பயங்கரவாத இயக்கங்களும் பயங்கரவாத அரசுகளும் ஒன்று பாமரர்கள் வேறு

ஒரு இயக்கமோ அல்லது ஒரு அரசாங்கமோ தான் சார்ந்ததாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு கூட்டத்திற்கோ, இனத்திற்கோ, மதத்திற்கோ, நாட்டுக்கோ எதிரானவர்களாகச் சித்தரிக்கும் மக்கள் கூட்டத்தை இராணுவத்தைக் கொண்டோ, தற்கொலைத் தாக்குதலைக் கொண்டோ கூட்டம் கூட்டமாகக் கொன்று குவிக்குமானால்,  அது பயங்கரவாத இயக்கம் என்றோ பயங்கரவாத அரசு என்றோதான் அழைக்கப்படவேண்டும். 

அப்படி கொன்று குவிக்கும் அரசோ அல்லது இயக்கமோ தான் போராடுவதாகவும், காப்பாற்றுவதாகவும் காட்டிக் கொள்ளும் தமது மக்களிடமே கடும் வெறுப்புக்கு ஆளாகியிருக்கும். அம்மக்களை  அச்சுறுத்தியோ அல்லது அவர்களின் நம்பிக்கையின் பேரில் மூளைச் சலவை செய்தோதான் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்கும். 

அம்மக்கள் கூட்டத்திலும் அந்த அரசாங்கத்தையோ அந்த இயக்கத்தையோ கடுமையாக வெறுப்பவர்கள், எதிர்ப்பவர்கள் இருப்பார்கள். எனவே ஒரு மத, இனம், மொழி, நாடு சார்ந்த கடும்போக்கு அரசாங்கமோ இயக்கமோ இன்னொரு கூட்டத்தை கொன்று குவிப்பதை அடக்கி ஒடுக்குவதை வஞ்சிப்பதைக் கொண்டு ஒட்டு மொத்த மக்களையும் வெறுக்கக் கூடாது, அவர்களனைவரையும் எதிரிகளாகக் கருதுவதும் கூடாது. இதை பொருளாதார பிரச்சனைகளைத் திசை திருப்பும் சதியாகத்தான் கருத வேண்டும். 

உண்மையான எதிரி யார் ? உண்மையான பிரச்சனை என்ன ? என்றெல்லாம் மக்கள் அறியாதவாறு திசை திருப்பவே இது மாதிரியான "நாம்" "அவர்கள்" என்ற பிரிவினை வலுக்க வைக்கப் படுகிறது. விருப்பு வெறுப்பில்லாத கற்றலின் மூலம் இதை நாம் அறிந்து கொள்ள முடியும். இதற்குத் தடையாக இருப்பதே அவரவர் இனம் மொழி இடம் சார்ந்த வெறி என்று நம்புவது. இதைத் தாண்டி சிந்திக்கும்போதுதான் நம்மால் உண்மையின் அருகிலாவது செல்ல முடியும்.

நான் இந்த நாட்டைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய நாட்டை நேசிக்கிறேன். எனவே,
நான் இந்த மொழியைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய மொழியை நேசிக்கிறேன். எனவே,
நான் இந்த இனத்தைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய இனத்தை நேசிக்கிறேன். எனவே,
நான் இந்த பண்பாட்டைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய பண்பாட்டை நேசிக்கிறேன். எனவே,
நான் இந்த மதத்தைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய பண்பாட்டை நேசிக்கிறேன். எனவே,

என்னுடைய நாட்டை, மொழியை, இனத்தை, பண்பாட்டை, மதத்தை தன்னுடைய கொள்கையாகக்கொண்ட என்னுடைய அரசு/எனக்காகப் போராடும் இயக்கம் எனது எதிரியாகக் கருதும் ஒரு தரப்புக்கு எதிராக என்ன நடவடிக்கையை, அது எத்தகைய கொடூரமாக இருந்தாலும், யாருக்கு எதிராக எடுத்தாலும் அதை என்னுடைய நாட்டின், இனத்தின், மொழியின், பண்பாட்டின், மதத்தின் பாதுகாப்புக்கு தேவை என்பேன் சரியென்பேன் என்று சொல்லத் தொடங்கினால் என்ன ஆகும் ? அதுதான் இங்கே நடக்கிறது.

அது போலவே, நான் எனது நாடு, இனம், மொழி, மதம், பண்பாடு ஆகியவை என்னை எதிரியாகக் கருதும் இன்னொரு தரப்பின் அரசின் பயங்கரவாதத் தாக்குதலினாலோ, இயக்கத்தின் பயங்கரவாதத் தாக்குதலினாலோ பாதிக்கப்பட்டால் அதற்காக எதிர்த்தரப்பின் அனைவருமே நமக்கு எதிரிகள் அனைவரும் கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள் அழிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்று கருதுவது தவறானது. அந்த உணர்வு வெற்றிகரமாகத் தூண்டப்படுவதால்தான் இங்கே பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் அதிகமாக நிகழ்கின்றன. 

