎப், மாநகர போலீஸாரைத் தொடர்பு கொண்டும் பயனில்லை. ஒவ்வொரு ரயில்நிலையத்திலும், கூட்ட நெரிசல் மற்றும் கடுமையான மழையைக் காரணம் காட்டிய போலீஸார், இறுதிவரை வரவே இல்லை. ÷ரயிலில் சிலர் வம்பில் ஈடுபடுவது குறித்து தகவல் தெரிவித்தும் ரயில்வே போலீஸார் உதவிக்கு வராதது, பயணிகளிடம் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது. இதைவிடக் கொடுமை, வம்பு செய்த மாணவர்களை, ஒரேயொரு முதியவர் தவிர வேறு யாரும் தட்டிக் கேட்காததுதான். ரயில் முழுவதும் இருந்த பயணிகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்திருந்தால் இந்த அநாகரிகம் நிகழ்ந்திருக்காது. இதைச் செய்யத் தவறிய மக்களாலும், தக்க நேரத்தில் உதவிக்கு வராத போலீஸாலும் என்ன பயன்?

--22 ஆக 2010 தினமணி செய்தி

மேற்படிச் செய்தியில் காவல்துறை வரவில்லை என்பதில் எனக்கு எவ்வித அதிர்ச்சியும் சினமும் இல்லை. எனக்குக் கொலைவெறியை வரவைப்பது கல்லூரி மாணவர்கள் என்ற போர்வையில் கொட்டமடிக்கும் இந்தப் பொறுக்கிகள்தான். நான் கல்லூரியில் படித்த கால்த்திலிருந்தே இந்தக் கருமங்களைக் கண்டும் கேட்டும் வந்தாலும் ஒவ்வொரு முறையும் ஆத்திரம் அடக்க முடியாமல் வருகிறது.

தமிழகத்தில் உள்ள கல்லூரிகளின் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் கேரள மாணவர்கள் உள்ளனர். பொறியியல் மட்டுமின்றி கலை அறிவியல் கல்லூரிகளின் கல்லா நிரம்புவதிலும் இவர்களின் பங்குள்ளது. கேரள கல்லூரிகளின் தரமின்மை, வசதிகளற்ற தன்மை, குறைந்த எண்ணிக்கையின் காரணமாகவும் பெரும்பான்மையான மலையாளிகள் தமிழ்நாட்டில் படிக்கவே விரும்புகின்றனர். கோவை மட்டுமல்லாது, ஈரோடு, நாமக்கல், சேலம் என பல மாவட்டங்களிலுமுள்ள கல்லூரிகளிலும் உள்ளனர். மாத இறுதியில் கல்லூரி விடுமுறையின்போது, சிறப்பு விடுமுறை நாட்களின் போதும், பெரும்பான்மையான கல்லூரிகளில் ஒரே சமயத்தில் விடுமுறையளிக்கப் படுவதால் இச்சமயங்களில் கேரள மாணவர்களால் இரயில் நிலையங்கள் நிரம்பி வழிகின்றன. பேருந்தில் செல்ல ஆகும் செலவும் காலமும் அதிகமென்பதால் இரயிலில் செல்லவே பெரும்பான்மையினர் விரும்புகின்றனர். இருக்கும் விடுமுறையில் பாதி நாட்கள் வருவதற்கும் போவதற்குமே கழிந்துவிடும் என்பதாலும்தான்.