Download As PDF

ஒரு இயக்கமோ அல்லது ஒரு அரசாங்கமோ தான் சார்ந்ததாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு கூட்டத்திற்கோ, இனத்திற்கோ, மதத்திற்கோ, நாட்டுக்கோ எதிரானவர்களாகச் சித்தரிக்கும் மக்கள் கூட்டத்தை இராணுவத்தைக் கொண்டோ, தற்கொலைத் தாக்குதலைக் கொண்டோ கூட்டம் கூட்டமாகக் கொன்று குவிக்குமானால்,  அது பயங்கரவாத இயக்கம் என்றோ பயங்கரவாத அரசு என்றோதான் அழைக்கப்படவேண்டும்.  அப்படி கொன்று குவிக்கும் அரசோ அல்லது இயக்கமோ தான் போராடுவதாகவும், காப்பாற்றுவதாகவும் காட்டிக் கொள்ளும் தமது மக்களிடமே கடும் வெறுப்புக்கு ஆளாகியிருக்கும். அம்மக்களை  அச்சுறுத்தியோ அல்லது அவர்களின் நம்பிக்கையின் பேரில் மூளைச் சலவை செய்தோதான் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்கும்.  அம்மக்கள் கூட்டத்திலும் அந்த அரசாங்கத்தையோ அந்த இயக்கத்தையோ கடுமையாக வெறுப்பவர்கள், எதிர்ப்பவர்கள் இருப்பார்கள். எனவே ஒரு மத, இனம், மொழி, நாடு சார்ந்த கடும்போக்கு அரசாங்கமோ இயக்கமோ இன்னொரு கூட்டத்தை கொன்று குவிப்பதை அடக்கி ஒடுக்குவதை வஞ்சிப்பதைக் கொண்டு ஒட்டு மொத்த மக்களையும் வெறுக்கக் கூடாது, அவர்களனைவரையும் எதிரிகளாகக் கருதுவதும் கூடாது. இதை பொருளாதார பிரச்சனைகளைத் திசை திருப்பும் சதியாகத்தான் கருத வேண்டும்.  உண்மையான எதிரி யார் ? உண்மையான பிரச்சனை என்ன ? என்றெல்லாம் மக்கள் அறியாதவாறு திசை திருப்பவே இது மாதிரியான "நாம்" "அவர்கள்" என்ற பிரிவினை வலுக்க வைக்கப் படுகிறது. விருப்பு வெறுப்பில்லாத கற்றலின் மூலம் இதை நாம் அறிந்து கொள்ள முடியும். இதற்குத் தடையாக இருப்பதே அவரவர் இனம் மொழி இடம் சார்ந்த வெறி என்று நம்புவது. இதைத் தாண்டி சிந்திக்கும்போதுதான் நம்மால் உண்மையின் அருகிலாவது செல்ல முடியும். நான் இந்த நாட்டைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய நாட்டை நேசிக்கிறேன். எனவே, நான் இந்த மொழியைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய மொழியை நேசிக்கிறேன். எனவே, நான் இந்த இனத்தைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய இனத்தை நேசிக்கிறேன். எனவே, நான் இந்த பண்பாட்டைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய பண்பாட்டை நேசிக்கிறேன். எனவே, நான் இந்த மதத்தைச் சார்ந்தவன். என்னுடைய பண்பாட்டை நேசிக்கிறேன். எனவே, என்னுடைய நாட்டை, மொழியை, இனத்தை, பண்பாட்டை, மதத்தை தன்னுடைய கொள்கையாகக்கொண்ட என்னுடைய அரசு/எனக்காகப் போராடும் இயக்கம் எனது எதிரியாகக் கருதும் ஒரு தரப்புக்கு எதிராக என்ன நடவடிக்கையை, அது எத்தகைய கொடூரமாக இருந்தாலும், யாருக்கு எதிராக எடுத்தாலும் அதை என்னுடைய நாட்டின், இனத்தின், மொழியின், பண்பாட்டின், மதத்தின் பாதுகாப்புக்கு தேவை என்பேன் சரியென்பேன் என்று சொல்லத் தொடங்கினால் என்ன ஆகும் ? அதுதான் இங்கே நடக்கிறது. அது போலவே, நான் எனது நாடு, இனம், மொழி, மதம், பண்பாடு ஆகியவை என்னை எதிரியாகக் கருதும் இன்னொரு தரப்பின் அரசின் பயங்கரவாதத் தாக்குதலினாலோ, இயக்கத்தின் பயங்கரவாதத் தாக்குதலினாலோ பாதிக்கப்பட்டால் அதற்காக எதிர்த்தரப்பின் அனைவருமே நமக்கு எதிரிகள் அனைவரும் கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள் அழிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்று கருதுவது தவறானது. அந்த உணர்வு வெற்றிகரமாகத் தூண்டப்படுவதால்தான் இங்கே பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் அதிகமாக நிகழ்கின்றன.

இலங்கை பயங்கரவாதத் தாக்குதல்

நமக்கு ஈரக்குலையே நடுங்குகிறது. 207 பேர் படுகொலை. இன்னும் படுகாயத்தால் எத்தனை பேர் இறப்பார்களோ என்று தெரியவில்லை. போரின் வடுக்கள் ஆறியிருந்தாலும், இன்னும் மீளாத் துயரில் இருக்கும் தமிழ் சமூகத்திடம் அச்சம் மேலிடுகிறது.

இந்த பயங்கரவாத இயக்கங்கள், இராணுவம் என்பவையெல்லாம் பொதுமக்களின் குருதியை ஓட வைப்பதிலேயே தனது தகுதியை என்னவென்று காட்டி விடுகின்றன.

இனிமேல் என்ன நடக்கும் என்று நினைத்தால் பேரச்சமாக இருக்கிறது

இப்படி வரிசையாகத் தொடர்ந்து தாக்குதல் நடத்துமளவுக்கு அங்கு எந்த ஒரு இயக்கமும் இயங்குவதாக செய்திகள் இதற்கு முன்னர் வந்ததில்லை.

சென்ற வாரம்தான் இனப்படுகொலையில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட போர்க்குற்றவாளியும் மகிந்த ராஜபக்சேவின் தம்பியுமான கோத்தபாய தனது அமெரிக்கக் குடியுரிமையை துறந்து விட்டு இங்கே அதிபர் தேர்தலில் போட்டியிடப் போவதாகவும் வதந்திகள் உலவின.

30 வருடங்களுக்கு மேலாக இரு இனங்களுக்கு இடையேயான போரில் தமிழ் மக்களிடையே அதிகமான பிளவுகள்தான் ஏற்பட்டன. யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள், மலையகத் தமிழர்கள், கிழக்குப் பகுதியினர், முஸ்லிம்கள் என்றெல்லாம் பிரிந்து இருந்தனர். இலங்கையில் நான்கு முதன்மையான மதங்களிடையே பெரிய ஒற்றுமை இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை.

புலிகளின் முஸ்லிம்கள் மீதான நடவடிக்கைகளும் (மூதூர், காத்தான்குடி) காரணமாக, சிங்கள அரசு முஸ்லிம் அரசியல் தலைகளை தம்முடன் வைத்துக் கொண்டு தமிழர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை செயல்படுத்துவதும் (சத்துருகொண்டான்) நடக்க பொது மக்களும் (முஸ்லிம்கள்) தங்களை தனித்தே அடையாளப்படுத்திக் கொள்கின்றனர்.

இந்துக்கள் கிறித்தவர்களிடையே பெரிய பிணக்குகள் இருக்கவில்லை எனினும் புலிகள் அழிந்த பின்னர் அங்கே ஈழத் தமிழர்களிடம் இந்தியாவிலிருந்து சென்ற காவிப் பிரிவினைவாதிகள், சிவசேனை இயங்கி வருகின்றனர். எனவே சைவ-கிறித்தவ மத ரீதியாக பிரிக்கப்படுவதும் இனி நடக்கும்.

சிங்களர்களிடையே பொதுபலசேனா (BSS) என்ற இலங்கை RSS இனவெறி அமைப்பு சிங்கள பேரினவாத நெருப்பு அணையாமல் காத்துக் கொண்டு இருக்கிறது. 2009 - க்குப் பிறகு சில பள்ளிவாசல் இடிப்புகள் முஸ்லிம்கள் மீது வன்முறைகள் நிகழந்துள்ளன.

ராணுவத்திடமிருந்து தங்களது நிலங்களை மீட்கப் போராடி வரும் தமிழ் மக்களைப் பற்றியோ, காணாமல் போன உறவினர்களுக்காகப் போராடும் மக்களைப் பற்றியோ, வானூர்த்தித் தாக்குதலால் சேதமான கோயில்களுக்காகவோ வாய் திறக்காத தமிழ் நாட்டுக் காவிகள், ஈழத்தில் ஒரு இடத்தில் சமீபத்தில் நடந்த கிறித்தவ-சைவர்கள் (கிறித்தவர்கள் நிகழ்த்திய திருக்கேதீச்சர ஆலய முகப்பு வளைவு உடைப்பு) மோதலைப் பெரிதுபடுத்தி இங்கே கூவினர்.

இப்படி இருக்கும்போது இப்போது கிறித்தவர்கள் மீதும், அவர்கள் ஆலயங்களின் மீதும், அவர்களின் கொண்டாட்ட நாளில் நடத்தப்பட்ட பயங்கரவாதத் தாக்குதல் மிகப்பெரிய கவலையயும் அச்சத்தையும் ஒரு சேரத் தருகின்றது.

இனி அரசாங்கம் தமது அடக்குமுறையை அவிழ்த்து விட, பெரும்பான்மை சிங்கள மக்களை தமது பேரினவாத அரசியலுக்குள் சிக்க வைக்க இது போன்ற குண்டுவெடிப்பு பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் தேவையாய் இருக்கின்றன என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. மக்கள் மொழி ரீதியாக மத ரீதியாக இன ரீதியாக இட ரீதியாக பிரிந்திருப்பது அரசுக்குத் தேவையாய் இருக்கிறது.

இந்தியாவில் தேர்தல், அரசியல் காரணங்களுக்காக இங்கே நடத்தப்படும் மத ஜாதிக் கலவரங்களையும் அதைத் தொடர்ந்து பரவும் வெறுப்பும் எப்படி இருக்கும் என்பதையும் இச்சூழ்நிலையில் நாம் பொருத்திப் பார்க்க இயலும்

x

Download As PDF

நமக்கு ஈரக்குலையே நடுங்குகிறது. 207 பேர் படுகொலை. இன்னும் படுகாயத்தால் எத்தனை பேர் இறப்பார்களோ என்று தெரியவில்லை. போரின் வடுக்கள் ஆறியிருந்தாலும், இன்னும் மீளாத் துயரில் இருக்கும் தமிழ் சமூகத்திடம் அச்சம் மேலிடுகிறது. இந்த பயங்கரவாத இயக்கங்கள், இராணுவம் என்பவையெல்லாம் பொதுமக்களின் குருதியை ஓட வைப்பதிலேயே தனது தகுதியை என்னவென்று காட்டி விடுகின்றன. இனிமேல் என்ன நடக்கும் என்று நினைத்தால் பேரச்சமாக இருக்கிறது இப்படி வரிசையாகத் தொடர்ந்து தாக்குதல் நடத்துமளவுக்கு அங்கு எந்த ஒரு இயக்கமும் இயங்குவதாக செய்திகள் இதற்கு முன்னர் வந்ததில்லை. சென்ற வாரம்தான் இனப்படுகொலையில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட போர்க்குற்றவாளியும் மகிந்த ராஜபக்சேவின் தம்பியுமான கோத்தபாய தனது அமெரிக்கக் குடியுரிமையை துறந்து விட்டு இங்கே அதிபர் தேர்தலில் போட்டியிடப் போவதாகவும் வதந்திகள் உலவின. 30 வருடங்களுக்கு மேலாக இரு இனங்களுக்கு இடையேயான போரில் தமிழ் மக்களிடையே அதிகமான பிளவுகள்தான் ஏற்பட்டன. யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள், மலையகத் தமிழர்கள், கிழக்குப் பகுதியினர், முஸ்லிம்கள் என்றெல்லாம் பிரிந்து இருந்தனர். இலங்கையில் நான்கு முதன்மையான மதங்களிடையே பெரிய ஒற்றுமை இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை. புலிகளின் முஸ்லிம்கள் மீதான நடவடிக்கைகளும் (மூதூர், காத்தான்குடி) காரணமாக, சிங்கள அரசு முஸ்லிம் அரசியல் தலைகளை தம்முடன் வைத்துக் கொண்டு தமிழர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை செயல்படுத்துவதும் (சத்துருகொண்டான்) நடக்க பொது மக்களும் (முஸ்லிம்கள்) தங்களை தனித்தே அடையாளப்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இந்துக்கள் கிறித்தவர்களிடையே பெரிய பிணக்குகள் இருக்கவில்லை எனினும் புலிகள் அழிந்த பின்னர் அங்கே ஈழத் தமிழர்களிடம் இந்தியாவிலிருந்து சென்ற காவிப் பிரிவினைவாதிகள், சிவசேனை இயங்கி வருகின்றனர். எனவே சைவ-கிறித்தவ மத ரீதியாக பிரிக்கப்படுவதும் இனி நடக்கும். சிங்களர்களிடையே பொதுபலசேனா (BSS) என்ற இலங்கை RSS இனவெறி அமைப்பு சிங்கள பேரினவாத நெருப்பு அணையாமல் காத்துக் கொண்டு இருக்கிறது. 2009 - க்குப் பிறகு சில பள்ளிவாசல் இடிப்புகள் முஸ்லிம்கள் மீது வன்முறைகள் நிகழந்துள்ளன. ராணுவத்திடமிருந்து தங்களது நிலங்களை மீட்கப் போராடி வரும் தமிழ் மக்களைப் பற்றியோ, காணாமல் போன உறவினர்களுக்காகப் போராடும் மக்களைப் பற்றியோ, வானூர்த்தித் தாக்குதலால் சேதமான கோயில்களுக்காகவோ வாய் திறக்காத தமிழ் நாட்டுக் காவிகள், ஈழத்தில் ஒரு இடத்தில் சமீபத்தில் நடந்த கிறித்தவ-சைவர்கள் (கிறித்தவர்கள் நிகழ்த்திய திருக்கேதீச்சர ஆலய முகப்பு வளைவு உடைப்பு) மோதலைப் பெரிதுபடுத்தி இங்கே கூவினர். இப்படி இருக்கும்போது இப்போது கிறித்தவர்கள் மீதும், அவர்கள் ஆலயங்களின் மீதும், அவர்களின் கொண்டாட்ட நாளில் நடத்தப்பட்ட பயங்கரவாதத் தாக்குதல் மிகப்பெரிய கவலையயும் அச்சத்தையும் ஒரு சேரத் தருகின்றது. இனி அரசாங்கம் தமது அடக்குமுறையை அவிழ்த்து விட, பெரும்பான்மை சிங்கள மக்களை தமது பேரினவாத அரசியலுக்குள் சிக்க வைக்க இது போன்ற குண்டுவெடிப்பு பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் தேவையாய் இருக்கின்றன என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. மக்கள் மொழி ரீதியாக மத ரீதியாக இன ரீதியாக இட ரீதியாக பிரிந்திருப்பது அரசுக்குத் தேவையாய் இருக்கிறது. இந்தியாவில் தேர்தல், அரசியல் காரணங்களுக்காக இங்கே நடத்தப்படும் மத ஜாதிக் கலவரங்களையும் அதைத் தொடர்ந்து பரவும் வெறுப்பும் எப்படி இருக்கும் என்பதையும் இச்சூழ்நிலையில் நாம் பொருத்திப் பார்க்க இயலும் x

முஸ்லிமாக இருந்தால் போதும் கொலை செய்யப்படலாம்

கடந்த வியாழக்கிழமை (22-06-2017) ஒரு கொலை நடந்திருக்கிறது. மோடியின் இந்தியாவில் இது மிகவும் சாதாரணமாக நடக்கும் கொலைதான். ஏனென்றால் ஆட்சி செய்பவர்கள் அத்தகையவர்களாக இருக்கின்றனர். இதுவும் நாம் சாதாரணமாகக் கடந்து விடுகிற மாதிரியான நிகழ்வுதான். 

1. செப் 2015 : முஹம்மது அஹ்லக் வீட்டில் மாட்டிறைச்சி வைத்திருந்ததாக அடித்தே கொல்லப்பட்டார். ஆனால் அவர் வைத்திருந்தது ஆட்டுக்கறி. கொன்றவனின் தந்தை ஒரு மாட்டிறைச்சி ஏற்றுமதி நிறுவனம் வைத்திருப்பவர்.

2. அக் 2015 : உத்தம்பூரில் ஜாஹித் ரசூல் பட் என்னும் 16 வயது சிறுவன் மாடுகள் ஏற்றிய வண்டியில் இருந்த குற்றத்திற்காக அடித்து கொல்லபட்டான்.