இதுதான் நம்மாளுங்களுக்குக் கொண்டாட்டம்!. இதற்கென்றே ..........யைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு அலையும் தெருபொறுக்கிக் கும்பல் தன் வேலையில் களமிறங்கி விடுவார்கள். நான் இதை(பெண்கள் கூட்டமாக இருக்கும் இது போன்ற இடங்களில் குறுக்கே புகுந்து செல்வது, முடிந்த வரை எவ்வளவு தடவ முடியுமோ அவ்வளவும் செய்து விடுவது, எங்கெங்கெல்லாம் கைவைக்க முடியுமோ அங்கெல்லாம் கை வைத்து விடுவது) ஈரோட்டில் கண்டிருக்கிறேன். இதுவே கோவை, சேலம் இரயில் நிலையங்களிலும் நடக்கக் கூடும். நான் படித்த காலத்தில் ஒரு முறை என் நண்பனின் (கேரளாவைச் சேர்ந்த)தோழியை ஈரோடு இரயில் நிலையத்திலிருந்து இரயிலில் ஏற்றி விடச் சென்றிருந்தேன். உடன் வேறு நண்பர்களும் இருந்தனர். வண்டி நடு இரவில் வரும்(சரியான நேரம் நினைவில்லை) அதுவரையில் காத்திருக்க வேண்டும். அந்த வட்டாரத்திலிருந்த பல கல்லுரியிருந்தும் பல கேரளாவைச் சேர்ந்த மாணவ, மாணவியர் காத்துக் கிடந்தனர்.

இப்போது நான் கூறவிருப்பது தமிழ்நாட்டில் கல்வி பயில வந்த கேரள மாணவர்களைப் பற்றியது. இது போன்ற ஊருக்குப் போகும் நாட்களில் தலைவர்கள் அனைவரும் சரக்கில்தான் இருப்பார்கள்.10 பேர்கள் கொண்ட கூட்டம் கூட்டமாக அலைவார்கள். மார்கழி மாததில் சண்டையிடும் நாய்களுக்குச் சற்றும் குறைவில்லாமல் குழுச் சண்டையில் ஈடுபடுவார்கள். இவை பல வகையாக நடக்கும். ஒரே கல்லூரியின் இரு குழுக்கள், அல்லது பொறியியல், கலை அறிவியல் பிரிவுகளுக்கிடையேயான சண்டை, வெவ்வேறு கல்லூரிக் குழுக்களுக்கிடையேயான சண்டை என பல வகைப்படும். இது சில நேரம் குழுச்சண்டையாக இராமல் எவனோ ஒருவனை மட்டும் சுற்றி வளைத்து அடிப்பது என்பதாகவும் இருக்கும். இது போன்ற ஒரு காட்சியை ஒரு கும்பல் அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்தது. சுற்றியிருந்தவர்க்ள் அவர்களை வசைபாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

இரயில் வந்து விட்டது. அனவரும் இடம் பிடிப்பதற்காக மொய்த்துக்கொண்டு நின்றனர். நானும் ஒரு பையை வைத்துக் கொண்டு நின்றேன். எனக்கு அடுத்த பெட்டியில் இடம் பிடிக்க பல மாணவிகள் முண்டியத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தார்க்ள். அப்போது எனது கல்லூரியில் படிக்கும் ஒருவன் வந்தான். அவன் எனக்கு ஜூனியர். வந்த வேகத்தில் அந்தப் பெண்களின் பின்னால் போனவன் திடீரென ஒர் பெண்ணின் பின்புறத்தைப் பிடித்து நசுக்கினான். பின்னர் சாதாரணமாக என்னிடம் வந்து "ஹாய் அண்ணா" என்று சொல்லிவிட்டுக் கடந்து சென்று விட்டான். (அவன் முதல் வருட மாணவன்) எனக்கு மலத்தின் மேல் நிற்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. பின்பு திரும்பி வரும்போது ஒரு நண்பனிடம் கேட்டேன்.

"என்ரா இப்பிடியெல்லாம் பண்ரானுங்க? என்றேன்.

"சரக்குடா! ஒண்ணுமே தெரியாது." என்றான் அவன்.