3. மார்ச் 2016 : லத்திஹரில், முஹம்மது மஜ்லும், ஆசாத் கான் இருவரும் மாடுகளை விற்பனை செய்த காரணத்திற்காக தூக்கிலிடபட்டு கொலை செய்யபட்டனர்.

4. ஏப்ரல் 2017 : அஸாம் மாவட்டம் அபூ ஹனீஃபா, ரியாஸூதீன் அலி இருவரும் மாடு விற்பனை செய்பவர்கள் என சந்தேகபட்டு அடித்தே கொலை செய்யபட்டனர்.

5. ஏப்ரல் 2017 : பெஹ்லு கான் பசு காவலர்கள்!? என்னும் பயங்கரவாதிகளால் அடித்து துன்புறுத்தபட்டு கொல்லபட்டார்.

6. மே 2017 : மாலீகன், மஹாராஸ்ட்ராவில் இரண்டு இஸ்லாமிய வியாபாரிகள் மாட்டிறைச்சி விற்பனை செய்ததற்காக வெட்டி கொலை செய்யப்பட்டனர்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு உத்தரப் பிரதேசத்தில் ஒருவர் பால் பண்ணைக்கு மாடுகளைக் கொண்டு சென்றபோது இந்துவெறி மாட்டுவெறி பயங்கரவாதிகளால் தாக்கப்பட்டு இறந்தார்.  

(தகவல்கள் ஃபேஸ்புக்கில் சித்திக் என்பவரின் பதிவிலிருந்து)

ஏன் இப்படிச் சொல்கிறேன் என்றால் கொல்லப்பட்டவன் ஒரு முஸ்லிம். கொல்லப்பட்ட காரணமும் நமக்கு ஆர்வமூட்டுவதாக இல்லை. ஏனென்றால் அவன் "தேசப்பகைவன்" அல்லது "மாட்டிறைச்சி உண்பவன்" அல்லது "முல்லா" அல்லது அம்மூன்றுமே எனக் கொள்ளலாம். அதனால் அவனைக் கொல்லலாம். இத்தனைக்கும் அவன் 16 வயதுச் சிறுவன். ரம்ஸானைக் கொண்டாடுவதற்காக பொருட்களை வாங்கி வரக் கடைக்குச் சென்றிருக்கிறான், ஹரியாணாவிலிருந்து டெல்லிக்கு. திரும்பி வருகையில் பயணியர் ரயிலில் வந்திருக்கிறான். அவனுடன் அவனது சகோதரர்கள் மூவரும் வந்திருக்கின்றனர். 

அப்போது ஒரு கும்பலும் ரயிலில் ஒரு நிறுத்தத்தில் ஏறியிருக்கிறது. இவர்களுடன் இருக்கையில் அமர்வது தொடர்பாக சண்டை வந்திருக்கிறது. இவர்களின் முஸ்லிம் அடையாளமான தாடியும் குல்லாவும் சேர்ந்து இவர்களை பலியாக்கியிருக்கிறது. தவிரவும் ஜுனைத் மாட்டுக்கறி வைத்திருந்ததாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. இவர்களுடன் சண்டையிட்ட அக்கும்ப்பல் இவர்களை, இவர்களின் மதத்தை அவமானப்படுத்தி ஏசியிருக்கிறது, குல்லாவைப் பிடுங்கி வீசியது, தாடியைப் பிடித்து இழுத்திருக்கிறது. "தேசப்பகைவன்", "மாட்டிறைச்சி உண்பவன்", "முல்லா" என்றெல்லாம் அவர்களை வசைபாடிய கும்பல் அவர்களைத் தாக்கியுள்ளது. இச்சண்டையில் இச்சிறுவனை நான்கு பேர் பிடித்துக் கொள்ள, கத்தியால் குத்தப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளான். இந்தக் கொடிய நிகழ்வு நடக்கும் போது சுற்றியிருந்தவர்கள் இவர்களை "தொலைத்துக் கட்டச்" சொல்லி ஆரவாரம் செய்துள்ளனர். இது ஆர் எஸ் எஸ் இயக்க பயங்கரவாதிகள் செய்ததா அல்லது அந்த கொடிய பயங்கரவாதக் கொலைக் கொள்கைகாளால் சைக்கோவான கும்பலால் செய்யப்பட்ட கொலையா என்று தெரியவில்லை. இது ஒரு வெறுப்புணர்ச்சியால் விளைந்த கொடூரக் கொலையாகும். 

இந்துக்கள் பசுக்களை வணங்குகிறார்கள், அதைக் கொல்வது பாவம் என்பது எல்லா இந்துக்களுக்கும் பொதுவான நம்பிக்கையல்ல. இங்கே பசுவை வணங்கும் ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்களே அதுவும் மாமிச உணவு உண்ணாதவர்களே மிகப்பெரிய ஏற்றுமதி நிறுவனங்கள் நடத்தி, மாட்டிறைச்சி, தோல் ஏற்றுமதி மூலமாக பணக்காரர்களாக விளங்குகிறவர்கள். ஆனாலும் பசு இந்துக்களின் தெய்வம் என்ற போலிக் கருத்தை உற்பத்தி செய்து அதை சமூகம் முழுவது பரவச் செய்ய முடியும், அதைக் கொல்பவர்களை, உண்பவர்களை, விற்பவர்களை, வாங்குபவர்களை கொலை செய்ய பசுக் காவலர்களால் முடியும். இதெல்லாம் ஒரு நாடா ! உண்மையில் அவர்கள் பசுக் கறியை வைத்திருக்கக் கூடத் தேவையில்லை, அப்படி ஒரு வதந்தியையும் அவர்களே உண்டாக்குவார்கள், அவர்களை அடித்தே கொல்லவும் செய்வார்கள். அப்பேர்ப்பட்ட யோக்கியர்கள் இந்த நாட்டை அப்பேர்ப்பட்ட கொள்கையுடன் ஆள்கிறார்கள். கேவலம் ! என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. மிகப்பெரும் அவநம்பிக்கையாக உணர்கிறேன் இந்த நாட்டைப் பற்றி !

ஒரு முஸ்லிமைக் கொல்ல இனிக் காரணம் எதுவும் பெரியதாக வேண்டியதில்லை. அவன் மாட்டுக்கறி வைத்திருந்தான் என்று சொன்னால் போதும். இன்னும் பத்தாயிரம் முஸ்லிம்கள் கோரமாகக் கொல்லப்பட்டாலும் இந்து சமூகம் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் கொள்ளப்போவதில்லை. இந்துக்களின் மௌனம் ஆர்எஸ்எஸ் பயங்கரவாதிகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் ஆதரவே அன்றி வேறில்லை. அந்தளவுக்கு சமூகமே வக்கற்று தந்நலமேறி, அலட்சியமயமாக உள்ளது. இந்து பயங்கரவாதமோ இந்துக்கள் பெயராலேயே அனைத்து வன்முறைகளையும் முஸ்லிம்களின் மீது செலுத்திக் கொண்டு வருகிறது. நாமெல்லாம் 2017 ஆம் ஆண்டில் இதை மௌனசாட்சிகளாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். மோடி துலுக்கனுக்கு பாடம் புகட்டினார் என்றுதானே பாஜகவை ஆதரிக்கும் மனநிலை பலருக்கு, அவர்களுக்கு மத்தியில் வாழும் நாம் என்ன செய்ய முடியும் ?