இன்னொரு நண்பன்(மலையாளி) ஒருமுறை இது பற்றிக் கூறிக் கொண்டிருந்தான். இது போன்று செய்வதை பெண்கள் ரசிப்பார்கள், இதற்காக ஏங்குவாரகள் (சுருக்கமாக "அரிப்பெடுத்து அலைவார்கள்") என்றான். இததனைக்கும் அவன் அது போன்ற காலித்தனத்தில் ஈடுபட்டவனல்ல. பின்னாட்களில் பல நண்பர்களும் இது போன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அறிந்து வேதனைப் பட்டேன். பலர் இதனை சாதரணமாகவே கூறினர். இதற்காக இக்கேவலத்தைச் செய்யாதவர்களிடம், செய்பவர்கள் குறித்து எந்தவொரு அருவருப்பும் சினமும் அவர்களிடம் இல்லை.

பெண்கள் இதற்காக ஏங்குவார்கள் என்பதெல்லாம் பச்சையான வக்கிரம். சரக்கடித்தால் எதுவும் தெரியாது என்பதும் அயோக்கியத்தனம். தண்ணியடித்தவன் எப்பொதும் தவறான பேருந்தில் ஏறியதும் இல்லை. சகோதரியின் முந்தானையைப் பிடித்ததும் இல்லை என்கையில் இது மட்டும் சரியாக நடக்குமா?. இது போன்ற பெண்கள் மீதான் பாலியல் வன்முறைகள் ஆண்களின் இயல்பான கிளுகிளுப்பான சமாச்சாரம் என்ற பொதுவான கருத்தாகவே உள்ளது. இது போன்ற பொறுக்கித்தனங்கள் செய்வது நாயகத்தனமெனச் சித்தரித்த பாய்ஸ், 7G ரெயின்போ காலனி போன்ற திரைப்படங்கள் உதாரணம். இதை செய்பவர்கள் யாரும் பரம்பரைப் பொறுக்கிகள் அல்ல. இலட்சங்களைக் கட்டி கல்லூரிகளில் உயர்கல்வி பயிலும் மாணவரகள். சிலர் இருபது வயது கூட நிரம்பாதவர்கள். கல்லூரிக்கு வரும்போது பால்மணம் மாறாது வந்தவர்களில் சிலர் நாளாக மது, புகை, போதை உட்பட அனைத்துப் பழக்கங்களுக்கும்  ஆளாவது போலவே இதையும் செய்கின்றனர்.இன்னும் சில வீரர்கள் காதலிப்பவர்களாகவும் இருந்தனர்.

இது மட்டுமின்றி பெண்களின் அனுமதியின்றி அவர்கள் அறியாத வகையில் படமெடுத்தல், தம்பதியினரின் உடலுறவுக் காட்சியினை உளவு கேமராக்கள் மூலம் படம் பிடித்து இணையத்தில் உலவ விடுவது போலவே இது மிகவும் தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும். தனக்கு தெரியாத எந்தவொரு பெண்ணையும் பாலியல் ரீதியாக பார்க்கும் ஆணாதிக்க வக்கிரமே இதன் மூல காரணம். இந்த நாதாரிகளையெல்லாம் தூக்கிப் போட்டு கும்ம வேண்டுமென்பதே என் விருப்பம்.

Download As PDF

ஓணம் பண்டிகையை முன்னிட்டு, தங்கள் சொந்த ஊர்களுக்குச் செல்ல, பல்வேறு கல்லூரிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து கேரளா செல்கின்றனர். கடந்த வெள்ளிக்கிழமை நாகூரில் இருந்து எர்ணாகுளம் சென்ற ரயிலில், திருச்சியில் இருந்து பல்வேறு கல்லூரிகளைச் சேர்ந்த மாணவ மாணவியர் என்ஜினில் இருந்து 4வது பெட்டியில் (முன்பதிவு செய்யப்படாத பெட்டி) ஏறினர். கூட்ட நெரிசலைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு மாணவிகளிடம் வேறு ஒரு கல்லூரியைச் சேர்ந்த சில மாணவர்கள் தகாத முறையில் நடந்து கொண்டனர். மாணவிகள் அவர்களைத் திட்டவே, முதியவர் ஒருவர் மாணவிகளுக்கு ஆதரவாக குரல் கொடுத்தார். அவரை, "வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு மரியாதையாக ஊர் போய்ச் சேர்; இல்லாவிட்டால் ரயிலில் இருந்து வெளியே தூக்கி வீசிவிடுவோம்' என்று மிரட்யது அந்தக் கும்பல். சக பயணிகளில் ஒருவர் எண் 100க்கு தொடர்பு கொண்டு நிலைமையைக் கூறினார். "இப்பகுதி எங்கள் எல்லைக்குள் வராது; ஆனால் ரயில் கரூர் ரயில் நிலையத்தை அடைந்தவுடன் ஆர்பிஎப் போலீஸார் வருவார்கள்' என்று பதில் அளிக்கப்பட்டது. அடுத்து ஈரோடு, திருப்பூர் ரயில் நிலையங்களிலும் ஆர்பிஎப் போலீஸாரை எதிர்பார்த்து ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. கோவையில் உள்ள ஆர்பிஎப், மாநகர போலீஸாரைத் தொடர்பு கொண்டும் பயனில்லை. ஒவ்வொரு ரயில்நிலையத்திலும், கூட்ட நெரிசல் மற்றும் கடுமையான மழையைக் காரணம் காட்டிய போலீஸார், இறுதிவரை வரவே இல்லை. ÷ரயிலில் சிலர் வம்பில் ஈடுபடுவது குறித்து தகவல் தெரிவித்தும் ரயில்வே போலீஸார் உதவிக்கு வராதது, பயணிகளிடம் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது. இதைவிடக் கொடுமை, வம்பு செய்த மாணவர்களை, ஒரேயொரு முதியவர் தவிர வேறு யாரும் தட்டிக் கேட்காததுதான். ரயில் முழுவதும் இருந்த பயணிகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்திருந்தால் இந்த அநாகரிகம் நிகழ்ந்திருக்காது. இதைச் செய்யத் தவறிய மக்களாலும், தக்க நேரத்தில் உதவிக்கு வராத போலீஸாலும் என்ன பயன்? --22 ஆக 2010 தினமணி செய்தி மேற்படிச் செய்தியில் காவல்துறை வரவில்லை என்பதில் எனக்கு எவ்வித அதிர்ச்சியும் சினமும் இல்லை. எனக்குக் கொலைவெறியை வரவைப்பது கல்லூரி மாணவர்கள் என்ற போர்வையில் கொட்டமடிக்கும் இந்தப் பொறுக்கிகள்தான். நான் கல்லூரியில் படித்த கால்த்திலிருந்தே இந்தக் கருமங்களைக் கண்டும் கேட்டும் வந்தாலும் ஒவ்வொரு முறையும் ஆத்திரம் அடக்க முடியாமல் வருகிறது. தமிழகத்தில் உள்ள கல்லூரிகளின் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் கேரள மாணவர்கள் உள்ளனர். பொறியியல் மட்டுமின்றி கலை அறிவியல் கல்லூரிகளின் கல்லா நிரம்புவதிலும் இவர்களின் பங்குள்ளது. கேரள