ஜுனைத்

ஜுனைத் பிணமாக

ஜுனைத்தின் இல்லத்தில்

நன்றி - http://www.newsjs.com/url.php?p=http://www.hindustantimes.com/delhi-news/how-could-they-hate-us-so-much-family-in-shock-after-16-year-old-muslim-boy-stabbed-to-death-on-train/story-TEzAfE9atfWv0EHaXJm6JJ.html

Download As PDF

கடந்த வியாழக்கிழமை (22-06-2017) ஒரு கொலை நடந்திருக்கிறது. மோடியின் இந்தியாவில் இது மிகவும் சாதாரணமாக நடக்கும் கொலைதான். ஏனென்றால் ஆட்சி செய்பவர்கள் அத்தகையவர்களாக இருக்கின்றனர். இதுவும் நாம் சாதாரணமாகக் கடந்து விடுகிற மாதிரியான நிகழ்வுதான்.  1. செப் 2015 : முஹம்மது அஹ்லக் வீட்டில் மாட்டிறைச்சி வைத்திருந்ததாக அடித்தே கொல்லப்பட்டார். ஆனால் அவர் வைத்திருந்தது ஆட்டுக்கறி. கொன்றவனின் தந்தை ஒரு மாட்டிறைச்சி ஏற்றுமதி நிறுவனம் வைத்திருப்பவர். 2. அக் 2015 : உத்தம்பூரில் ஜாஹித் ரசூல் பட் என்னும் 16 வயது சிறுவன் மாடுகள் ஏற்றிய வண்டியில் இருந்த குற்றத்திற்காக அடித்து கொல்லபட்டான். 3. மார்ச் 2016 : லத்திஹரில், முஹம்மது மஜ்லும், ஆசாத் கான் இருவரும் மாடுகளை விற்பனை செய்த காரணத்திற்காக தூக்கிலிடபட்டு கொலை செய்யபட்டனர். 4. ஏப்ரல் 2017 : அஸாம் மாவட்டம் அபூ ஹனீஃபா, ரியாஸூதீன் அலி இருவரும் மாடு விற்பனை செய்பவர்கள் என சந்தேகபட்டு அடித்தே கொலை செய்யபட்டனர். 5. ஏப்ரல் 2017 : பெஹ்லு கான் பசு காவலர்கள்!? என்னும் பயங்கரவாதிகளால் அடித்து துன்புறுத்தபட்டு கொல்லபட்டார். 6. மே 2017 : மாலீகன், மஹாராஸ்ட்ராவில் இரண்டு இஸ்லாமிய வியாபாரிகள் மாட்டிறைச்சி விற்பனை செய்ததற்காக வெட்டி கொலை செய்யப்பட்டனர். சில மாதங்களுக்கு முன்பு உத்தரப் பிரதேசத்தில் ஒருவர் பால் பண்ணைக்கு மாடுகளைக் கொண்டு சென்றபோது இந்துவெறி மாட்டுவெறி பயங்கரவாதிகளால் தாக்கப்பட்டு இறந்தார்.   (தகவல்கள் ஃபேஸ்புக்கில் சித்திக் என்பவரின் பதிவிலிருந்து) ஏன் இப்படிச் சொல்கிறேன் என்றால் கொல்லப்பட்டவன் ஒரு முஸ்லிம். கொல்லப்பட்ட காரணமும் நமக்கு ஆர்வமூட்டுவதாக இல்லை. ஏனென்றால் அவன் "தேசப்பகைவன்" அல்லது "மாட்டிறைச்சி உண்பவன்" அல்லது "முல்லா" அல்லது அம்மூன்றுமே எனக் கொள்ளலாம். அதனால் அவனைக் கொல்லலாம். இத்தனைக்கும் அவன் 16 வயதுச் சிறுவன். ரம்ஸானைக் கொண்டாடுவதற்காக பொருட்களை வாங்கி வரக் கடைக்குச் சென்றிருக்கிறான், ஹரியாணாவிலிருந்து டெல்லிக்கு. திரும்பி வருகையில் பயணியர் ரயிலில் வந்திருக்கிறான். அவனுடன் அவனது சகோதரர்கள் மூவரும் வந்திருக்கின்றனர்.  அப்போது ஒரு கும்பலும் ரயிலில் ஒரு நிறுத்தத்தில் ஏறியிருக்கிறது. இவர்களுடன் இருக்கையில் அமர்வது தொடர்பாக சண்டை வந்திருக்கிறது. இவர்களின் முஸ்லிம் அடையாளமான தாடியும் குல்லாவும் சேர்ந்து இவர்களை பலியாக்கியிருக்கிறது. தவிரவும் ஜுனைத் மாட்டுக்கறி வைத்திருந்ததாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. இவர்களுடன் சண்டையிட்ட அக்கும்ப்பல் இவர்களை, இவர்களின் மதத்தை அவமானப்படுத்தி ஏசியிருக்கிறது, குல்லாவைப் பிடுங்கி வீசியது, தாடியைப் பிடித்து இழுத்திருக்கிறது. "தேசப்பகைவன்", "மாட்டிறைச்சி உண்பவன்", "முல்லா" என்றெல்லாம் அவர்களை வசைபாடிய கும்பல் அவர்களைத் தாக்கியுள்ளது. இச்சண்டையில் இச்சிறுவனை நான்கு பேர் பிடித்துக் கொள்ள, கத்தியால் குத்தப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளான். இந்தக் கொடிய நிகழ்வு நடக்கும் போது சுற்றியிருந்தவர்கள் இவர்களை "தொலைத்துக் கட்டச்" சொல்லி ஆரவாரம் செய்துள்ளனர். இது ஆர் எஸ் எஸ் இயக்க பயங்கரவாதிகள் செய்ததா அல்லது அந்த கொடிய பயங்கரவாதக் கொலைக் கொள்கைகாளால் சைக்கோவான கும்பலால் செய்யப்பட்ட கொலையா என்று தெரியவில்லை. இது ஒரு வெறுப்புணர்ச்சியால் விளைந்த கொடூரக் கொலையாகும்.  இந்துக்கள் பசுக்களை வணங்குகிறார்கள், அதைக் கொல்வது பாவம் என்பது எல்லா இந்துக்களுக்கும் பொதுவான நம்பிக்கையல்ல. இங்கே பசுவை வணங்கும் ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்களே அதுவும் மாமிச உணவு உண்ணாதவர்களே மிகப்பெரிய ஏற்றுமதி நிறுவனங்கள் நடத்தி, மாட்டிறைச்சி, தோல் ஏற்றுமதி மூலமாக பணக்காரர்களாக விளங்குகிறவர்கள். ஆனாலும் பசு இந்துக்களின் தெய்வம் என்ற போலிக் கருத்தை உற்பத்தி செய்து அதை சமூகம் முழுவது பரவச் செய்ய முடியும், அதைக் கொல்பவர்களை, உண்பவர்களை, விற்பவர்களை, வாங்குபவர்களை கொலை செய்ய பசுக் காவலர்களால் முடியும். இதெல்லாம் ஒரு நாடா ! உண்மையில் அவர்கள் பசுக் கறியை வைத்திருக்கக் கூடத் தேவையில்லை, அப்படி ஒரு வதந்தியையும் அவர்களே உண்டாக்குவார்கள், அவர்களை அடித்தே கொல்லவும் செய்வார்கள். அப்பேர்ப்பட்ட யோக்கியர்கள் இந்த நாட்டை அப்பேர்ப்பட்ட கொள்கையுடன் ஆள்கிறார்கள். கேவலம் ! என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. மிகப்பெரும் அவநம்பிக்கையாக உணர்கிறேன் இந்த நாட்டைப் பற்றி ! ஒரு முஸ்லிமைக் கொல்ல இனிக் காரணம் எதுவும் பெரியதாக வேண்டியதில்லை. அவன் மாட்டுக்கறி வைத்திருந்தான் என்று சொன்னால் போதும். இன்னும் பத்தாயிரம் முஸ்லிம்கள் கோரமாகக் கொல்லப்பட்டாலும் இந்து சமூகம் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் கொள்ளப்போவதில்லை. இந்துக்களின் மௌனம் ஆர்எஸ்எஸ் பயங்கரவாதிகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் ஆதரவே அன்றி வேறில்லை. அந்தளவுக்கு சமூகமே வக்கற்று தந்நலமேறி, அலட்சியமயமாக உள்ளது. இந்து பயங்கரவாதமோ இந்துக்கள் பெயராலேயே அனைத்து வன்முறைகளையும் முஸ்லிம்களின் மீது செலுத்திக் கொண்டு வருகிறது. நாமெல்லாம் 2017 ஆம் ஆண்டில் இதை மௌனசாட்சிகளாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். மோடி துலுக்கனுக்கு பாடம் புகட்டினார் என்றுதானே பாஜகவை ஆதரிக்கும் மனநிலை பலருக்கு, அவர்களுக்கு மத்தியில் வாழும் நாம் என்ன செய்ய முடியும் ? ஜுனைத் ஜுனைத் பிணமாக ஜுனைத்தின் இல்லத்தில் நன்றி - http://www.newsjs.com/url.php?p=http://www.hindustantimes.com/delhi-news/how-could-they-hate-us-so-much-family-in-shock-after-16-year-old-muslim-boy-stabbed-to-death-on-train/story-TEzAfE9atfWv0EHaXJm6JJ.html