கல்லூரிகளின் தரமின்மை, வசதிகளற்ற தன்மை, குறைந்த எண்ணிக்கையின் காரணமாகவும் பெரும்பான்மையான மலையாளிகள் தமிழ்நாட்டில் படிக்கவே விரும்புகின்றனர். கோவை மட்டுமல்லாது, ஈரோடு, நாமக்கல், சேலம் என பல மாவட்டங்களிலுமுள்ள கல்லூரிகளிலும் உள்ளனர். மாத இறுதியில் கல்லூரி விடுமுறையின்போது, சிறப்பு விடுமுறை நாட்களின் போதும், பெரும்பான்மையான கல்லூரிகளில் ஒரே சமயத்தில் விடுமுறையளிக்கப் படுவதால் இச்சமயங்களில் கேரள மாணவர்களால் இரயில் நிலையங்கள் நிரம்பி வழிகின்றன. பேருந்தில் செல்ல ஆகும் செலவும் காலமும் அதிகமென்பதால் இரயிலில் செல்லவே பெரும்பான்மையினர் விரும்புகின்றனர். இருக்கும் விடுமுறையில் பாதி நாட்கள் வருவதற்கும் போவதற்குமே கழிந்துவிடும் என்பதாலும்தான். இதுதான் நம்மாளுங்களுக்குக் கொண்டாட்டம்!. இதற்கென்றே ..........யைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு அலையும் தெருபொறுக்கிக் கும்பல் தன் வேலையில் களமிறங்கி விடுவார்கள். நான் இதை(பெண்கள் கூட்டமாக இருக்கும் இது போன்ற இடங்களில் குறுக்கே புகுந்து செல்வது, முடிந்த வரை எவ்வளவு தடவ முடியுமோ அவ்வளவும் செய்து விடுவது, எங்கெங்கெல்லாம் கைவைக்க முடியுமோ அங்கெல்லாம் கை வைத்து விடுவது) ஈரோட்டில் கண்டிருக்கிறேன். இதுவே கோவை, சேலம் இரயில் நிலையங்களிலும் நடக்கக் கூடும். நான் படித்த காலத்தில் ஒரு முறை என் நண்பனின் (கேரளாவைச் சேர்ந்த)தோழியை ஈரோடு இரயில் நிலையத்திலிருந்து இரயிலில் ஏற்றி விடச் சென்றிருந்தேன். உடன் வேறு நண்பர்களும் இருந்தனர். வண்டி நடு இரவில் வரும்(சரியான நேரம் நினைவில்லை) அதுவரையில் காத்திருக்க வேண்டும். அந்த வட்டாரத்திலிருந்த பல கல்லுரியிருந்தும் பல கேரளாவைச் சேர்ந்த மாணவ, மாணவியர் காத்துக் கிடந்தனர். இப்போது நான் கூறவிருப்பது தமிழ்நாட்டில் கல்வி பயில வந்த கேரள மாணவர்களைப் பற்றியது. இது போன்ற ஊருக்குப் போகும் நாட்களில் தலைவர்கள் அனைவரும் சரக்கில்தான் இருப்பார்கள்.10 பேர்கள் கொண்ட கூட்டம் கூட்டமாக அலைவார்கள். மார்கழி மாததில் சண்டையிடும் நாய்களுக்குச் சற்றும் குறைவில்லாமல் குழுச் சண்டையில் ஈடுபடுவார்கள். இவை பல வகையாக நடக்கும். ஒரே கல்லூரியின் இரு குழுக்கள், அல்லது பொறியியல், கலை அறிவியல் பிரிவுகளுக்கிடையேயான சண்டை, வெவ்வேறு கல்லூரிக் குழுக்களுக்கிடையேயான சண்டை என பல வகைப்படும். இது சில நேரம் குழுச்சண்டையாக இராமல் எவனோ ஒருவனை மட்டும் சுற்றி வளைத்து அடிப்பது என்பதாகவும் இருக்கும். இது போன்ற ஒரு காட்சியை ஒரு கும்பல் அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்தது. சுற்றியிருந்தவர்க்ள் அவர்களை வசைபாடிக் கொண்டிருந்தனர். இரயில் வந்து விட்டது. அனவரும் இடம் பிடிப்பதற்காக மொய்த்துக்கொண்டு நின்றனர். நானும் ஒரு பையை வைத்துக் கொண்டு நின்றேன். எனக்கு அடுத்த பெட்டியில் இடம் பிடிக்க பல