கலவரம் பயங்கரவாதம் மற்றும் தூக்கு தண்டனை !!!

80 மேற்பட்டோரைக் கொலை செய்த மெர்விக்கிற்கு 21 ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது என்ற செய்தியுடன் தொடங்குகிறேன். அஜ்மல் கசாப்பிற்கு வழங்கப்பட்ட தூக்கு தண்டனையை எதிர்ப்பதா வேண்டாமா எனக் கேட்டால் என்னிடம் பதில் சொல்லத் துணிவில்லை. பொதுவில் நான் கொலைத் தண்டனையை எதிர்க்கிறேன். ஏனென்றால் ஏற்கெனவே சொல்லிச் சொல்லி அலுத்துபோன அதே காரணங்களுக்காகத்தான். ராஜீவ் கொலைவழக்கில் கொலைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களை எதிர்த்து நடத்தப்பட்ட போராட்டங்களின் போது பொது முழக்காமாக இருந்தது மூவரை விடுவிக்க வேண்டும் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், தூக்கு தண்டனையை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும் என்பதே. இந்தியா இன்னும் குடிநாயகமாக மாற வேண்டுமேயன்றி, இந்தியாவை விட ஜனநாயகத் தன்மை குறைந்த பாகிஸ்தான், ஈரான் அல்லது இஸ்லாமிய நாடுகள், சீனா போன்று மாறுவதை நான் விரும்ப வில்லை. குறைந்த பட்ச உதாரணமாக நான் காட்டுவது சில ஐரோப்பிய நாடுகள் குறிப்பாக ஸ்காண்டிநேவியன் நாடுகள்.

தற்போது கசாப் தூக்கு தண்டனையை 99% பேர் ஆதரிக்கிறார்கள். 0.5% பேர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். மீதி 0.5% பேர்கள் மௌனம் காக்கிறார்கள். நான் மூன்றாவது வகை. தூக்கு தண்டனை சரியா என்பது குறித்துப் பல விவாதங்கள் நடந்தாலும் கடைசியில் வேண்டாம் என்ற கட்சியின் பக்கமே சாயத் தோன்றுகிறது. ஏனெனில் கசாப்பிற்காக நடைபெறும் ஆர்ப்பாட்டங்கள், கசாப்பை விட கொடியவர்களையெல்லாம் சுதந்திரமாக உலவ விட்டிருக்கிறது. அவர்களே கசாப்பை தூக்கில் போடச் சொல்லும் கொடிய நகைச்சுவையையெல்லாம் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது. கசாப்பை தூக்கில் போட வேண்டும் என்ற வேட்கை அல்லது அறச்சீற்றம் உண்மையாக இருக்கலாம். அதே பல ஆயிரம் பேர்கள் கொல்லப்படக் காரண்மானவர்கள் மீது சிறிய சீற்றம் கூட இருக்கவில்லை இருப்பதில்லை அல்லது விரும்பவில்லை என்பதாலேயே கசாப்பின் தண்டனை அதிகப்படியாகத் தோன்றுகிறது.

கசாப் கொல்லப்படுவதற்கு ஏன் இத்தனை ஆதரவு எனில், அவன் 200 வரை கொல்லப்படக் காரணமானவர்களில் ஒருவன், பாகிஸ்தானியன், பயங்கரவாதி, ஒரு முஸ்லிம். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக பயங்கரவாதத் தாக்குதல் என்பது தொலைக்காட்சியில் நேரடியாக ஒளிபரப்பப்பட்டது. அதனால் எல்லோருக்கும் அதன் மீதான வெறுப்பு ஊட்டப்பட்டது. அவனைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் எல்லோருக்கும் ஏற்பட்டு விட்டது. சில வருடங்களுக்கு முன் தமிழகத்தில் சென்னை சட்டக் கல்லூரியில் நடைபெற்ற மோதல் தொலைக்காட்சியில் காட்டப்பட்டபோது ஏற்பட்ட மனநிலையைக் கணக்கில் கொண்டால் தெரியும். அவ்வப்போது மேல்ஜாதி வெறியர்களால் வன்கொடுமை கொலைகள் பெரிய அளவில் அதிர்ச்சி ஏற்படுத்துவதில்லை. ஆனால் அதே ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதிக்காரன் திருப்பி அடித்தது பெரிய அதிர்ச்சியை அவர்கள் மீதான வெறுப்பை உருவாக்கியது. அதற்குக் காரணம் அது திரும்பத் திரும்பக் காட்டப்பட்டதுதான்.
அதே போல்தான் கசாப் மீதான கருத்தும், நரேந்திர மோடியின் மீதான கருத்தும் வேறுவிதங்களில் எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றன.

பயங்கரவாதமும் கலவரமும்

200 பேர்கள் கொல்லப்பட்ட இத்தாக்குதல் பயங்கரவாதம் என்று சித்த்தரிக்கப்படுகிறது. அதே 2000 பேர்கள் கொல்லப்பட்ட குஜராத் படுகொலையானது குஜ்ராத் கலவரம் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. அதுவும் கர சேவகர்கள் எரித்துக் கொல்லப்பட்டதைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற கலவரம் என்றே செய்திகளில் வாசிக்க நேர்கிறது. அதாவது முஸ்லிம்கள் 50 கரசேவகர்களை எரித்துக் கொன்றனர். அதன் பின்னர் கலவரம் மூண்டது.
இங்கு 50 இந்துக்கள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டனர் என்பது அழுத்தமாகக் கூறப்படுகிறது. பின்பு 2000 முஸ்லிம்கள் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டது கலவரம் என்ற சொல்லில் பூசி மெழுகப்பட்டு, அதன் உண்மைத்தன்மை மழுங்கடிக்கப்படுகிறது. இதன் மூலம் பாதிக்கப்பட்ட முஸ்லிம்களைக் கொலைகாரர்களாகவும் சித்தரித்து, அவர்களின் பாதிப்பை கலவரம் என்ற சொல்லின் மூலம் எந்த அதிர்ச்சியும், அவமானமும் இந்து மனங்களில் ஏற்காதவாறு பார்த்துக் கொள்ளப்படுகிறது. 

குஜராத் கலவரக்காரர்களிடம் தன்னைக் கொல்ல வேண்டாமென்று கெஞ்சும் குத்புதீன் அன்சாரியின் கண்ணீரும், நரோடா பாட்டியா வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் கண்ணீரும் - இதில் இரண்டாவது படத்திற்குப் பதில் தூக்கு தண்டனைக் கைதி கசாப் கண்ணீர் விட்டு அழுவதைப் போடலாமா ? அதுதானே நியாயம் ?

உண்மை என்பது கரசேவகர்கள் இறந்தது விபத்தினால்தான். ஆனால் குஜராத் படுகொலையை ஆதரிப்பவர்கள் இதைக் முஸ்லிம்கள் நிகழ்த்திய படுகொலை என்று கூறுகிறார்கள். முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்டத்தை எதிர்வினை என்று கூறுகிறாரகள். சரி அப்படியே பார்த்தாலும் 40 பேரைக் கொன்றவர்களுக்கு என்ன தண்டனை தரவேண்டுமோ அதைவிட 2 மடங்கு அதிக தண்டனைதான் 2000 முஸ்லிம்களைக் கொன்றவர்களுக்குத் தரவேண்டும்.

இதேபோல பாபர் மசூதி இடிப்பின்போது கொல்லப்பட்டவர்களுக்கான நீதியும் எத்தனை கிலோ கிடைத்தது எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் குண்டு வெடிப்புகளுக்கு மட்டும் நீதி கிடைத்தது. 3000 சீக்கியர்களை டெல்லியின் தெருக்களில் கொலை செய்து வீசியதால் அவர்களுக்கு எந்தத் தண்டனையும் கிடைக்கவில்லை. அதை முன்னின்று நடத்தியவர்கள் எல்லாரும் இயற்கையாகவே இறந்து போனார்கள். மீதமிருப்பவரும் இயற்கையாகவே இறப்பார்கள் யாருக்கும் தூக்கு இல்லை. சிறையும் இல்லை. ராஜீவ் மட்டும் வேறு அரசியல் காரணங்களால் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.

இப்படி ஆயிரக்கணக்கான பேர் கொல்லப்படுவது கலவரம் என்று பூசி மெழுகப்படுகிறது, அதே நேரம் குண்டு வெடிப்புகள் மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியை உண்டாக்கி அது மிகப்பெரிய எதிர்வினையை உண்டாக்குகிறது. குண்டு வெடிப்புக்களைக் காட்டிலும் மிகப்பெரியா பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தும் கும்பல் கலவரங்கள் மிகச் சாதாரணமாக மறந்து போய்விடுகிறது.

ராஜீவ், அத்வானி, பால்தாக்கரே, மோடி இவர்களின் கட்சிக்காரர்கள், இயக்கத்தவர், அடியாள்கள் மிகப்பெரிய அளவில் கலவரங்களை நடத்தினார்கள். சீக்கியர்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் எதிராக இதில் அவர்கள் உடமைகள் சூறையாடப்பட்டன, பெண்கள் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானார்கள். ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் துடிக்கத் துடிக்கக் கொல்லப்பட்டார்கள். ஆனால் இத்தலைவர்கள் மீதான வெறுப்புணர்வு என்பது பொதுமக்களிடம் இல்லை.

இதுதான் பாரபட்சமாக இருக்கிறது. இதனால்தான் கசாப்பின் தூக்கு தண்டனையை ஏதோ பெரிய நீதியை நிலை நாட்டி விட்டதாகக் கூறப்படுவதை சகிக்க முடியவில்லை. கசாபின் தூக்குத் தண்டனையை எதிர் நோக்கியிருக்கும் சூழலிதான் குஜராத் படுகொலை, சீக்கியர் படுகொலை, மும்பை, உத்தரப் பிரதேசத்தில் நடந்த கலவரங்களை நினைவூட்டிக் கொண்டு, அக்குற்றவாளிகளை சுதந்திரமாக அரசியல் நடத்துவதன் மூலம் பாரபட்சமான நீதி வழங்கப்படுகிறதைக் காணலாம்.