மாணவிகள் முண்டியத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தார்க்ள். அப்போது எனது கல்லூரியில் படிக்கும் ஒருவன் வந்தான். அவன் எனக்கு ஜூனியர். வந்த வேகத்தில் அந்தப் பெண்களின் பின்னால் போனவன் திடீரென ஒர் பெண்ணின் பின்புறத்தைப் பிடித்து நசுக்கினான். பின்னர் சாதாரணமாக என்னிடம் வந்து "ஹாய் அண்ணா" என்று சொல்லிவிட்டுக் கடந்து சென்று விட்டான். (அவன் முதல் வருட மாணவன்) எனக்கு மலத்தின் மேல் நிற்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. பின்பு திரும்பி வரும்போது ஒரு நண்பனிடம் கேட்டேன். "என்ரா இப்பிடியெல்லாம் பண்ரானுங்க? என்றேன். "சரக்குடா! ஒண்ணுமே தெரியாது." என்றான் அவன். இன்னொரு நண்பன்(மலையாளி) ஒருமுறை இது பற்றிக் கூறிக் கொண்டிருந்தான். இது போன்று செய்வதை பெண்கள் ரசிப்பார்கள், இதற்காக ஏங்குவாரகள் (சுருக்கமாக "அரிப்பெடுத்து அலைவார்கள்") என்றான். இததனைக்கும் அவன் அது போன்ற காலித்தனத்தில் ஈடுபட்டவனல்ல. பின்னாட்களில் பல நண்பர்களும் இது போன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அறிந்து வேதனைப் பட்டேன். பலர் இதனை சாதரணமாகவே கூறினர். இதற்காக இக்கேவலத்தைச் செய்யாதவர்களிடம், செய்பவர்கள் குறித்து எந்தவொரு அருவருப்பும் சினமும் அவர்களிடம் இல்லை. பெண்கள் இதற்காக ஏங்குவார்கள் என்பதெல்லாம் பச்சையான வக்கிரம். சரக்கடித்தால் எதுவும் தெரியாது என்பதும் அயோக்கியத்தனம். தண்ணியடித்தவன் எப்பொதும் தவறான பேருந்தில் ஏறியதும் இல்லை. சகோதரியின் முந்தானையைப் பிடித்ததும் இல்லை என்கையில் இது மட்டும் சரியாக நடக்குமா?. இது போன்ற பெண்கள் மீதான் பாலியல் வன்முறைகள் ஆண்களின் இயல்பான கிளுகிளுப்பான சமாச்சாரம் என்ற பொதுவான கருத்தாகவே உள்ளது. இது போன்ற பொறுக்கித்தனங்கள் செய்வது நாயகத்தனமெனச் சித்தரித்த பாய்ஸ், 7G ரெயின்போ காலனி போன்ற திரைப்படங்கள் உதாரணம். இதை செய்பவர்கள் யாரும் பரம்பரைப் பொறுக்கிகள் அல்ல. இலட்சங்களைக் கட்டி கல்லூரிகளில் உயர்கல்வி பயிலும் மாணவரகள். சிலர் இருபது வயது கூட நிரம்பாதவர்கள். கல்லூரிக்கு வரும்போது பால்மணம் மாறாது வந்தவர்களில் சிலர் நாளாக மது, புகை, போதை உட்பட அனைத்துப் பழக்கங்களுக்கும்  ஆளாவது போலவே இதையும் செய்கின்றனர்.இன்னும் சில வீரர்கள் காதலிப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். இது மட்டுமின்றி பெண்களின் அனுமதியின்றி அவர்கள் அறியாத வகையில் படமெடுத்தல், தம்பதியினரின் உடலுறவுக் காட்சியினை உளவு கேமராக்கள் மூலம் படம் பிடித்து இணையத்தில் உலவ விடுவது போலவே இது மிகவும் தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும். தனக்கு தெரியாத எந்தவொரு பெண்ணையும் பாலியல் ரீதியாக பார்க்கும் ஆணாதிக்க வக்கிரமே இதன் மூல காரணம். இந்த நாதாரிகளையெல்லாம் தூக்கிப் போட்டு கும்ம வேண்டுமென்பதே என் விருப்பம்.