Download As PDF

80 மேற்பட்டோரைக் கொலை செய்த மெர்விக்கிற்கு 21 ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது என்ற செய்தியுடன் தொடங்குகிறேன். அஜ்மல் கசாப்பிற்கு வழங்கப்பட்ட தூக்கு தண்டனையை எதிர்ப்பதா வேண்டாமா எனக் கேட்டால் என்னிடம் பதில் சொல்லத் துணிவில்லை. பொதுவில் நான் கொலைத் தண்டனையை எதிர்க்கிறேன். ஏனென்றால் ஏற்கெனவே சொல்லிச் சொல்லி அலுத்துபோன அதே காரணங்களுக்காகத்தான். ராஜீவ் கொலைவழக்கில் கொலைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களை எதிர்த்து நடத்தப்பட்ட போராட்டங்களின் போது பொது முழக்காமாக இருந்தது மூவரை விடுவிக்க வேண்டும் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், தூக்கு தண்டனையை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும் என்பதே. இந்தியா இன்னும் குடிநாயகமாக மாற வேண்டுமேயன்றி, இந்தியாவை விட ஜனநாயகத் தன்மை குறைந்த பாகிஸ்தான், ஈரான் அல்லது இஸ்லாமிய நாடுகள், சீனா போன்று மாறுவதை நான் விரும்ப வில்லை. குறைந்த பட்ச உதாரணமாக நான் காட்டுவது சில ஐரோப்பிய நாடுகள் குறிப்பாக ஸ்காண்டிநேவியன் நாடுகள். தற்போது கசாப் தூக்கு தண்டனையை 99% பேர் ஆதரிக்கிறார்கள். 0.5% பேர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். மீதி 0.5% பேர்கள் மௌனம் காக்கிறார்கள். நான் மூன்றாவது வகை. தூக்கு தண்டனை சரியா என்பது குறித்துப் பல விவாதங்கள் நடந்தாலும் கடைசியில் வேண்டாம் என்ற கட்சியின் பக்கமே சாயத் தோன்றுகிறது. ஏனெனில் கசாப்பிற்காக நடைபெறும் ஆர்ப்பாட்டங்கள், கசாப்பை விட கொடியவர்களையெல்லாம் சுதந்திரமாக உலவ விட்டிருக்கிறது. அவர்களே கசாப்பை தூக்கில் போடச் சொல்லும் கொடிய நகைச்சுவையையெல்லாம் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது. கசாப்பை தூக்கில் போட வேண்டும் என்ற வேட்கை அல்லது அறச்சீற்றம் உண்மையாக இருக்கலாம். அதே பல ஆயிரம் பேர்கள் கொல்லப்படக் காரண்மானவர்கள் மீது சிறிய சீற்றம் கூட இருக்கவில்லை இருப்பதில்லை அல்லது விரும்பவில்லை என்பதாலேயே கசாப்பின் தண்டனை அதிகப்படியாகத் தோன்றுகிறது. கசாப் கொல்லப்படுவதற்கு ஏன் இத்தனை ஆதரவு எனில், அவன் 200 வரை கொல்லப்படக் காரணமானவர்களில் ஒருவன், பாகிஸ்தானியன், பயங்கரவாதி, ஒரு முஸ்லிம். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக பயங்கரவாதத் தாக்குதல் என்பது தொலைக்காட்சியில் நேரடியாக ஒளிபரப்பப்பட்டது. அதனால் எல்லோருக்கும் அதன் மீதான வெறுப்பு ஊட்டப்பட்டது. அவனைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் எல்லோருக்கும் ஏற்பட்டு விட்டது. சில வருடங்களுக்கு முன் தமிழகத்தில் சென்னை சட்டக் கல்லூரியில் நடைபெற்ற மோதல் தொலைக்காட்சியில் காட்டப்பட்டபோது ஏற்பட்ட மனநிலையைக் கணக்கில் கொண்டால் தெரியும். அவ்வப்போது மேல்ஜாதி வெறியர்களால் வன்கொடுமை கொலைகள் பெரிய அளவில் அதிர்ச்சி ஏற்படுத்துவதில்லை. ஆனால் அதே ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதிக்காரன் திருப்பி அடித்தது பெரிய அதிர்ச்சியை அவர்கள் மீதான வெறுப்பை உருவாக்கியது. அதற்குக் காரணம் அது திரும்பத் திரும்பக் காட்டப்பட்டதுதான். அதே போல்தான் கசாப் மீதான கருத்தும், நரேந்திர மோடியின் மீதான கருத்தும் வேறுவிதங்களில் எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றன. பயங்கரவாதமும் கலவரமும் 200 பேர்கள் கொல்லப்பட்ட இத்தாக்குதல் பயங்கரவாதம் என்று சித்த்தரிக்கப்படுகிறது. அதே 2000 பேர்கள் கொல்லப்பட்ட குஜராத் படுகொலையானது குஜ்ராத் கலவரம் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. அதுவும் கர சேவகர்கள் எரித்துக் கொல்லப்பட்டதைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற கலவரம் என்றே செய்திகளில் வாசிக்க நேர்கிறது. அதாவது முஸ்லிம்கள் 50 கரசேவகர்களை எரித்துக் கொன்றனர். அதன் பின்னர் கலவரம் மூண்டது. இங்கு 50 இந்துக்கள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டனர் என்பது அழுத்தமாகக் கூறப்படுகிறது. பின்பு 2000 முஸ்லிம்கள் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டது கலவரம் என்ற சொல்லில் பூசி மெழுகப்பட்டு, அதன் உண்மைத்தன்மை மழுங்கடிக்கப்படுகிறது. இதன் மூலம் பாதிக்கப்பட்ட முஸ்லிம்களைக் கொலைகாரர்களாகவும் சித்தரித்து, அவர்களின் பாதிப்பை கலவரம் என்ற சொல்லின் மூலம் எந்த அதிர்ச்சியும், அவமானமும் இந்து மனங்களில் ஏற்காதவாறு பார்த்துக் கொள்ளப்படுகிறது.  குஜராத் கலவரக்காரர்களிடம் தன்னைக் கொல்ல வேண்டாமென்று கெஞ்சும் குத்புதீன் அன்சாரியின் கண்ணீரும், நரோடா பாட்டியா வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் கண்ணீரும் - இதில் இரண்டாவது படத்திற்குப் பதில் தூக்கு தண்டனைக் கைதி கசாப் கண்ணீர் விட்டு அழுவதைப் போடலாமா ? அதுதானே நியாயம் ? உண்மை என்பது கரசேவகர்கள் இறந்தது விபத்தினால்தான். ஆனால் குஜராத் படுகொலையை ஆதரிப்பவர்கள் இதைக் முஸ்லிம்கள் நிகழ்த்திய படுகொலை என்று கூறுகிறார்கள். முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்டத்தை எதிர்வினை என்று கூறுகிறாரகள். சரி அப்படியே பார்த்தாலும் 40 பேரைக் கொன்றவர்களுக்கு என்ன தண்டனை தரவேண்டுமோ அதைவிட 2 மடங்கு அதிக தண்டனைதான் 2000 முஸ்லிம்களைக் கொன்றவர்களுக்குத் தரவேண்டும். இதேபோல பாபர் மசூதி இடிப்பின்போது கொல்லப்பட்டவர்களுக்கான நீதியும் எத்தனை கிலோ கிடைத்தது எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் குண்டு வெடிப்புகளுக்கு மட்டும் நீதி கிடைத்தது. 3000 சீக்கியர்களை டெல்லியின் தெருக்களில் கொலை செய்து வீசியதால் அவர்களுக்கு எந்தத் தண்டனையும் கிடைக்கவில்லை. அதை முன்னின்று நடத்தியவர்கள் எல்லாரும் இயற்கையாகவே இறந்து போனார்கள். மீதமிருப்பவரும் இயற்கையாகவே இறப்பார்கள் யாருக்கும் தூக்கு இல்லை. சிறையும் இல்லை. ராஜீவ் மட்டும் வேறு அரசியல் காரணங்களால் படுகொலை செய்யப்பட்டார். இப்படி ஆயிரக்கணக்கான பேர் கொல்லப்படுவது கலவரம் என்று பூசி மெழுகப்படுகிறது, அதே நேரம் குண்டு வெடிப்புகள் மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியை உண்டாக்கி அது மிகப்பெரிய எதிர்வினையை உண்டாக்குகிறது. குண்டு வெடிப்புக்களைக் காட்டிலும் மிகப்பெரியா பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தும் கும்பல் கலவரங்கள் மிகச் சாதாரணமாக மறந்து போய்விடுகிறது. ராஜீவ், அத்வானி, பால்தாக்கரே, மோடி இவர்களின் கட்சிக்காரர்கள், இயக்கத்தவர், அடியாள்கள் மிகப்பெரிய அளவில் கலவரங்களை நடத்தினார்கள். சீக்கியர்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் எதிராக இதில் அவர்கள் உடமைகள் சூறையாடப்பட்டன, பெண்கள் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானார்கள். ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் துடிக்கத் துடிக்கக் கொல்லப்பட்டார்கள். ஆனால் இத்தலைவர்கள் மீதான வெறுப்புணர்வு என்பது பொதுமக்களிடம் இல்லை. இதுதான் பாரபட்சமாக இருக்கிறது. இதனால்தான் கசாப்பின் தூக்கு தண்டனையை ஏதோ பெரிய நீதியை நிலை நாட்டி விட்டதாகக் கூறப்படுவதை சகிக்க முடியவில்லை. கசாபின் தூக்குத் தண்டனையை எதிர் நோக்கியிருக்கும் சூழலிதான் குஜராத் படுகொலை, சீக்கியர் படுகொலை, மும்பை, உத்தரப் பிரதேசத்தில் நடந்த கலவரங்களை நினைவூட்டிக் கொண்டு, அக்குற்றவாளிகளை சுதந்திரமாக அரசியல் நடத்துவதன் மூலம் பாரபட்சமான நீதி வழங்கப்படுகிறதைக் காணலாம்.